CHAPTER 13: MALI AKO
1639 Words
‼️ WARNING: BAWAL PO ULIT SA MGA BATANG MAMBABASA AT SA MGA MASELAN‼️
"ANO ba 'yan, Khal? Para namang tubo sa laki ang ano mo!" Komento ni Orah na napaiwas ng tingin.
Humalakhak si Khal. Idinikit niya ang sarili sa nobya at idinunggol ang kanina pang galit na not@ sa tiyan ni Orah.
"Ano ba 'yong ano ko?" May pilyong ngiti sa labi na tanong ni Khal.
Kinurot nang pinong- pino ni Orah sa tagiliran ang binata. Napadaing ng malakas si Khal, tanda na nasaktan ito.
"Ikaw, ha. Sinagot lang kita, lumabas ang pagkamalib●g mo. Itatanong mo pa sa akin kung ano ang ano mo. Eh, 'di 'yang bur@t mo! Ikalma mo. Hindi pa puwede..." asik niya.
Napakamot si Khal ng kanyang ulo. Nabitin siya ngayon, paano na 'to? Tiyak na sasakit ang puson niya.
"Mahal ko, nakaraos ka, ako hindi. Hindi ako makakatulog nito..." problemadong- problemado si Khal, hindi alam kung paano makakaraos. Binuhay ni Orah ang kanyang pagnanasa, tapos bigla na lang itinigil.
'Di ata tama 'yon.
Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Orah. Oo nga naman. Naranasan niyang marating ang langit kanina, pero si Khal ay hindi nakapagpalabas. Masakit nga naman sa puson 'yon.
Marahang hinaplos ni Orah ang pisngi ni Khal. "Kawawa ka naman, ano?" Tumango- tango si Khal na parang nagpapaawa. "Hindi ko alam kung paano ko mapapagaan ang pakiramdam mo. Pero, di ba, kakapanganak ko lang? Baka bumuka ang tahi ko sa gitna."
"Naipasok ko na ang daliri ko kanina. Eh, di magaling na 'yan..." sagot ni Khal, na medyo may pag-aalala.
Napataas ang kilay ni Orah. "Saan mo ìnihagis ang mga damit ko? Uuwi na ako. Baka hinahanap na ako ni baby."
Napasuklay si Khal ng kanyang buhok, habang lumapit kay Orah. "Mahal, sandali lang. Please..." Hinawakan niya sa braso si Orah at pinipigilan na umalis.
Niyakap niya si Orah at pilit na hinahalikan sa leeg. Idiniin siya sa katawan ng puno para wala nang takas.
"A-Ano ba, Khal? Tama na nga..." sagot ni Orah, medyo naiinis na. Ngunit, iginugupo ng sariling katawan.
"Sandali lang, please," pakiusap ni Khal, habang pinipilit na ihiwalay ang mga hita ni Orah. Bumaba ang halik niya sa dibdib ni Orah. Pinagsawa ang labi sa paghalik at pagsups●p sa ut^ong.
Muling nadarang si Orah. Nabuhay ang init ng pagnanasa sa katawan niya. Mariin siyang napapikit habang nakaawang ang bibig.
Nang magsawa si Khal sa pagsups●p sa dibdib ni Orah, tumaas ang halik niya sa labi nito, mapusok at puno ng pagmamadali. Walang reklamo na nagpaubaya naman si Orah. May mahihinang ungol ang umalpas sa dalaga.
Inabot niya ang kahandaan at itinutok sa b****a ni Orah. Dahan- dahan niyang ipinasok ang sarili sa loob ng nobya.
"Ahh..." sabay nilang ungol ngang pumasok sa masikip na lungga ni Orah.
"Sh^t! Ang sikip mo, Orah... umm...' anas ni Khal na nagsimulang gumalaw.
Napapangiwi si Orah dahil sa sakit. Nakakaramfam siya ng sakit dahil sa kanyang tahi. Iginupo na siya ng init kahit na pinagbawalan siya ng doktor na magpagamit muna.
Walang magawa, sarap na sarap ang katawang lupa nila habang mabilis na bumbayo si Khal sa kanya.
"K-Khal, dahan- dahan... ohh..." mahinang reklamo nimg dalaga.
Napatiim si Khal at umayuda. Iba ang sarap na natikman niya ngayon kay Orah. Palibsaha'y bata pa ito kahit na may anak na.
"Sorry, mahal ko. Hindi ko na kayang pigilan. Pero susubukan kong dahan- dahanin," tugon niya habang panay pa rin galaw.
Itinaas ni Khal ang isang binti ni Orah. Lalo lang sumagad sa pinakaloob at natatamaan niya ang g-spot ng nobya.
Napanganga si Orah at mariing nakapikit ang mga mata. Dinadama ang bawat pag-ulos at pagsagad ni Khal sa kanyang kaibuturan. Yumakap na siya ng mahigpit sa katawan ng nobyo. Tila nanlalambot na siya at parang babagsak sa bilis ng pag-ayuda ni Khal.
Maingat na inihiga ni Khal si Orah sa buhangin. Hindi natanggal ang pagkasugpong ng kanilang mga @ri. Huni ng hangin, alon ng dagat at pagsalpukan ng kanilang mga katawan ang maririnig sa dalampasigan.
"Mahal ko, malapit na ako...."
"A-Ako din, Khal. Lalabasang muli. Ohhh." Tugon ni Orah.
Mas bumilis ang bawat ulos ni Khal, parang alon sa dagat na hindi mapipigilan. Ramdam niya ang namimigat na init sa kanyang puson, naghihintay na sumabog ang naipong bugso ng damdamin. Ang hininga niya’y mabilis, halos magkahalong kaba at pananabik habang hinahabol ang sukdulan.
Tumirik ang mata ni Orah, ang kanyang mga kamay mahigpit na nakakapit sa balikat ni Khal. Nanginig ang kanyang katawan, tanda ng pag-abot sa rurok ng kasiyahan. Naramdaman ni Khal ang mainit na katas na bumalot sa kanya, nagpaigting sa kanyang pagnanasa. Hindi na niya alintana ang buhangin sa kanilang mga balat o ang malamig na hangin sa paligid— wala na siyang ibang naririnig kundi ang mahinang ungol ni Orah at ang mabilis na t***k ng kanilang mga puso.
“Orah...” bulong ni Khal, ang boses niya’y garalgal ngunit puno ng pagmamahal. “Mahal kita....”
Idiniin niya ang sarili nang mas malalim, hawak ang balakang ni Orah, at tuluyang nagpaubaya sa damdamin. Ang kanyang init ay umapaw, pinuno ang sinapupunan ni Orah. Patuloy siyang gumalaw, sinasaid ang huling bugso ng kanyang damdamin habang ramdam ang pulso ng kanilang koneksyon— hindi lamang sa katawan kundi pati sa kaluluwa.
"Mahal din kita, Khal," hinihingal na tugon ni Orah. Kinintalan ni Khal ng halik sa labi ang nobya.
Niyakap nila ang kanilang mga hubad at pawis na katawan, walang pakialam kung malamig ang hangin sa paligid. Taglay pa rin nila ang init mula sa katatapos na pag-iisa. Napaangat ang tingin ni Orah kay Khal. Tahimik silang nagkatitigan, damang- dama ang koneksyon na hindi lamang sa katawan, kundi pati na rin sa puso't kaluluwa.
"SIR, may balita na po kami kung nasaan ang anak n'yong si Zipporah," sabi ng kausap ni Valentino sa telepono.
"Talaga? Saan ko siya makikita?" Napasinghap si Valentino sa narinig, bahagyang nanginig ang kanyang boses sa halo ng gulat at pananabik na makita ang anak. Ilang buwan na rin noong pinalayas ni Zelda si Zippporah.
"Ipapadala ko po sa inyo ang address niya."
"Salamat, Mr. Aguirre. Hinding-hindi ka talaga nagkukulang sa mga ganito," sagot ni Valentino, labis ang pasasalamat sa hinire niyang imbestigador. Pagkatapos, pinatay na niya ang tawag.
Napatingin siya sa kanyang relo, alas diyes na ng gabi. Pero walang kaso kung malalim na ang gabi; ang mahalaga ay maibalik niya si Zipporah sa mansyon. Hindi niya kayang mawalay pa sa nag-iisa niyang anak at apo.
Hindi na niya hahayaan si Zelda na saktan pa ang nag-iisa niyang anak. 'Di na niya mapapayagan na maabusong muli si Zipporah sa sarili niyang pamamahay.
"Aalis ka, Valentino? S-Saan ka pupunta?" tanong ni Zelda, puno ng pagtataka. Nakita niyang nagbibihis ang asawa, mukhang may pupuntahan kahit gabing- gabi na.
"Wala kang pakialam kung saan man ako pupunta," mariing sagot ni Valentino. "Simula noong pinalayas mo ang anak ko, nawalan na ako ng gana sa'yo at sa anak mo!" Malinaw ang galit sa boses niya, ngunit dama pa rin ang sakit dahil sa ginawa ni Zelda kay Zipporah.
Tinanggap niya nang buong puso ang mag-ina ni Zelda noon. Kahit hindi niya tunay na anak si Zaylee, minahal niya ito na parang sariling dugo. Ngunit ngayon, tila naubos na ang lahat ng kanyang pasensiya at pagmamahal dahil sa kagagawan din ni Zelda.
Mariing napatiim ang mga labi ni Zelda, ramdam ang galit at pagkainsulto. Parang binabalewala na siya ng kanyang asawa. "Hindi ka aalis, Valentino! Walang lalabas ng mansyon!" Mariin niyang hinawakan si Valentino sa braso, pilit siyang pinipigilan na umalis ng kanilang silid.
Buong puwersang iwinasiwas ni Valentino ang braso upang kalasin ang mahigpit na pagkakapit ni Zelda.
"Bitiwan mo ako, Zelda! Wala ka nang karapatang pigilan ako!" Nagngingitngit ang boses ni Valentino, tila isang leong handang umatake. "Tandaan mo, sa oras na maibalik ko ang anak ko dito sa mansyon, sa kalsada kayo titira ng anak mo!" Nanglilisik ang kanyang mga mata habang nagbabanta.
Napaawang ang labi ni Zelda sa gulat, natigilan siya. Unti- unting lumuwag ang kanyang pagkakapit sa braso ng asawa.
Walang sinayang na segundo si Valentino. Binuksan niya ang pinto ng kuwarto at lumabas, saka pabalibag na isinara ito.
Nagtaas-baba ang balikat ni Zelda, tila sinasakal ng bigat ng emosyon. Napapikit siya, pero agad ding natauhan. "Valentino! 'Wag kang umalis. Please... makinig ka muna sa akin!" hinabol niya ang asawa, desperado ang kanyang tinig.
Humakbang na sana pababa si Valentino sa hagdan, ngunit bigla siyang huminto. Ramdam ang bigat ng kanyang galit na nangingibabaw sa lahat ng emosyon. Dahan- dahan siyang bumaling kay Zelda, ang mga mata'y nag-aapoy.
"I don’t want to listen to all your stupid explanations!" Ang mga salita mula sa bibig ni Valentino ay puno ng hinanakit. "Hindi mo na ako mapapaikot sa mga kasinungalingan mo. Buong buhay ko, ginawa ko ang lahat para sa'yo. Pinagbigyan kita sa bawat kapritso mo. At pagkatapos, kunwari lang pala ang ipinapakita mong pagmamahal sa anak ko!"
Bahagya siyang huminga nang malalim. "Mali ako. Mali ako na hinayaan kitang kontrolin ang buhay ko at pabayaan ang sarili kong anak."
Napaluha si Zelda habang tinititigan ang lalaking minahal niya nang buong puso. Pinunasan niya ang mga luha sa pisngi at pilit na binago ang ekspresyon ng kanyang mukha, tila hinuhubad ang maskara ng pagiging mahina.
"Ganoon ba? Wala na bang pag-asa na maayos pa natin ang pagsasama natin?" mahinang nausal niya, ngunit malamig ang tono ng kanyang boses.
"What do you mean, Zelda?" tanong ni Valentino, bakas ang pagtataka sa kanyang mukha.
Ngunit bago pa siya makapag-react, bigla siyang itinulak ni Zelda. Nawalan siya ng balanse at nagpagulong- gulong pababa ng hagdan. Tumama ang ulo ni Valentino sa matigas na sahig, nagdulot ito ng sugat at dumugo ang kanyang ulo.
Tumaas ang sulok ng labi ni Zelda, isang ngising mapait habang pinapanood ang asawa niyang nakahandusay sa paanan ng hagdan.
- Writer
