Love Me, then I'll Hate You

Chapter 19

Chapter 19

Run away

Kristine's POV

"Yes." I can't believe I agreed to this. Is this even true? Mas lalong lumapad ang pagkakangiti niya. Hindi niya naman napigilan at hinalikan niya ako sa noo. I bit my lower lip. Rinig ko naman ang hiyawan pa ulit ng mga kaklse ko. Napatakip ako sa mukha ko. Hindi pwede.

Hindi talaga pwede.

"Alright, Mr. Mendez. Guessing you've accomplished your mission. You may now go back to your respective class." tumayo naman siya at saka tumango.

"Salamat Ma'am." isa pang huling lingon ang ginawa niya sa akin.

"I'll see you later, Nerdy." tumango ako. Hala sige. Layas! Basta ang alam ko. Magtatago ako mamaya kasi kailangan ko ng katahimikan. Kasi paano na ako ngayon? Ano ang gagawin ko? Tatawa-tawa naman na ngayon si Ma'am at umiiling nang makalabas si Gerald. Panay ang iling at buklat niya ng librong dala niya saka niya itinuon ang pansin sa akin.

"How do you feel now Miss Emerdia?" binasa ko ang nanunuyo kong labi dahil na rin sa mga pangayari. I'm feeling so drained Ma'am. Iyon ang gusto kong sabihin but I don't want any judgement today. Ayokong isipin nila na ako pa ba yung mapili kahit na dalawang heartthrob ng school na yung nanliligaw sa akin? I just can't believe until now that Gerald, even him likes me. Sino kasing maga-akala kung lagi na lang niya akong inaasar.

Ganon din naman kay Hart na lagi akong pinapahiya tapos bandang huli liligawan ako?

Who would've believed that?

"Hindi ka makapaniwala?" She sighed with a smile on her face.

I mean hindi ako sanay sa ganito, ang ligawang ng hindi lang isa. Dalawa pang lalaki. Thinking that I have been invisible at nang mapaginitan ako ni Hart napansin nga ako ng lahat in a bad way naman. Tapos ngayon in an instant ganito na agad. Puro tukso pa rin ang natatanggap ko mula sa mga kaklase ko and take note halos mga lalaki lang iyon. Dahil alam kong bitter na naman ang mga kaklase kong babae. Especially Chloe at ang mga alipores.

Ano ba kasing trip ng dalawang iyon? Pwede naman nila akong bullyhin na lang. Mas okay, mas tanggap.

"Naalala ko tuloy noong nasa ganyang edad ako. Ganyang-ganyan din ang sitwasiyon ko noon." lihim akong napangiwi. Tumkhim naman ang iba naming kaklase ang iba naman ay kunwari'y nagtuon nang pansin sa mga libro nila.

"Maniwala." sabi naman ng iba naming kaklaseng lalaki. Sumeryosong ulit yung mukha niya.

"Alright. Keep your books, get a lengthwise paper."

"Para saan ma'am?" tanong ng isa naming kaklase.

"Surprise quiz." saka naman nagsimulang magreklamo lahat ng kaklase ko. Napangiti na lang ako saka umiling. Matapos ang surpise quiz ay nauna na kami ni Sophie na lumabas. Panay naman ang daldal ng isang ito, as always. Mukhang hindi talaga ako matatahimik ngayong araw unless makauwi ako at makapagkulong ako sa kwarto.

"I knew it, imposible talagang bully lang ang gustong gawin ni Hart sa'yo. Hindi ka naman kasi pagiinitan non kung walang intensiyon. At itong si Kuya, ayaw pa aminin sa akin. May gusto naman talaga siya sa iyo."

"Iyon nga ang hindi ko magets. Bakit ako? Marami namang iba diyan? Yung kayang mag-provide." inakbayan niya pa ko saka niya naman tinapik yung balikat ko.

"You're probably the one they want. Hindi naman din sila pwedeng mamili kung sinong gugustuhin nila. Hindi ba?" tumango-tango ako.

She's got a point.

"I mean kung ako ang nasa posisyon mo I would've been confused as well. After treating you like that." tango pa rin ako ng tango at patuloy pa rin kami sa paglalakad.

"Hindi b--"

"My labs / Nerdy" Lumingon ako sa pinanggalingan ng mga boses na iyon. Nakakatuwa na lang talaga itong araw na ito. They are both standing in front of me. Parehong nakangiti, pabalik-balik naman ang tingin ko sa kanila while I am containing the nicest expression that I could ever give.

"Pauwi ka na ba? Ako nang magdadala ng gamit mo." Kinuha niya pa mula sa akin ang mga librong hawak ko.

"Ihahatid na kita, Nerdy." Sabi naman ni Gerald bago niya ko tinulungan sa bag ko.

"Lets go? / Tara?" numipis ang mga labi ko saka ako napapikit ng mariin nang parehas nilang hawakan ang mga kamay ko. Gerald is on my right while Hart's on my left. Pasimple akong bumuntong hininga saka pilit na ngumiti.

"I'm fine. Kaya kong umuwi mag-isa."

"No you're not going home alone. Sasamahan kita. So, please." Tinanggal ni Sophie ang pagkakahawak ng dalawa sa akin saka niya kinuha ang mga libro ko mula kay Hart at ang bag ko naman kay Gerald saka niya iyon inabot ulit sa akin. Nakahinga ako ng maluwag nang hilahin niya ako papunta sa tabi niya.

"Thank you for taking care of my Bff, Kuya and Hart. Now back off kasi uuwi na kami." napangiti ako sa inasal niya.

"Hindi na ihahatid ko na kayong dalawa. Mababalewala ang panliligaw ko kay Kristine kung wala akong gagawin para sa kanya." hirit ni Gerald.

"Bakit, Kuya? Si Hart ba? Nanliligaw din naman si Hart sa kanya hindi ba? So what gives? Anong pinagkaiba niyo ni Hart?" nagulat naman ako sa sinabi niya. Mukhang kakampihan pa yata nito si Hart. Nilingon ko si Hart na tatawa-tawa habang nagpatuloy ang paga-away ng dalawa, nagtama ang mga mata namin. Saka niya ko kinindatan.

Damn it. He's too good-looking.

Pinigilan ko namang mapangiti.

"Tama na 'yan." bawal niya pa ron sa dalawa.

"Para wala ng away. Ako na ang maghahatid." Hindi niya na hinintay pa na sumagot ang dalawa ay hinila niya na ako patakbo. Halos magkandahulog ang mga librong dala ko pero mahigpit kong iniipit iyon sa pagitan ng katawan ko at ng braso ko. I have no choice but to run away with him. Alangan namang hilahin niya lang ako?

Parehas kaming hinihingal na nakarating sa parking area ng school kung saan naroon yung kotse niya.

"Why did you do that?" Tanong ko habang hinihingal pa. Tumatawa pa siyang napasandal sa sasakyan niya.

"I saw the chance then I grabbed it. Naga-away ang magkapatid and you were free. Naisip ko, hindi kita makakasabay kung magpipilit si Sophie na isabay ko o si Gerald na ihatid ko." sabi niya pa. Natapos ang oagtawa niya pero naiwan ang mga ngiti sa kanyang labi. He faced me saka siya yumukod para pantayan ako. Pinatong niya pa ang kanang kamay niya sa ulo ko saka niya ginulo ang buhok ko.

"You know I won't let them take you away from me." he took my books and my bag from me.

"Let's go?" tumango ako saka ngumiti. Hindi ko maintindihan. I still feel nervous sa presence niya pero gusto ko naman kapag kasama ko siya. I know I like him then, but I guess I am liking him even more now. Not just because of his looks, I am liking his character now that I can see that there is this side of him and I can feel that he is a nice person, I know he can be cheeky sometimes but I do feel that inside him there's a man with a good personality.

He even opened the passenger's door for me saka niya iniligay angbag pati na rin ang mga libro ko sa back seat. The smell of masculinity greeted my nose, just a nice fit for the black leather seat of the car. Malinis at mukhang alagang-alaga nya ito.

Natawa ako sa aking isip.

There will always be an undying relationship between men and cars.

Nakasakay na rin siya sa kotse before he started the engine, isa pang pag-sulyap ang ginawa niya sa akin.

"Are you feeling comfortable?" tumango ako bilang pag-sangayon. I lied a bit medyo hindi talaga ako komportable.

We are on the road at panay ang pagsulyap ko sa kanya and every time he turns his head on me ay itinutuon kong mali ang tingin ko sa daan. Gusto ko lang din naman itanong kung ayos lang sa kanya na pati si Gerald, na kaibigan niya ay nanliligaw na rin sa akin. Technically, nauna siyang tanungin ako at may karapatan siyang malaman na nanliligaw din sa akin yung kaibigan niya. Ayoko lang siguro na magkasira sila ng dahil sa akin.

Lumunok ako. I don't want him to think na halos kumawala na ang puso ko sa sobrang lakas ng t***k nito.

"Hart."

"Mmm."

"Are you - are you okay na nanliigaw din sa akin si Gerald?" ngumisi siya. Isang buntong hininga ang pinakawalan niya bago sumagot.

"To be honest, yes and no? No, kasi ayoko ng may kahati sa'yo and yes, because I could use some competition." I bit the skin inside my mouth.

Competition.

It's a bit sad because now I feel like a prize in that competition.

"But I'll give you my word." lumingon ulit ako sa kanya.

"Babawi ako for all the humiliation I've done to you. I want to make you feel at ease with me first. Alam kong sa ngayon hindi ka pa komportable but I'll make up for it and after that I'll make you mine and only mine."

Hindi ako kumibo.

Actions before words, Kristine. I can't I don't know how am I going to react to what he just told me. Don't even fall for it no matter what--the hell was that?

Umayos ako ng upo.

I felt something just came.

Lumingon-lingon ako. Okay Kristine, calm down. It's black leather, it's black. Breathe in, breathe--

Damn it!

"C-could you drop me off at the nearest convenience store please?" kunot noo niya kong nilingon.

"What's happening? Are you okay? You look so tense." sinubukan kong kumalma because the more na mag-panice ako the more na hindi ko maco-control yung pagtulo nito mula sa akin.

"It's an emergency. Please just drop me at the nearest one." nakuyumos ko ang jogging pants na suot ko. This can't be happening right now. He looked down at my hand and I saw his sudden change of expression as well. Mas seryoso iyon saka niya pinaharurot yung sasakyan. Nag-park siya sa tapat ng pinakamalapit na convenience store.

"Stay there." binuksan niya ang pinto saka siya yumukod ulit bago pa man siya makapaglakad papasok sa store.

"How many packs do you need? And what size? Regular? All-day? With or without wings?" nanlaki ang mga mata ko.

"H-how do you know--"

"I'd been in a relationship before at alam ko kung ano iyan. So tell me."

"R-regular lang." nguiti siya saka niya pinatong ang kamay niya sa ulo ko bago ginulo ang buhok ko at pumasok na ng store. Pagbalik niya'y isang malaking paper bag ang dala niyang puno ng mga pads. Napatakip ako sa mukha ko.

"My place is just nearby we can stop by so you can clean yourself and change." I have no choice. Wala rin naman akong mapupuntahang iba na kung saan pwede akong magpalit. We went to his house, kinuha niya ang jacket na nasa varsity bag niya saka niya iyon ipinalupot sa baywang ko bago kami nagsimukang maglakad.

It was too uncomfotable hanggang sa makarating kami sa 21st floor kung saan naroon ang unit niya.

I was greeted by a nice earthy scent. Madilim pa at tanging table lamp lang ang nakabukas. Sinabit niya naman ang susi ng sasakyan niya sa key holder na nasa unahan lang ng hallway saka niya ko inalalayan na papasok sa loob. Ilang hakbang pa ang ginawa namin ay natunghayan ko na ang city lights mula sa malaking bintana niya.

I had no idea that it was this late now. Sinipat ko ang wrist watch ko.

It's exactly 6 pm.

"Sorry, I forgot to turn the lights on." binuksan niya iyon at bahagya pa akong nahilam sa liwanag he stood in front of me.

"I'm just going to get a spare shorts so you can change your skirt and leave that here I'll send it down to the reception so they can launder it." saglit lang niya akong iniwan para pumasok sa isang kwarto paglabas niya ay dala niya ang isa sa mga basketball shorts niya. He even went to the kitchen para lang kumuha ng maliit na plastic bag saka niya iniabot lahat ng iyon sa akin.

"I might have the underwear, under that." underwear? At saan galing?

Ano bang pakialam mo Kristine magpalit ka na lang!

"Salamat." He pointed me to where the toilet is. Nakapagpalit naman ako at saka na rin ako nagkusot mabuti nang sigurado. It will be disgusting and a major turn off kung ibibigay ko ito sa kanya ng may stain iyon. Sinilid kong iyon lahat sa plastic pagkatapos ay lumabas nako. the short is to long ang big for me.

"I-I'm sorry for all the troubl--"

"No, it's not your fault and it's not any women's fault. Hindi niyo ginustong magkaron ng ganyan. What men need to do is understand this kind of situation and just reassure you that we're here to take care of you." that made my heart skip a beat again. Saglit kaming natahimik habang ako naman ay nakayuko. He used his finger to lift my chin up saka niya ko tinitigan.

"You're a beautiful person and I regret not doing the right thing the first time I saw you."

Hindi ko alam kung masakit lang ang puson ko o sadyang may dulot na sakit ang mga sinabi niya kaya parang gusto kong maiyak. Humakbang siya palapit sa akin, he lifted his right hand to carress my cheek. Palapit ng palapit ang mukha niya, our lips inches away from each other.

Napapikit ako. Oh my God, why am I not avoiding this? This is it! Ito na ang hinihintay ko.

"It's late I'll take you home, my labs."