Unwanted Claim
1161 Words
“Try.”
Tahimik ang hallway pero parang biglang sumikip ang space sa pagitan nilang tatlo.
Hindi agad gumalaw si Marco.
Nakatayo lang siya, nakangiti pa rin, pero iba na ang itsura ng ngiti niya. Hindi na playful. Mas may challenge. Mas may intent.
“Relax,” sabi niya, casual ang tono pero hindi umaatras ang tingin kay Rafael. “Hindi ko naman siya kinukuha ngayon.”
Napatingin si Cattleya sa kanya, kita ang inis.
“Hindi mo naman ako pag-aari para kunin,” diretso niyang sagot.
Napangiti si Marco lalo.
“Hindi pa,” sabi niya, parang biro pero hindi talaga biro.
Tahimik si Rafael.
Hindi siya sumagot agad.
Pero hindi rin siya umatras sa pwesto niya sa tabi ni Cattleya.
Hindi obvious, pero sapat para maramdaman na hindi siya aalis doon.
Napabuntong hininga si Cattleya.
“Marco, hindi ako makikipaglaro sa’yo ngayon,” sabi niya, diretso at pagod na ang tono.
“Hindi naman laro ‘to,” sagot ni Marco agad. “Consistency ‘to.”
Napapikit siya saglit.
“Consistency ng pagiging annoying?” balik niya.
Bahagyang natawa si Marco.
“Consistency ng hindi sumusuko.”
Rafael finally spoke.
“Then learn when to stop,” malamig niyang sabi.
Napatingin si Marco sa kanya.
“CEO ka nga pala,” sabi niya, parang ngayon lang niya na-process. “That explains the attitude.”
Hindi gumalaw si Rafael.
Hindi rin siya nag-react sa sarcasm.
Pero hindi niya rin inalis ang tingin kay Marco.
“Kung may kailangan ka sa kanya, sabihin mo sa office hours,” dagdag ni Rafael.
Napangisi si Marco.
“Ah, so may schedule na siya?”
Tahimik si Cattleya.
Pero sa loob niya, naiirita na siya sa direksyon ng usapan.
Hindi siya project.
Hindi siya agenda.
“Enough,” sabi niya, mas matigas ang boses ngayon.
Parehong napatingin sa kanya ang dalawang lalaki.
“I’m not part of whatever this is,” dagdag niya.
Tumalikod siya.
Pero bago siya tuluyang makaalis, humabol si Marco.
“Dinner tayo later.”
Hindi siya huminto.
“Busy ako.”
“With him?” tanong ni Marco.
Hindi siya sumagot.
Hindi niya nilingon.
Pero naramdaman niya yung titig ni Rafael sa tabi niya.
Naglakad siya papunta sa exit ng building.
Narinig niya ang hakbang ni Rafael sa likod niya.
Hindi siya nagsalita agad.
Hinayaan niya muna ang katahimikan.
Pagdating sa labas, huminto siya.
Huminga ng malalim.
Then tumingin siya kay Rafael.
“Okay, what was that?”
Calm.
Pero may halong inis.
Rafael looked at her.
“Interruption,” sagot niya.
Napangiti siya ng konti.
“Understatement.”
Sandaling katahimikan.
Then Cattleya crossed her arms.
“Just to be clear,” sabi niya, diretso, “I don’t need saving.”
Rafael didn’t react negatively.
“Noted.”
“Hindi ako helpless.”
“I didn’t say you are.”
“Then why step in?”
Tahimik siya saglit.
Then he said,
“Because he wasn’t listening.”
Napahinto siya.
Hindi siya agad nakasagot.
Kasi totoo.
Pero ayaw niya aminin.
“So you just… decide to interfere?” tanong niya ulit.
“Yes.”
Diretso.
Walang paligoy.
Napailing siya.
“You really don’t ask permission, no?”
Rafael’s gaze stayed steady.
“I don’t ask when it’s necessary.”
Tahimik siya.
Pero hindi siya makaalis.
Hindi rin siya makapag-react nang basta basta.
“Ang hirap mong kausap,” sabi niya.
“And yet you’re still here,” sagot niya agad.
Napatingin siya sa kanya.
Sandaling nagtagal ang titigan nila.
Mas matagal kaysa dapat.
Naputol ang moment nang mag vibrate ang phone ni Rafael.
Tumingin siya.
Nagbago ang expression niya.
Mas seryoso.
Mas focused.
“What now?” tanong ni Cattleya.
Tumingin siya sa kanya.
“May kailangan akong i-check.”
“Work?” tanong niya.
“Yes.”
Napangiti siya ng konti.
“So much for no work talk.”
Tahimik si Rafael saglit.
Then he said,
“Come with me.”
Napakunot noo si Cattleya.
“Why?”
“Because it involves you.”
Hindi na siya nagtanong pa.
Sumunod siya ulit.
Pagbalik nila sa loob ng building, diretso sila sa executive floor.
Hindi na bago sa kanya ang hallway na ‘yon.
Pero iba na ang pakiramdam ngayon.
Mas personal.
Mas involved.
Sa loob ng office ni Rafael, agad niyang binuksan ang tablet.
Pinakita niya ang screen kay Cattleya.
“Look.”
Lumapit siya.
At doon niya nakita ulit.
Yung design niya.
Same structure.
Same detailing.
Pero ibang pangalan.
Napatawa siya ulit.
“Second time today,” sabi niya.
Hindi siya galit sa tono.
Mas… sanay.
Rafael watched her closely.
“You expected this.”
Hindi siya agad sumagot.
Then she said,
“Hindi expected. Pero hindi shocking.”
Tumingin siya sa kanya.
“Ganito talaga dito.”
Tahimik si Rafael.
Hindi siya sumasagot.
Pero halata na hindi niya gusto ang naririnig niya.
“Who approved this?” tanong niya.
“Hindi ko pa alam,” sagot ni Rafael.
“Then why show me?”
“Because I already rejected it.”
Napatingin siya sa kanya.
“Talaga?”
Tumango siya.
“Invalid submission.”
Tahimik siya saglit.
Then she said,
“Good.”
Nagulat si Rafael ng konti.
“Good?”
Tumango siya.
“At least may isang tao dito na hindi bulag.”
Tahimik ulit.
Pero iba na ang energy.
Hindi na confrontation.
May mutual understanding na nagsisimula.
“So what now?” tanong niya.
Tumingin si Rafael sa screen.
“Now we find out who’s responsible.”
Napangiti siya ng konti.
“Careful, Mr. Del Rio.”
“Why?”
Lumapit siya ng konti.
“Pag masyado kang involved, baka mapansin nila.”
“I want them to,” sagot niya agad.
Sandaling natahimik siya.
Hindi niya inexpect ‘yon.
“Hindi ka ba natatakot?” tanong niya.
“No.”
“Why?”
“Because I don’t tolerate inefficiency.”
Napangiti siya.
“That’s one way to call it.”
Tumalikod siya.
Naglakad papunta sa pinto.
Pero bago siya makalabas, nagsalita si Rafael.
“Dinner.”
Huminto siya.
Hindi lumingon.
“You still owe me,” dagdag niya.
Napangiti siya ng konti.
“Persistent ka rin pala.”
“Only when necessary.”
Humarap siya.
“Fine.”
Sandaling katahimikan.
“But this doesn’t change anything.”
Rafael nodded.
“I’m not asking it to.”
Naglakad siya palabas.
Pero bago tuluyang magsara ang pinto, huminto siya saglit.
“At saka,” dagdag niya, hindi pa rin lumilingon, “next time na makialam ka sa buhay ko…”
Pause.
Then she said,
“Make sure kaya mong panindigan.”
At doon.
Tuluyang nagsara ang pinto.
At naiwan si Rafael sa loob.
Tahimik.
Pero hindi na neutral.
Dahil sa unang pagkakataon sa loob ng araw na ‘yon, may isang bagay siyang gustong habulin.
At hindi iyon trabaho.
At habang naglalakad si Cattleya pabalik sa elevator, mahina niyang sinabi sa sarili niya,
“Bakit parang hindi siya problema… pero hindi rin siya safe?”
- Writer
