Natigilan ako sa kinakatayuan ko ng hawakan niya ang kamay ko. His teary pleading black eyes met mine. Tila ba’y nawala ang lahat ng inis na bumabalot sa katawan ko nang makita ang mga nangungusap na mata niya.
“Nagbibiro lang naman ako, huwag mo akong iwan. I’m sorry,” paghingi niya ng paumanhin dahilan para makaramdam ako ng konsensya.
Napairap ako. “Nakakainis ka kasi.”
“That’s why I’m saying sorry,” aniya, nanatiling nakatingin sa akin gamit ang mga nangungusap na mga mata.
Iniwas ko ang tingin ko doon at napairap na lamang. Bakit ganoon ang mata niya? Tsk!
“Oo na, oo na! Kalimutan mo na ang nangyari!” sambit ko bago humarap sa kanya na nagliwanag na ang mukha dahil sa sinabi ko.
“Really?” tila batang sabik niyang pagsisigurado.
Tumango ako bilang sagot. Binaba ko ang tingin
