Mapait akong nakangiti nang makita ang mga naging reaksyon nilang lahat. Ako lang talaga yata rito ang pinagkaitan ng katotohanang karapatan ko namang malaman. Base sa reaction nila, alam nila.
Tinuon ko ang paningin ko sa lupa, nanatiling mapait ang ngiti. Saglit na natahimik ang lahat na tila ba’y sinisink in pa nila sa mga utak nila ang nangyari.
I heard Keon fake cough, breaking the silence. “Should we eat some dinner? I’m sure you all hungry,” anyaya niya dahilan para mapalingon ako sa kanya. He’s trying to save them and the same time para hindi maging awkward sa akin.
Nakatuon ang paningin niya sa magkakaibigan na kaagad namang bumalik sa wisyo.
“Y-Yes, you are right so let’s go?” halata sa boses ni Ate Shane ang pangamba nang niyaya ang mga kaibigan na sabay-sabay naman tuman
