Nostalgic Deception #1: Above The Waves

Kabanata 1

Hestia’s POV

"Damn those f*ckin' pirates!" I weakly yelled at the top of my lungs. Naramdaman ko ang panghihina ng mga tuhod ko kasabay nang pagbagsak ko sa malamig na semento ng barkong aking sinasakyan.

Kanina lamang ay masaya pa kami ng pamilya ko habang nagkuwentuhan at nagpaplano para sa aming mga gagawin. Upang masulit ang isang lingo bakasyon namin dito, ngunit ang lahat ng iyon ay napalitan ng mga ala-alang ngayo'y hinihiling ko na sana ay isang panaginip na lamang. Panaginip na kung saan ay gusto ko nang magising. Fvckin' nightmare.

Hindi ko na namalayang sa kakaisip ko kung paano kong mababawi ang pamilya ko mula sa mga piratang dumukot sa kanila ay nakatulog na pala ako. Unti-unti kong idinilat ang aking mga mata nang marinig ko ang malakas na paghampas ng tubig mula sa dagat.

Tumingala ako sa kalangitan na 'kay payapa kung pagmasdan. All I can see is an atmosphere covered with dusk. Halatang malapit nang sumapit ang gabi dahil unti-unti ko nang nasisilayan ang paglubog ng araw mula sa dulo ng karagatan. A smile curved into my lips while my eyes are closed.

My family is the only one built on my mind during this moment. Wala akong ibang maisip kung hindi ang pamilya ko na palaging nasa tabi ko upang pasayahin ako, para suportahan ako at gabayan. Sa tuwing naliligaw ako ng landas ay sila ang nasa tabi ko upang iwasto ang aking patutunguhan.

My family made me strong.

Kaagad kong iminulat ang aking mga mata nang maramdaman ko ang pagsabog sa 'di kalayuang bahagi ng barkong aking sinasakyan. No, this isn't happening again!

Kaagad akong nagtungo sa terasa ng barko at walang hirap akong dumapa nang mabilisan dahil sa pagdaplis ng malamig na bagay sa aking tagiliran. Nang marinig ko ang palitan ng mga bala ay doon ko napagtanto na hindi lamang iisang pangkat ng mga pirata ang malapit sa akin kundi dalawa.

I was amazed when I saw how perfectly the other ship dropped an anchor. Nang masigurong maayos na ang pagkakasabit nito sa ilalim ng karagatan ay kaagad na umikot ang barkong iyon upang maiwasan ang bawat putok ng b***l at kanyon mula sa kalaban.

I was about to clap my hands when I witnessed how did the other ship sunk deep on water, ngunit agad ko ding naibaba ang aking mga kamay nang maalala kong mga pirata din ang dahilan kung bakit wala ngayon sa aking tabi ang pamilya ko.

Napatalon ako nang kumalampag ang ibabaw ng barkong sinasakyan ko. Wala akong oras na inaksaya at kaagad akong tumalon patungo sa puwestong iyon, then there! I saw another pirate. Kung normal na sitwasyon lamang sana ito ay baka pumalakpak na ako sa tuwa o 'di kaya'y nalunod dahil sa kakisigan ng isang Adonis na nakatayo sa aking harapan. Ngunit hindi, ang sitwasyong ito ay isa sa masasalimuot na pangyayari sa aking buhay na ninanais kong maglaho na lamang.

"Who are you?!" I gained my courage and without any hesitations, I asked him. His eyes were so deep, isabay mo pa ang pagka-emerald green ng mga ito. They are just too perfect for a man like him. Well, it actually fits him.

Sh*t, Hestia! Stop with your nonsense and come back to your senses.

"I said who are you, Mr. Pirate?" I repeated the same question. He pulled out his hands from behind and placed it on his both sides crisply.

Slowly, I roamed my eyes on his body. Before I could even realize that his men were already here, I already felt a cold stuff pointing at me from every corner. Kaagad na umalsa ang galit mula sa aking kaloob-looban at wala pang ilang segundo ay kaagad akong bumuwelo upang makatakas.

When I saw them chasing after me, hindi na ako nagdalawang isip na lumuhod at padulasin ang aking kanang paa upang takidin sila. Three men stumbled down kaya't napangisi na lamang ako. Ngunit nang mapatingin akong muli sa adonis na seryoso lamang na nakatingin sa akin ay kaagad akong napaayos ng tayo. His men were able to capture me! D*mn! I lost my concentration.

"We mean no harm." Anito ng isang baritono. My jaw almost dropped when I heard the Adonis' accent. It was a British accent!

"You were from England?" with forehead creased, I asked him. He just shook his head at me and gave his men a command.

"Lower your weapons down!" Malamig ngunit may otoridad na sambit ng Adonis. Kaagad namang sumunod ang mga kasamahan niya at maingat nilang ibinaba ang mga nilang espada. Great! Now, I am trapped with these pirates.

Gusto kong tumawa o 'di kaya'y humanga dahil kakaiba sila sa mga piratang napapanood ko. They look like a modern-styled pirates. A royalty-pirates, to be specific.

Dahan-dahang bumaba ang mala-Adonis na lalaki mula sa deck ngunit nanatili itong nakatitig sa akin nang seryoso. Wala akong ibang nagawa kung hindi ang lumunok at tumingin sakaniya pabalik.

"W-would you just p-please..." I catched my breath when the adonis is just an inches away from me. "Let me escape!" Alam kong imposibleng pagbigyan niya ako sa hiling ko, ngunit sinubukan ko pa din.

My eyes went bigger and at the same time, my anger rushed on my body again when I heard his men's sudden laughters around me—except for the adonis. Hindi 'man lang siya ngumiti o nag-iwas ng tingin.

"What made you think of that, mis—" the pirate wasn't able to continue his words when the Adonis spoke.

"There's no way for you to escape here, Love." the Adonis uttered, then I felt his very cold breath right beside my ears. I want to cry because of what he has said, ngunit sa 'di mawaring dahilan ay pakiramdam ko'y ligtas pa ako sa mga kamay niya. What the heck?!

"I need to see my family!" buong lakas na sinabi ko sa kaniya ang nararamdaman ko. "They were kidn*pped by those freakin' pirates." Hindi ko nagawang pigilan ang paglandas ng mga luha mula sa aking mga mata. Sa pagpatak ng mga iyon ay kaagad ko silang pinahiran dahil ayokong makita ng kahit na sino ang mahinang ako. I am the brave Hestia.

"You'll need a lot of time for that," simpleng tugon niya, ngunit kahit ganoon lang ang sinabi niya ay nabuhayan pa din ako ng pag-asa. Ngumiti ako sa kaniya nang totoo at tumango.

"Just let me escape and I'll never tell anyone about this." I tried to negotiate with him ngunit sumibol ang mapaglarong ngisi mula sa kaniyang mga labi. He's so adorable! No, I'm supposed to be running away from here right now. I knew that there's no way for this freakin' adonis pirate to let me escape.

Mariin ko siyang tinitigan habang ang mga kamao ko ay nakasara. Pursigido na akong tumalon mula sa barkong kinatatayuan ko kahit alam kong isang katangahan iyon hanggang sa ako'y makatalikod na mula sa kaniya, but his phrase made me stop for a while and let me decide for my life.

"Either you come with us, or you'll wait for another greedy-pirates' batch to come and end your life." Malamig nitong sambit. Hindi ko 'man lang namalayang nasa likuran ko na pala agad siya at isang maling galaw ko lamang ay maaaring magsalubong ang aming mga katawan.

It's a matter between my life and my family.