The Key

CHAPTER 13- EASY PEASY

CHAPTER 13- EASY PEASY

I woke up light-headed. I felt like the sky squeezed me for no reason. I can’t clearly remember what happened before I found myself lying in this solitude room.

A hazy scene popped up on my mind. I saw the quick motion of the flame coming onto my direction. And a splash of two bright potentials collided against each other. Then everything turns foggy and black, aftermath.

Nadatnan ko ang aking sarili na nakahiga rito sa malambot na kama at payapang lugar. The first thing that came into my mind is when I was inside an abandoned clinic. Perhaps this is a clinic somewhere in the city.

Yet I kept asking myself if this is still part of the palace. Maybe, I was just admitted into the hospital elsewhere in the vicinity of the city.

By any means, the latter might be the possible answer on my queries.

Sinubukan kong tumayo mula sa pagkakahiga upang uminat nang bahagya. Ramdam ko kung gaano kabigat ang katawan ko. Masyadong yatang na paralyze ang buo kong katawan sa nangyari.

Teka, ano nga bang nangyari? Tila ilang oras na rin akong nakaratay dito dahil baldado ang buo kong katawan.

I look like a dumbfounded animal knowing that I wasn't able to protect myself. I remember that jackass guy from zone 8. I hate that guy, he's a jerk.

"Damn!" I cussed, feeling the numbness of my entire body.

Hindi ko alam kung bakit pa ako narito sa loob ng tahimik na silid na ito. Gusto ko nang umalis at magpahinga sa sarili naming lungga rito. However, as I shouted, trying someone would answer me, no one answered.

Are they thrown me in a place where no one knows it exist? Hopefully, I was wrong.

I left dumbstruck.

I tried to recall everything. However, my mind can’t restrain anything that can somehow help me answer the questions keep running on my mind.

The only clear scenario I remembered is when I saw that dunce guy from zone 8 smilingly staring at me. He looks like seeing a great opportunity to kill an enemy.

I drooped.

“I’m glad that you’re awake."

Biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Muntikan pa akong mahulog sa aking higaan nang may bigla na lamang nagsalita sa tabi ko.

Hindi ko namalayan ang kaniyang presensiya kanina. Kaya gano'n na lang kalala ang gulat ko nang makita siyang seryosong nakatingin sa akin. I was frozen when his angelic yet devilish aura seriously staring at me, burning by those stares.

"What's that stare for?" he fiercely asked.

“W-what are you doing here?” I asked, stuttering.

He remain still in his position. He's relaxedly sitting on the chair two meters away from my bed.

He stood up. "I brought you here after that stupid thing you did. I wasn't informed that there's a dumb who will join this year's festival," he beastly said. "Just be thankful to me, zone 3. If I wasn't able to bring you here, maybe you are already an ash in the wind... worthless."

I stared at him, softly killing him with my stare. "Hindi ko kailangan ng tulong mo, zone 8. Umalis ka na rito," matapang kong tugon.

"Fine. Just thank me so I can leave this place."

Did I heard it right? Should I be thankful for him?

No. I won't do it.

I won't be thankful to this guy for just being a Janus-faced hero. Besides I can aid myself without his help. I don't need him. I was born undefeated.

“Hey! Are you a deaf, zone 3? A while ago you're a mute but now a deaf. You're so hilarious," he said, smiling. "You can't melt me with that sarcastic face, Ms. Retoda. Huwag mo lang akong titigan diyan. Just say ‘thank you’ and we’re quits,” he pedantically said.

“Who are you to---"

"Ury of Zone 8."

"F*ck, zone 8! Pilosopo ka palang hayop ka! At sino ka para utusan ako?! People of zone 3 don’t like to say thank you nor sorry. Can you just leave me here, Mr---"

"Iversonn. 'Yon na lang itawag mo. I know na kilala mo rin naman ako. So, say thank you and I'll leave right away."

"No!" pagmamatigas ko.

Wala man lang akong reaksiyon na nakita sa mga mata niya. Hindi siya nagpatinag sa akin. He is exceptive.

Nakapamulsa lang siya habang nakaharap pa rin sa akin. Hinugot niya ang kaliwang kamay nito at bigla na lamang siya nagpalabas ng apoy mula rito.

“If that's what you want, then I think you better die.”

Akmang papatama na niya sa akin ang kaniyang umaapoy na kamay ay pinigilan ko siya. Wala na akong nagawa kundi ang magpasalamat sa nagawa niya.

I won't sincerely apologize to him.

Alam kong labag ito sa aking kalooban pero ayaw ko pang malagutan ng hininga. Kailangan pa ako ng zone namin.

“You are an easy peasy, Ms. Retoda. Madali ka lang pala mapasunod,” he grinned.

Sumusobra na talaga 'tong lalaking dragon na ‘to. Kung hindi lang siguro siya taga zone 8 malamang todas na siya sa akin. As if, kaya niya ako kalabanin talaga.

“Please! Leave me now!” I shouted at him.

Hindi na niya ako sinagot. Agad niya lang akong tinalikuran sabay deretso palabas sa pinto.

It's true that they are exceptive. Mukhang may mood swing ang kasalukuyang kampyeon ng RSK.

Mabuti na lang talaga at kabilang siya sa Top 10 ng buong city. Kung hindi baka pinahina ko na ang katawan niya.

Naiwan ako ngayon rito sa loob ng kwarto. Di ko pa rin alintana ang bigat ng aking nararamdaman. Hindi ko rin maatim kung bakit ako nagpasalamat sa lalaking dragon na iyon.

I smirked. A horrendous smile drawn at my face as an exceptional idea popped on my head.

“I won’t call you Ury Iversonn of zone 8," I whispered, talking to myself. "Mas bagay sa'yo tawaging dragon. Hindi ang kagaya mo ang magpapatumba sa akin," I said again, sneering.

“Tama ba ang narinig ko, Ms. Retoda? You will call me a dragon? How ironic, isn't it? Mga isip bata rin pala ang sa zone niyo. Akala ko talunan lang ang mga kagaya niyo.”

Napabalikwas muli ako nang makitang nakatayo si Ury sa harap ng pintuan.

Bakit hindi ko namalayan na nakapasok muli ang dragon na ito? He's invading my privacy.

“Oo! Do you have a problem if I call you dragon? We are entitled to name someone if we want. At saka, hindi kami mga isip bata. Sadyang matatalino lang kami kumpara sa inyong zone."

“Matalino kayo? Hmmm... Sige. If that so, I’ll call you fledgling fragile, isn’t it good? Total hindi naman kami matalino."

“What?!”

He smiled, drollery.

“You said earlier, we have the right to create nicknames to someone... if we like,” nakapamulsang tugon nito. "In fact, dragon babies are called fledging. And since you are fragile your nickname suits you," nakangiti niyang tugon.

Sumusobra na talaga siya. Kaunti na lang at mauubos na ang buhok ko sa inis sa kaniya. Hindi ko talaga inakala na 'di pa siya nakaalis. Ngayon ako ito tuloy ang na agrabyado.

Where did he got that guts to call me his baby? Ginawa niya pa talaga akong batang dragon, huh.

“Rumi!”

Napatayo ako nang makita si Giero nang iniluwa siya habang papasok ng kwarto. Mabuti na lang at suminggit siya dahil kung hindi ay baka gagawin kong patpat itong dragon na kasama ko ngayon.

"Are you alright? What happen? Sorry, hindi kita nabantayan,” pag-aalala ni Giero sa'kin.

Tila naging inipit na tinapay ako sa higpit nang pagkakayakap ni Giero. Hindi ako makahinga.

“Hey! I’m awesome. Can you please release me now? I can’t breathe!” I complained, whispering.

Tinapik ko siya sa likod ng hindi marinig ang sinabi ko. Sa wakas, kinalas niya rin ang pagkakayakap sa akin.

“Mabuti naman. Akala ko may nangyari na sa iyo. Sino ang may gawa nito sa'yo? Bakit may mga galos ka Rumi?”

Binaling ko ang aking tingin sa magkabila kong kamay na puno pala ng galos. Hindi ko man lang namalayan dahil hindi naman sila masakit o kumikirot.

“I-I don’t know!” I said.

“It's me,” sabay kaming napatingin ni Giero kay dragon Ury ng magsalita ito.

“Zone 8? Tarantado ka pa lang lalaki ka ha!” galit na saad ni Giero.

Nagpalabas ito ng itim na usok sa kaniyang mga kamay habang si Ury ay walang aksiyon na ginawa.

“Let me see what you’ve got boy. As if, kaya mo talaga ipatama ‘yan sa akin,” nakawiwindang na tugon ni Ury.

Nakikita ko ang pagbago ng mga mata ni Giero. Umiitim ito.

Niyakap ko siya para pigilan. “Please, ‘wag mo ng gawin yan mapapahamak lang tayo,” I whispered.

Ewan ko ba pero bigla na lamang ako naiyak. Naramdaman ko naman ang pagbabalik ng anyo ni Giero kahit yakap ko siya sa likod.

“For you, Rumi,” he sighed.

“Can you please leave us Ury!” I shouted him.

Hindi na siya nagmatigas pa at lumabas na ng tuluyan dito sa kwarto. Naiwan kaming tahimik ni Giero habang hindi pa ako kumakalas sa pagkakayakap.

“Hmmm, chansing na ‘yang ginagawa mo, Rumi,” he teased me.

“Ass!” sabay kalas ko sa aking pagkakayakap.

“Ano ba talaga ang nangyari pagkatapos kong lumipat sa ibang arena?” he asked wondering what really happened to me.

“Kasi kung pinaalam mo sa akin na gano'n 'yong mangyayari sa practice stage, sana nakapaghanda man lang ako,” I blame him.

“S-Sorry, utos kasi na bawal ipaalam unless kung tapos na ang one hour rule,” tugon nito.

“One hour rule?”

“Hindi mo ba narinig nang nagpaalam ako sa’yo? Tapos na ang one hour rule ng practice natin no'n. It means may agad na papasok sa arena natin mula sa ibang zone.”

There it is. I left unacquainted.

Kinuwento sa akin ni Giero ang way ng practice rules. We have to finish the time allotted for us. Then, someone will appear from other district to challenge us, a friendly game perhaps.

And, I was being tricked.

Kinaumagahan, pinatawag kami ng Headmaster para sa malaking anunsiyo niya. Hindi ko alam kung masayang anunsiyo ba o baka parusa na naman.

Nakupo na kami ngayon sa designated chairs na naka-assign sa amin. Kulay berde ang table kung nasaan kami.

Zone 1 to Zone 8, ganyan ang pagkakaayos ng upuan habang nasa harapan ang Headmaster at sa likuran nito ang mga Maestro.

“Congratulations, players!” he congratulated us with a wide smile. “You passed the first stage of your practice. So, you will now entering the second practice challenge today. We want you to show us how capable you are in order to survive... tactically and smartly.”

What does the Headmaster means? Naguguluhan ako sa mga sinasabi niya, subalit nanatili lang akong nakikinig.

“Kung kaya ay may karapatan kayong malaman bukas ang ranking ng performances niyo pagkatapos ng tatawagin nating 'The Big Day'”

The Big Day? Alright, 'yon ang pagpapakilala sa buong Mhaffon city ng mga magiging representatives ng bawat zone.

Before it'll happen, may isang stage pa ngayong araw na dapat naming lagpasan. Iyon ay ang pabilisang mahanap ang susi sa malawak na gubat kung saan gaganapin ang challenge. Ang susi ang magiging tulay upang mabuksan ang pinto palabas ng gubat. Subalit hindi lang ito isang gubat lang. Ito ay pinalilibutan ng maraming patibong na nakatago at nakaantabay sa loob.

And, the interview on The Big Day will sum up our respective accumulated points from the three stages of challenges.

Kung sino man ang pasok sa Top 6 will gain their badge. Ito ay maaaring magamit ng Top 6 kung may nais silang hilingin o hingiin na proteksiyon mula sa Headmaster sa araw ng festival.

Wala ng inaksaya pang oras ang Headmaster. Agad na tinawag ang kalahok mula sa zone 1 upang unang magpamalas ng kanilang bilis, talino, at diskarte. The points we can gain from the challenge will be added to our first and final accumulated points.

This may be a team effort but it will be scored individually.

Kinakabahan akong nanonood sa malaking screen dito sa field kung nasaan kami ngayon. Nakapasok na rin ang dalawang representatives ng Zone 1 sa loob ng arena kung saan matatagpuan ang gubat na gawa sa machine.

“Erudite, timer starts now!” senyales sa kanila.

Nagsimula na ang dalawang kalahok ng zone 1 na hanapin ang susi na tatama sa exit door. Una pa lang ay makikita mo na ang mga patibong. Ngunit maliksi nila itong nalalagpasan.

Pinahintulutan lang kaming panoorin ang ikalawang challange. Subalit may masama akong pakiramdam sa nangyayari dahil alam kong tuso ang mga namumuno ng laro. I know we will be having different set of challenges. Hopefully, ours won't get worse.

“Ate Rumi, natatakot ako!”

Namalayan ko na lang si Grey na nakayakap sa aking kaliwang kamay habang naka-squat.

"Grey," I whispered, calling her name. “Shhhhh, you have to be strong. Sometimes, our fright will kill us,” I said, letting her to keep calm.

“Sana po makaligtas po kami ni kambal,” nababalisa niyang tugon.

Napatingin ako kay White na masyadong abala sa panonood. Hindi ko nakikita sa kakambal niya ang takot.

Binaling ko muli ang aking tingin kay Grey na ngayon ay umiiyak na. Masyado pa nga siyang baguhan sa ganitong eksena. Pero alam kong kaya niya itong malagpasan dahil nanalo na sila sa selection.

She may manipulates my emotions pero alam kong sensiro siya ngayon. Inakap ko lang siya upang pakalmahin. Sa wakas at tumahan naman siya.

Natapos ng zone 1 players ang challenge ng 'di ko man lang namalayan. Hanggang sa tinawag na rin ang zone 2.

Doon na lamang ako kinabahan dahil kami na ang susunod na maglalaro.

Bumalik na rin si Grey sa kaniyang pwesto ng pagsabihan ito ng kanilang Maestro. Nagkakatinginan lang kami dahil pinalayo sila ng ilang metro sa amin.

I cheered Grey. I did a thumb up to show that I believe in her. She did the same too.

Ilang minuto lang ang nagtagal at kami na ang tinawag. Ngayon ay nandito na kami sa loob ng madilim na kwarto kung saan kami pinapasok.

“Our life is a game, play dirty tricks and you will win,” naalala kong bilin sa akin ni Heda.

Iyon ang sinabi niya sa akin bago siya nakalabas sa exit no'ng selection game. At hindi ko makakalimutan ang sinabi niya. Tama siya, it is now or never.

Napahiyaw ako ng bigla kong naramdaman na may kung anong humampas sa aking likuran.

“AHHH!!!” I screamed, enduring the pain.

-END OF CHAPTER 13-