Chapter 7
1449 Words
Aviana Kye
Kinaumagahan naalingpungatan ako sa mahihinang katok na nag mumula sa labas ng pinto ng kwarto ko. Dahan-dahan ko muna minulat mga mata ko. Mula sa pagtulog. Ng tumama ang mainit na sikat ng araw sa akin mukha. Upang napapikit ako muli.
Anong oras naba? bakit tirik na tirik na ang sikat ng araw sa labas. At masakit pa sa mata ang liwanag nabinibigay nito. Muli ko marinig ang katok sa pinto at tinatawag ang pangalan ko. Nirelax ko muna ang katawan ko bago sumagot.
"Pakibukas po, yan..." Habang nanatili akong nakahiga. At daha-dahan na nga ito bumubukas gamit ng susi na dala ni manang Lucy. Mabuti nalang lagi nito dala ang susi ng kwarto ko. Para hindi na ako naaabala pang tumayo, at bumangon. Para pagbuksan siya ng pinto.
At mula sa labas ng pinto dumungaw ang ulo niya doon. "Magandang umaga sayo hija." Nakangiting bati niya sa akin.
"Magandang umaga, rin po manang Lucy..." Humihikab na bati ko rito.
"Avi, hija. Kaya pala ako nandito ngayon? Upang sabihin sayo, na nandito pala ang mga kaibigan mo sa mansyon niyo...Pinababa kana, nila..." Nandito sila?Anong kaya meroon? bakit ganito sila ganito kaaga pumunta sa bahay namin.
Mula sa paghiga umupo ako ng maayos. Para makapag usap kami ng ma-ayos ni manang. "Ganun po ba?"
"Oo, hija. Kanina kapa nila hinihintay bumaba. Ang kaso nainip na sila sakakahintay, sayo. Kaya pinasundo kana nila sa akin." Kinuha ko ang cellphone ko. Mula sa ibabaw ng table ko. Kung saan ito nakalapag para tignan kung anong oras naba? Ng mahawakan ko na ito at makita kong anong oras na? Past eleven na pala ng umaga. Ang haba pala ng tulog ko. Pakiramdam ko tuloy ngayon ay nakabawi ako sa ilan panahon na pagpupuyat ko sa pagtra-trabaho at muling ako bumaling labas ng pinto ko.
"Sige po, manang Lucy. Pakasabi nalang saka nila na baba na ako. Maliligo lang po ako saglit at tsaka nga po pala paki paghadaan rin po sila ng makakain salamat po." Tumango nalang ang matanda. Na ngangasiwa sa loob ng bahay namin saka umalis na.
Ng makaalis na si manang Lucy. Muli ko binalik ang tingin ko sa hawak kung cellphone. Ng mabasa ko na may text si Paul sa akin. Niyaya niya ako kumain sa labas mamayang 8:00 pm ng gabi.
Matagal na pala yung huling labas namin dalawa na magkasama. Ilan buwan na rin pala ang lumipas. Pero sa ngayon. Hindi ko alam kung ano ang isasagot sa kanya.
Dahil hindi ko pa naman nahaharap mga kaibigan ko sa ngayon. Hindi ko rin alam kung ano oras sila uuwi. Baka magtagalan sila rito sa bahay namin o baka tumambay pa sila rito.
Nakakahiya naman kung itataboy ko silang lahat para lang makapag date sa kanya. Baka ano isipin nila. Na mas inauna ko si Paul kesa kanila. Ayaw ko rin din naman paasahin yung isa. Sigurado ako baka hinihintay nito ang reply ko. Dahil kanina pa 8:00 am ng umaga yung message niya sa akin. Ang sakit sa ulo mag isip napahilot tuloy ako sa akin sintido.
"Good Morning, baby... Ang lalim yata ng iniisip mo?" Ah? Napaigtad ako sa boses na nagsalita at pag-angat ang ulo ko na nakayuko at biglang kumalabog ng malakas ang puso ko. Nang bumaling ako sa boses na 'yun. Kung saan 'yun ng galing?
Niluwa ang binata mula sa loob ng bathroom ko. Habang pinupusan ang basang buhok gamit ang towel ko.
Medyo nanlaki ang mga mata ko makita ko siya nakangiti siya sa akin yung ngiting sing gwapo ng mukha niya. At
lumatad ang pantay-pantay niyang ngipin.
Pero hindi doon natuod ang pansin ko. Kundi sa matitipuno niyang katawan. At ilan butil pa na tubig ang naiwan doon. Na humahagos sa mapalad niyang dibdib. Sa hindi sinasadyang bumaba ang tingin ng mga mata ko sa baba niya. Natinatakpan lang ng puting towel na nakapulot sa bewang niya. Dahil sa manipis lang ang towel ubok na ubok ang hinaharap nito.
Nabato ako sa nakita ko. At parang akong tinatakasan ng dugo sa akin mukha. At hindi ako makalunok ng diretso. Dahil siguro sa ilan ulit ko pagsigaw kanina madaling araw sa pangalan niya. na ngayon kulang napantanto. Nandito pala ang binata. Hindi ko naalala kaninang pag-gising ko.
Nang biglang nag sink sa utak ko yung nanyari sa amin kaninang madaling araw. Nag init ang magkabilang kung pisngi. At nahiya ako agad sa binata. Feeling ko wala akong mukha hihaharap sa kanya. Dahil sa pinagsaluhan namin na mainit na tagpo. Ako naman si tanga tumungon.
Bakit hindi ko kasi napigilan ang akin sarili na hindi matukso sa mga halik niyang na nakakapaso. Kaya pati katinuhan sa utak ko nawala sa tamang pag-iisip.
At higit sa lahat first time nanyari sa amin na maglapad ang amin mga labi. Sa hindi magandang pagkakataon.
Dahil parehas kaming may karelasyon. Ang mali ko lang hindi ko siya inawat sa gusto niyang manyari sa amin. E paano nalang kung hindi ko siya pinigilan. Baka ano? no! no! Hindi maari. Hindi ko gusto ang tumatakbo sa isipan ko. Baka kung saan pa humantung ang mga iniisip ko.
Winisik-wisik ko ang ulo ko para magtino at para hindi ko na isipin 'yun.
"Why is your cheek red baby?" Tanong niya sa akin. Habang nakakunot ang noo niya. At naglakad na ito palabas ng bathroom ko. At nagtungo sa may sopa. Kung nasaan yung mga damit niya hinubad niya.
"A e, wala." Iniwas ko agad ang tingin ko sa kanya. Ng tatanggalin niya yung puting towel sa bewang niya.
"Bakit diyan ka magbibihis?! Pwede naman sa loob ng bathroom ko. Alam mo naman may tao dito sa kwarto di'ba?!" Hindi ko napigilan hindi siya punain. Ang laki-laki ng bathroom ko. Bakit dito siya sa harap ko magbibihis. Ako tuloy yung nahihirapan sa sitwasyon namin.
Napabutong hininga nalang ako at mukha kakapusin pa yata ng hangin ang akin dibdib.
"Dont worry, baby. Hindi ko pa naman ito ipapakita sayo. Tsaka kana kapag handa kana makita ang bagay na ito."
Napangiwi ang mga labi ko sa pinagsasabi niya.
"Hoy, Deacon Nax Alvarez. Kay aga-aga puro kalukohan yan pinag sasabi mo. At kamanyakan! Magbihis kana nga! At umalis kana rito sa kwarto ko. Para makaligo na rin ako!" Sira ulong lalaki na ito. Pinapausok niya bunbunan ko sa ulo ko.
Ng makita ko patapos na siya magbihis. At tsaka muli ako tumingin sa kanya. Binibetonis nalang niya ang suot niya polo pero naka ngisi lang siya.
"Anong nginingisi mo, di'yan?!" Taas kilay na tanong ko sa kanya."
Napatitig siya sa akin na parang sinisipat ang mukha ko. Umayos ako sa pag upo ko. Iba kasi ang titig niya sa akin. Yung titig nakakalusaw at lumapit siya sa akin kung nasaan ako naka pwesto. Kinagat ko ng mariin ang ibaba ng labi ko.
"At walang pweding makita 'yan. Kung hindi ako lang!" Kumunot ang noo ko sa sinabi niya.
"Ahh? ang alin?!" Mangha kong tanong. Nagulohan ako sa sinabi niya sa akin at tumingala ako kanyang ng bahagya.
Nang makita ko pa ang umagat ang kamay niya. Pero hindi ko alam kung para saan at saan dadampo 'yun. Ng maramadaman ko tumaas ang damit ko na malapit sa dibdib ko. Tsaka ko tinabig ang kamay niya. Dahil sa kadabuholbuhol na pintig ng puso ko hindi ako magkapag salita.
"Tinataas kulang baby. Dahil nakikita ko na ang kalahati. Tsaka huwag na huwag ka magsusuot ng ganyan sa labas. Ako lang dapat makikita yan. Do you understand?!" Nag-iba agad ang naging reaksyon ko sa hindi ko nagustuhan ang huli niya sinabi.
"Anong ikaw dapat makakita nito? Hello, Deacon! nahihibang kana ba talaga?! Hindi kita boyfriend. Para pagbawalan mo ako sa gusto kung suotin. At mas lalong hindi kita asawa. Para makita mo ang katawan ko. Hindi purket pinayagan kita matulog dito sa kwarto ko. Para ganyanin mo ako." May kaba man ako naramdaman. Pero naiinis ako sa kanya. Daig pa niya kasi umasta na parang boyfriend ko siya. At pag bawalan niya ako. Sino ba siya? best friend kulang man siya. Nakakasira siya ng mo---
Nagulat at napahinto ako sa malalim na pag-iisip. Ng marinig ko sumara ng malakas ang kwarto ng pinto ko. At hindi ko namalayan wala na pala ang binata sa tabi ko. At naglakad na pala ito pabalas. Mabuti nalang hindi nasira ang pinto. Para doon niya binunton yug sama ng loob niya.
Anong problema ng isang yun? Tanong ko sa sarili ko. Dahil ba sa sinabi ko at bakit naman siya magagalit. Totoo naman ang pinagsasabi ko sa kanya kanina. Tsk... Bahala siya sa buhay niya.
At muli napahilot ako sa akin sintido. Sumakit pa yata pati ulo ko, makaligo na nga. Baka nainiip mga kaibigan ko sa baba.
- Writer
