At Sixteen

Chapter 24

“I’m jealous.” Bigla nyang saad sa akin kaya napatingin ako sa kanya.

Nakatingin lang siya sa labas ng bintana habang nakasakay kami sa sasakyan nila papunta sa bahay nila, nagulat ako sa sinabi nya sa akin. Hindi ko naman alam anong magiging reaskyon ko sa sinabi nya sa akin, kasi baka mamaya mas lalo ko pa siyang masaktan kaya nanahimik lang akong nakaupo at napatingin sa labas ng bintana.

“I said I’m jealous.” Paguulit nyang saad sa akin kaya nagulat ako at kinabahan, hindi ko nakitang ganon si Dalaney sa akin eh.

What should I say para pagaanin ang kanyang emosyon.

“Ah hi Jealous, I’m Xiana.” Pagbibiro kong saad sa kanya kasabay ang pagtingin sa kanya at pag ngiti.

Nakita ko lang siyang napailing sa akin at ibinalik ang pagtuon nya sa labas ng bintana ng sasakyan.

“You are hopeless.” Rinig kong saad nya.

Pero di kalaunana ay nakita kong napangiti siya hindi ko alam kung bakit, pero napangiti lang ako at ibinalik na lang rin ang tingin ko sa labas ng sasakyan. Hindi ko alam kung anong sasabihin sa kanya kasi baka mamaya magalit pa siya, lalo na’t pinagseselosan nya si Vince.

“Do you want me to play tonight?” bulong nyang tanong sa akin kaya napatingin ako sa kanya.

“Hah?” pagklaklaro kong tanong sa kanya kaya napatingin siya sa akin.

“Do you want me to play the piano tonight?” saad nya kasabay ang pagiwas nya ng tingin sa akin.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang t***k nang puso ko nang gawin nya iyon, alam ko namang matagal na siyang hindi tumutugtog sa hindi malaman na dahilan pero sa nangyari ngayon nakakatouch kasi gusto nya ako ang magdesisyon kung tutugtog ba siya ngayon o hindi.

Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang kamay nya kaya napatingin siya sa akin at agad namang umiwas, hindi ko alam pero I found it cute. Ngayon ko lang naitang nahihiya si Dalaney kasi napakacheerful neto at lagi nya akong pinpatawa.

“Ikaw kung gusto mong tumugtog.” Sagot ko sa kanya habang hawak hawak ang kamay nya.

“Will you listen?” malungkot nyang tanong kaya napahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay nya.

“Bakit naman hindi?” saad ko sa kanya at napalingon siya sa akin kasabay ang pagbalik nya ng tingin sa labas.

Natawa naman ako sa naging reaksyon nya, she was so shy out of nowhere but she really is cute acting like that. Kaya hinawakan ko ang kanyang mukha at dahan dahang iniharap sa akin habang nakatingin sa kanyang mga mata.

“I will listen to your music and I will only watch you playing it.” Saad ko sa kanya  habang nakatingin sa kanya at nakita ko naman siyang ngumiti sa akin.

Pagkarating namin sa party ay agad kaming pumasok sa loob ng bahay nila at bumungad sa amin si Dlaire na tumutugtog ng violin. Ngumiti naman siya sa akin habang tumutugtog kaya napakaway lang ako sa kanya.

Hinila lang ako ni Dalaney papunta sa may garden namin at lumapit kami sa isang babae na nakasuot ng pula na long dress habang may kausap na mga babae.

“Me.” Tawag ni Dalaney doon kaya napalingon naman iyon at nakita ko ang isang napakagandang babae na kahawig ni Dalaney.

Parang kaharap ko ang pinatandang Dalaney na mukhang teenager, everything in her was perfect like Dalaney.

“Me, si Xiana. Xiana mommy ko.” Saad ni Dalaney habang pinapakilala nya ako sa mommy nya.

“Happy birthday po.” Saad ko sa kanya kasabay ang pagabot ng regalo ko sa kanya.

Nakita ko naman siyang nagulat nang ibigay ko iyon at tumawa lang siya ng bahagya saka nya tingap iyon.

“Naku Xiana nagabala ka pa, maraming salamat rito ha.” Saad nya sa akin habang tuwang tuwnag hawak ang regalong ibinigay ko sa kanya.

“Nice meeting you ija napakaganda mo naman, natural beauty like mine.” Saad nya sa akin kasabay ang pagkindat sa akin kaya napangiti naman ako sa kanya.

She was so cheerful like Dalaney, no wonder where Dalaney inherit that trait.

“Thank  you po.” Saad ko sa kanya.

“Well enjoy the party.” Saad nya sa akin at napatango lang ako sa kanya.

Matapos naming magreet and meet ang mommy ni Dalaney ay hinila ako ni Dalaney kung nasaan ang mga kaibigan nya.

“Hi Xiana.” Bati nila sa akin at napangiti at napakaway lang ako sa kanila.

Hindi ako sanay na kasama ang mga akibigan ni Dalaney kasi mga high class na mga students sa school namin habang ako commoner, nakakahiyang kasama sila.

Pinaupo ako ni Dalaney sa upuan at saka siya tumabi sa akin, habang inaantay namin na mag start ang program. Pero napapansin ko hindi pinakilala ni Dalaney sa akin ang daddy nya kaya tinanong ko siya.

“Saan ang daddy mo hindi ko na kikita.” Saad ko sa kanya.

“Ah wala siya ngayon nasa abroad kasi siya.” Saad nya sa akin at napatango naman ako.

Nagstart na ang mini program kung saan binigyan ng tribute ang mommy nila Dalaney and don ko nalaman na sila pala ang may ari ng Dolores’ pataserie ang grossing pastry shop in the region and their cakes are really one of the best in terms of taste and designs. Kaya pala yung cupcakes na binigay sa akin ni Dalaney ay kasing lasa ng cakes ng Dolores.

Matapos ang short program ay nagsimula na ang kainan, habang kumakain ako ay naramdaman kong lumapit sa tenga ko si Dalaney at may ibinulong.

“Want me to see playing with my sister?” she asks and I nod to her.

I see her smile to me and nod as well, she finishes her meal and she ran towards the stage and borrows the microphone from the singer.

“Hello ladies and gentlemen, beloved guest of my mother; good evening. Can I request you all to come a bit to the living room to see us playing the violin and the piano for our beloved mother.” She said and I see the different reaction of the guest when she said it.

Agad naman nagsitayuan ang mga guest at pumasok sa bahay nila, nagsitayuan rin ang mga kaibigan nya para pumasok sa loob ng bahay.

“Tara na Xiana this will be a best night for as all.” Saad ni Nycole sa akin kasabay ang paghila sa akin.

Kaya tumayo na lang rin ako at nakisabay sa mga bisita na pumasok, nasa bandang likuran na kami ng mga guest at natatakpan na ang view nang may biglang humila sa akin at laking gulat ko na mommy iyon ni Dalaney.

“Come with me.” Saad nya sa akin kasabay ang paghila.

Naku po wag naman po sana akong awayin ng mommy nya, baka alam ng mommy nya na nililigawan ako ni Dalaney at tutol siya rito. Please po sana hindi nya ako mumurahin.

Nagulat ako nang hilain nya ako papunta sa isang way kung saan nagulat na lang ako nang makitang nasaharapan na part na kami at kung saan klarong klaro naming makikita ang magkapatid na tutugtog ng instruments.

“Good evening once again, our piece will be playing is Chi mai which is the favourite piece of our mother being played by our father to her. Hope you all like it and enjoy the night with our pieces that been prepared for all of you.” Saad ni Dalaney at saka siya umupo sa piano

Nung ready na sila ay sinenyasan nya si Dlaire na mag simula na at sabay naman silang tumugtog. Nakikinig lang kaming laaht sa kanilang dalawa nang makarinig ako ng papuri at usapan patungkol kay Dalaney.

“Wag mo silang pakingan.” Bulong ng mommy ni Dalaney sa akin kaya napatingin ako sa kanya at napangiti naman siya sa akin.

Nakatingin lang ako kay Dalaney na seryosong natumutugtog ng piano, hindi ko alam pero bakit ang bigat ng emosyon nung una silang tumutugtog ngunit biglang gumagaan ng gumagaan na tila gusto o na lang matulog sa kanilang tinutugtog. They play another pieces, while looking at them I can see they were happy.

“At last I hear them playing together.” Saad ng mommy ni Dalaney sa akin kaya napatingin ako sa kanya habang nakatingin lang siya sa dalawa nyang anak na tumutugtog, ibinalik ko lang ang tingin sa kanila.

Ganon na ba talaga katagal na hindi tumutugtog si Dalaney at hindi nya nakakasamang tumugtog si Dlaire? They finish another piece at angulat ako nang tumugtog si Dalaney ng solo, nagulat ako at namangha habang pinakikingan siya. Her dynamics of music is different from others, the emotions that she give while playing was so strong, it seems like she was embarrassing your heart and saying ‘look at me I am playing’.

“It’s been six years since I last heard hear playing the piano but she is still the same, the strong emotions she’s giving to her piece and making everyone to look at her while playing. Did you feel the same way while she was playing?” she asks and I nod, I see a watering eye on her eyes.

All this years she was longing for her child to play a piano again but this time she hears it again. Nagulat ako nang hawakan nya ang aking kamay kaya napatingin ako sa kanya at nakita ko ang tumutulong luha sa kanyang mga mata, she was crying but I don’t know why.

“Xiana tahnk you, thank you for being the reason why Dalaney plays again for how many years. I don’t know how you did it but this night is so amazing and thanks to you, I don’t know what your relationship with my daughter is but I know she treasures you so much and I’m thankful you came to her life, our life.” Saad nya sa akin kasabay ang pagyakap nya.

Nagulat ako nang gawin nya iyon kaya napayakap na lang rin ako sa kanya pabalik, naramdaman ko ang paghikbi nya sa aking balikat. I don’t know if I should be thankful, be special or what because of what happened to Dalaney. But one thing is for sure I made someone to be happy on its special day and I’m happy to hear it.