Tahimik kong inilalagay sa luggage bag ni Matteo ang iilang mga damit niyang kakailanganin sa Cebu.May business meeting kasi ito doon.Natitiyak kong mamimiss namin ito ni Thirdy.
"Don't be sad,uuwi naman ako kaagad."
bahagya akong nagulat ng biglang magsalita si Matteo at yumakap sa aking likuran.
Kagyat kong itinigil ang aking ginagawa atsaka hinarap ito."Hindi mo naman maiaalis sa akin iyon.Siguro nasasanay na ako na palagi kang nakikita.Pero dahil trabaho naman ang pupuntahan nito ay kailangan kong tiisin iyon.
"Palagi ko naman kayong tatawagan kapag nagkaroon ng libreng Oras." nakangiti nitong saad.Marahan nitong pinihit ang aking katawan palapit dito.Mataman niya akong pinakatitigan at kapagkuwan ay dahan-dahan nitong inilapit ang kaniyang mga labi sa mga labi ko upang angkinin an
