Nagmamadali kong nilisan ang Hotel na pinag-check-in-an namin ni Matteo. Kailangan ko nang lumayo sa binata habang buhay.Sapat na sa akin na ang pinagsaluhan namin upang layuan ko na ng tuluyan ang binata kahit sobrang sakit sa aking dibdib.
Umiiyak kong nilakad ang madilim na eskinita,hindi ko alam kung saan ako patutungo basta ang alam ko lang ay hindi ko pa gustong umuwi sa condo na tinutuluyan ko.
Hindi ko alintana kung madilim man ang paligid basta nais ko lang na lumayo.Bahala na kung saan ako dalhin ng mga paa ko.
Habang mag-isa at umiiyak na naglalakad,ay hindi ko maiwasang yakapin ang sarili ko dahil sa biglang pagbuhos ng malakas na ulan.
Hindi pa rin ako nag-abalang maghanap ng masisilungan.
Maya-maya'y bigla akong napahinto sa paglalakad ng may humintong sasakyan sa harapa
