CHAPTER 16
1077 Words
MHIARA CASTANIEDA'S POV
KINAUMAGAHAN....maaga akong nagising dahil kailangan ko pang pumasok sa trabaho matapos ang mahigit tatlong linggo, na absent.
Habang sina Caelum at Lucien naman ay umalis din kaninang madaling araw. Nalaman kong may business trip si Lucien abroad, at si Caelum naman ay may kikitaing kliyente.
Hinayaan ko na lamang na unalis ang dalawa. Dahil kahit wala naman ako sa bahay ah makakapasok pa rin sila. At hindi na nakakagulat ang bagay na iyon.
~~~~~~~~~
By the time I arrived at the company, everything felt… familiar.
The building.
The lobby.
The quiet authority that came with every step I took inside.
“Good morning, Ma’am!”
Sabay-sabay silang bumati nang makapasok ako.
Napahinto ako ng bahagya.
Then I nodded. “Good morning.”
My voice came out steadily. Calm.
“Ma’am, welcome back po!” dagdag ng isa, halatang masigla.
“Namiss po namin kayo,” sabat pa ng isa.
I blinked.
Then a small smile..mbarely noticeable, formed on my lips.
“Get back to work,” I said.
But this time...there was no edge on my voice. No coldness. And I think they noticed it.
Because the way they looked at me...it wasn’t just respect anymore.
It was a relief. I continued walking toward the elevator, heels clicking against the marble floor.
When I reached my floor...and the moment the elevator doors opened.
“MA’AM!”
I barely had time to react when Cynthia rushed toward me.
“Mag dahan-dahan ka nga,” I said instinctively, catching her lightly by the shoulders before she could crash into me.
“Sorry po!” she laughed nervously. “Excited lang po ako kasi nakabalik na ho kayo ay mukhang mas maayos na po ang pakiramdam niyo."
I raised a brow slightly. “Did something fall apart while I was gone?”
Her eyes widened.
“Hindi po! Actually...” She paused.
Then smiled. “Everything went smoothly, Ma’am.”
“…Really?”
She nodded eagerly.
“Na-handle po namin lahat ng meetings, approvals, and client concerns. May mga adjustments lang po, pero..” she hesitated, then added, “tumulong din po sila habang hindi pa po kayo nakakabalik."
I didn’t need to ask who.
Lucien.
Caelum.
Of course.
My gaze lowered slightly.
“So they interfered,” I said.
Cynthia immediately shook her head.
“Hindi po!” she defended quickly. “They didn’t overstep. They just… guided. Especially po sa mga high-end clients and contracts.”
I exhaled slowly.
Then nodded once. “Good.”
And I meant it.
Because walking into my office and seeing everything in place..documents organized, schedules aligned,
no chaos waiting for me...all of it felt unexpected.
I set my bag down on my desk and took a slow look around.
My chest tightened slightly.
But not in a painful way.
“Ma’am?” tawag ni Cynthia.
I looked at her. “Yes?”
She hesitated at first, then smiled.
“Mas gumanda po kayo.”
I blinked. “What?”
“Hindi po sa ano—pero parang… iba po ang glow ng mukha niyo ngayon,” she added shyly.
I stared at her for a second.
Then scoffed lightly. “Focus on your work, Cynthia.”
But she just laughed. And left.
I shook my head, but I couldn’t stop the small curve forming on my lips.
Glowing?
Ridiculous.
And yet...as I sat down on my chair, leaned back slightly...and looked at the reflection of myself on the glass panel across the room..
I paused.
Kasi hindi ako mukhang pagod. At tama nga ang sinabi ni Cynthia. Ibang-iba ang glow ng mukha ko ngayon kesa noong huli kaming nagkita.
Sa mga sandaling iyon ay biglang sumagi sa isipan ko ang nangyari kagabi. Kung papaano nila ako pinaligaya gamit lamang ang dila, daliri at labi.
Sa hindi inaasahan ay biglang umalingawngaw sa aking pandinig ang iba't-ibang uri ng ingay na ginawa ko kagabi. Kung paano ako napapahiyaw sa t'wing sabay-sabay na gumagalaw ang kanilang daliri sa loob ko.
Unti-unting uminit ang aking pisnge. Bumaba ang tingin ko sa lamesa, umiiling habang minamasahe ang sentido...at pilit na iwinawaksi ang alaalang iyon sa isipan ko.
Paano na kaya kung mismong al*ga na nila ang kanilang gamitin? tapos salitan sila o kaya ay sabay sabay? kakayanin ko kaya iyon?
Isang malalim na buntong-hininga ang aking pinakawalan. Nag-angat ako ng tingin sa mga papeles na nakalagay sa aking lamesa.
"Trabaho muna ang atupagin mo, Mhiara...saka na ang kalandian," bulong ko sa aking sarili, inabot ang mga papeles sa mesa at nagsimulang basahin iyon.
Tahimik lang ang buong opisina. At tanging ingay lamang mula sa Aircon, mga papel at ang pagtama ng ballpen sa papeles na pinipirmahan ko ang maririnig.
Sobrang abala ng isipan ko sa aking ginagawa. Ngunit napahinto ako nang marinig ko ang sunod-sunod na pagkatok sa pintuan ng opisina ko.
"Pasok..." tanging usal ko, hindi na nag-abala pang tingnan kung sino ang pumasok.
"Ma'am..." boses iyon ni Cynthia.
Kumunot ang noo ko at saka lamang tumingala upang makita ang kanyang mukha.
"Bakit?" tanong ko nang mapansin ko ang kabado nitong ekspresyon.
Hindi niya kaagad sinagot ang tanong ko. Mula sa kanyang mukha ay bumaba ang tingin ko sa mga daliri niyang nanginginig.
"May problema ba?" muling tanong ko, ngayon ay nakabalik na sa mukha niya ang aking tingin.
Pinagkatitigan ko siya nang mabuti... hanggang sa napansin kong namumula ang kaliwa niyang pisnge.
"Anong nangyari d'yan?" tanong ko, dahil wala naman iyon kanina... "Ano bang nangyari at bakit namumula ang pisnge mo, Cynthia?"
Naghintay ako ng ilang segundo. At nang wala akong matanggap na sagot ay mabilis akong tumayo mula sa aking kinauupuan at naglakad papalapit sa kanya.
"M-May babae po kasi sa baba..." sa wakas ay nagsalita na rin siya.
"Tapos?"
Diretsyo akong tumingin sa kanyang mga mata. At hindi nakaligtas sa aking paningin ang sunod-sunod niyang paglunok.
"V-Vina daw po ang pangalan niya at kilala niyo siya..." dagdag niya at pagkarinig ko ng pangalang iyon ay biglang tumaas ang dugo ko.
Akmang muling magsasalita si Cynthia....pero hindi na niya iyon nagawa nang mabilis kong hinawakan ang papulsuhan niya at hinila siya palabas ng opisina.
"Ma'am--"
"Shut up, Cynthia. Babalik tayo sa baba at gusto ko na sampalin mo siya sa mismong harapan ko? naiintindihan mo ba ako?!" inis kong bulyaw sa kanya.
Walang pagdadalawang isip ay tumango siya. Habang ako ay wala ng mapaglagyan ang inis...dahil ang kapal ng mukha niyang pumunta rito sa kumpanya ko at manggulo.
TO BE CONTINUED....
- Writer
