The Heart Never Forgets

Chapter 12

I was so caught up with the guilt I felt towards Gella that I forgot Aris will arrive anytime soon. At lalo akong di napakali when mom mentioned Gella went home sa probinsya nito kaninang umaga.Nagpaalam umano ito sa kanya bago nito iabot ang keys ng kwarto ni Chelsea.I get a more worried hearing it.Coz I still have to wait for few days bago ko ito muling makausap. Di bale na sana kung okay lang ang last namin na pag-uusap,kaso hindi eh. Parang mahirap na nga itong paamuin,mas lalo pa pa siguro ngayon.

Di mapakaling nagpalakad lakad ako sa sala namin.Ang laki kong tanga.Nagsisisi ako that I misjudged her.At ngayon ay di ko alam kung makikipag-usap pa ba ito sa akin pagkatapos ng insedente namin sa kotse.I want to explain everything to her... na na-misunderstood ko lang lahat. I really need to talk to her.I can't wait for anymore time or days to fixed our misunderstandings.Akmang tatawagan ko si Gella pero natigil ako ng may huminto na taxi sa harapan ng bahay.I know it was Aris.Kaya isinantabi ko muna ang balak na pagtawag kay Gella upang kausapin ito.Nagmamadaling ibinalik ko nalang sa bulsa ang cellphone at saka sinalubong

si Aris at tinulungan ito sa mga bagahe na dala nito..Si mama naman na kanina ay nag-cucultivate ng kanyang mga alagang halaman ay agad din itong sumalubong kay Aris.

Halatang na sorpresa ito at halata iyon sa mukha ni Mama. She lovingly hugged Aris at kami naman ay nag fist bump pa.

Saglit nawala sa isip ko ang problema kay Gella dahil na busy bigla ang buong bahay dahil sa pagdating ni Aris.Nagpahanda ang Mama ng mga paborito nitong pagkain para dito.Kahit na sinabi ko naman na sa Pablito's restaurant nalang kami kumain ay nag insist ito na sa bahay nalng muna at ng agad makapagpahinga si Aris after ng meal.

While waiting for the food to be ready ay nagtungo muna kami ni Aris sa kwarto and I helped him arranged his stuff. Yes,we are sharing one room kahit noon pa kaya sobrang close namin dahil marami kaming napapag-usapan bago matulog.And eventhough we do it evrynight,ay di pa rin kami nauubusan ng magpag-usapan.

Nasa terrace kami ngayon at nag-uusap ng mga bagong ganap sa buhay namin.Nagkwento ito tungkol sa panibagong trabaho at business ventures nito.Bago pa daw maging busy ulit dahil sa panibagong sinubukan na negosyo ay minarapat muna nitong magbakasyon.He was just here for a short vacation at babalik din agad ng New Zealand.He will only be staying for two weeks kaya dapat daw namin sulitin ang bakasyon nya.He has lots of itinerary places to visit. And he plans to visit them right away starting tomorrow.If I am an impulsive person,this dude is more impulsive than me.Gusto nito kung ano man ang nakaplano ay agad-agad nito gagawin yon.Of course I understand,iba kasi talaga pag nasa Pinas ka,lalo pa at kasama ang pamilya mo.Iba ang saya na dulot nito.Di na nga rin ako na surprised ng sinabi nito na nakakapag book na rin daw ito ng hotels para sa amin at sa mga pinsan namin na balak nitong isama sa mga gala namin. Marami pa kaming pinag-usapan sa mga plano nito while he's on vacation.Nakikinita ko ang excitement niya sa mga balak nitong gawin. At kahit papaano ay nasiyahan ako na makausap ito...At dahil matagal na rin naman na hindi ako nakapag unwind dahil naging busy ako sa pag-asikaso ng Pablito's restaurant since I got back, ay nahawa na rin ako sa excitement nito. Masaya akong kausap ito.

Pero bakit parang malungkot pa rin ang pakiramdam ng puso ko? Lalo naman nakadagdag sa lungkot ko ng magawi ang tingin ko sa kwarto nito. Gella, what did you do to me? Bakit ganjto ang epekto mo sa akin? For the short time that I've met you,ginulo mo ang puso at isip ko.