Dahil na rin sa kuryusidad at ideya sa naturang usok, akala nga nila na normal na usok lamang ito, ay tinitigan lamang nila ito. Hindi sila gumalaw. Hinintay nila ang usok na amabot sa kinaroroonan nila. At doon lamang sila nataranta’t tumakbo papalayo sa usok nang natamaan ang isa nilang kasama. Mabilis na nag-iba ang kulay ng balat ng kasamahan nilang iyon. Naubusan ng hininga sa loob lamang ng isang segundo at natumba’t bumulagta sa lupa nang wala nang malay at buhay. Kung hindi dahil sa liwanag ng buwan ay hindi nila makikita nang maayos ang nangyari sa kanilang kasamahan. Sa pagtama lang ng usok ay mabilis na binawian ng buhay ang kasama nila.
Mabilis ang naging pagtakbo ng mga nakakita upang makalayo sa usok. Ngunit kahit gaano pa kabilis ang gawin nilang pagtakbo ay tila nasusundan
