PALAKAD-LAKAD ako sa madilim na daan ng Taguig. May mga nakakasalubong ako at ang ilan pa’y napapatingin sa akin pero wala ako sa wisyong bigyan sila ng pansin.
Tumigil ako sa paglalakad at naupo sa isang gilid. Panay pa rin ang pagtulo ng luha ko dahil paulit-ulit kong naiisip si Gareth at Miranda na naghahalikan…and worse, baka may mangyari pa sa kanilang dalawa habang nasa hotel.
Gustong-gusto kong maniwala kay Gareth pero…ang hirap kumbinsihin ng sarili ganoong nakita mo mismo ang posisyon nilang dalawa.
Maging paghinga ko ay nanginginig dahil sa tindi ng sakit na nararamdaman ko ngayon. Napatakip ang aking palad sa aking mukha at ninamnam ang bawat pagpatak ng luha ko.
Mabilis magdesisyon na iwan ko na lang si Gareth pero paano ang anak namin? Ayoko siyang magaya sa akin na lumal
