MY BRAT BOSS

Graduation

This is the araw of our graduation and I'm super excited na. This is the araw na I know makakasama ko sina Mom at Dad. Kaya very mahalaga ang araw na to me. Maaga me nagising para to baba and tulong sa kitchen to luto ng breakfast namin.

Papunta na me sa kitchen when I kita si Mr. Old man. I iwas sana sa kanya but he hawak my braso. I don't kalimot pa rin ang pagtawag niya sa akin ng wrong na name. I'm galit pa rin sa kanya. At ayaw kong mag-listen sa mga sinasabi niya. He hurts my puso, period!

"Kausapin mo naman ako. At pwede ba na makinig ka muna sa akin bago ka magalit dyan. Hindi ka pa rin ba nakaka-move on?" I tingin-tingin lang sa kanya at I irap-irap sa kanya. He tawa pa at pinisil niya pa ang chin ko.

"Don't kausap me, 'Babe' you go sa kanya! You kalimot my name because of your 'Babe'? " I gaya-gaya pa what he tawag to me before.

He buntong hininga pa habang naka-look sa mga eyes ko. At he looks nauubos na his pasensya sa akin.

"Babe!" I ikot-ikot pa my eyes.

"Makinig ka muna—" I taas my hands to stop him because I don't want to makinig what he will sabi to me. I don't want to sira my good mood because of his 'Babe'

At saka me tumalikod sa kanya at nag-walk na papunta ng kitchen.

I'm busy sa pag-beat ng egg nang biglang may nag-talk sa side ko kaya naman muntik pa me mapatalon sa gulat. "Good morning, babe." Mr. Old man mahinang sabi pa. Mabilis me lumingon and tingin-tingin sa kanya ng masama. He wants to galit me talaga, huh. Kaya naman I yapak yapak his paa. And saka me lumipat ng pwesto.

"Nanay Soledad, si Mr. Old man, asar me. Can you saway him? He's so mapang-asar talaga po. It's my graduation but he wants to sira my araw po. Nanay…"

I can't matiis na ang pang-aasar ni Mr. Old man kaya I lapit-lapit na kay Nanay to sumbong him. But Nanay ngiti lang and umiling-iling to me.

"Kayo talagang ng dalawa ay hindi ko na maintindihan. Aba, kung minsan ay magkasundo kayo, minsan ay magkaaway, nag-aasaran. Ngayon naman ay magkaaway ulit." Nanay Soledad ngiti pa. Kaya naman when I tingin kay Mr. Old man he ngiti lang din to me. And I kita pa sa bibig niya na he sambit na 'Babe' so annoying!

"Mom, Dad, are we going to sabay na po ba papuntang school?" I'm super happy pa na tanong to them while we kain ng breakfast. When I tingin to Dad, he looks like nagulat pa sa sinabi ko. He inom ng coffee and ngumiti to me.

"O-Oh…Congratulations, sweetheart! Anong gift ang gusto mo?" Dad asked me. But I'm sad because it seems he doesn't have any idea about the events today.

"You and Mom, presence are masaya na po ako. I don't gusto po ng ibang things!"

"What time will the ceremony start, Hija?"

"11 am po. Dad, sabay na po ba us sa car?"

I'm excited pa na makasama sila sa iisang car tapos we sabay-sabay lalabas ng car.

I can't remember the last time na we gawa this. Palagi silang busy or ayaw nila me na makita ng mga people.

I'm not masyadong kilala ng mga tao here sa Bayan namin because hindi nila me masyadong sinasama sa mga events na pinupuntahan nila. Madalas si Kuya Aries lang. Kaya him lang ang kilala ng mga people. But I don't ask sa mga parents ko why hindi nila me sinasama.

Because Kuya Aries always sabi to me na 'You're too precious to expose to others' kaya I'm not sad noon kahit maiwan me sa house na alone.

"Hija…are you okay?" I'm nagulat pa ng magsalita si Dad.

"Y-Yes po. I'm excited lang po mamaya! Dad, Mom, please…don't be late po."

"Sure. Me and your Mom will surely come. It's your special day at hindi pwede na wala kami ng Mom mo, Hija." Dad hold my kamay pa.

"Congratulations." Mom sabi pa but I can't nakita man lang na happy siya even her 'Congratulations' parang no life.

But it's okay basta pumunta lang them sa graduation ko, I'm happy na.

Nagpatuloy me sa pagkain at na-imagine ang reaction nina Mom and Dad later when I sabi-sabi about sa coffee shop ko. I'm sure magiging proud sila to me.

"Excuse me." Dad sabi pa when someone tawag sa phone niya. He tayo muna to answer the tawag.

When he balik sa table he looks worried.

"Gemini, Hija, I have an urgent meeting today with my campaign team. But I will assure you that I will come to your graduation ceremony, sweetheart."

Napatigil me sa pagsubo ng bread when Dad salita. Parang now pa lang is want ko na to iyak because the last kasi he promised me but not he tupad.

"P-Pero, Dad…"

I can't tuloy may sasabihin because parang naiiyak na me.

"See, Alberto…" Mom sambit pa.

"Pero…Dad, it's my graduation day po. I want to kita kayo ni Mom there. Please… kahit now lang po, choose me, Dad."

I'm halos magmakaawa na to them para lang pumunta sila ni Mom there.

"Gemini, it's an important matter para sa pagtakbo ng Dad mo. So, please don't act like that."

"B-But, Mom…I'm important too." I am trying really mahirap to pigil my tears. But I can't.

"Sweetheart, no matter what happened, pupunta kami ng Mom mo. Don't cry, sweetheart…" Dad punas pa may luha.

"D-Dad, I will tiwala sa words mo po. I will hintay sa inyo po ni Mom…"

Dad tango-tango lang ang pisil pa my nose.

Mom and Dad alis na agad para raw they will balik kaagad.

"Gemini, bakit wala pa ang Mom at Dad mo? Don't tell me na hindi na naman sila pupunta?"

I'm not mapakali na because mag-uumpisa na ang ceremony but wala pa rin sina Mom and Dad.

"Baka nasa way na sila, Sam. Don't worry I know pupunta sila here." I pilit pa to ngiti sa kanya. Pero deep inside I want to iyak na ng totoo.

I pilit to alis sa mind ko na baka mas important pa ang ibang things sa kanila kesa sa akin. But Dad makes a promise to me, he will come no matter what.

At this moment I can't hold my tears na. I'm super inggit sa iba na kasama ang parents sa important na ganap sa life nila.

"Are you crying?" Iverson asked me.

"N-No…I'm just h-happy! Congratulations to us!"

Sam yakap me and I know na I can't tago sa kanya what I feel right now. Iverson yakap me also. "Mahal ka namin ni Sam. At hindi ka namin pababayaan." Tumango-tango me at pilit kong mag-smile.

"Congratulations, graduates! Today is the great day! It's a day to celebrate with your families and friends!

A day you've been waiting for since you entered kindergarten.

For some of you it's waiting to get out of school and get on with your life. It's a time when the old childhood rhyme 'Wala ng lapis, wala ng books, wala na ang teachers' dirty looks' describes how you feel."

The speaker start na salita na pala but I don't focus sa mga sinasabi niya because my isip is nasa parents ko. If darating ba sila o hindi. I'm palingon-lingon sa paligid na sa pag-asa na ma-see ko them. But wala sila. Hanggang sa isa-isa ng tawagin our names to akyat sa stage. At dito na bumuhos all my luha because of sakit na umasa me na this day tutuparin nila ang promise nila to me. But no. It's super sakit sa heart ko na I'm not the 'Priority' ng parents ko. It's super masakit na umasa me na kahit now lang na araw ay ma-feel ko na 'Pinili ako' but hindi ko naramdaman.

I don't pakialam na sa makeup ko kahit kumalat it sa face ko. I want to iyak all the sakit and frustration na meron me.

At nang tawagin na ang name ko ay para me nakadikit sa upuan ko. I don't have lakas to lakad sa stage. I'm sobrang hina. May luha is not tigil-tigil pa rin. It looks like rain.

Nang bigla me may narinig na sumigaw sa side.

"Alaga namin 'yan! Proud na proud kami sa'yo, Chef Gemini Margaret Rivas!" Kaya naman mabilis me na lumingon sa pinagmulan ng voice. Sina Nanay Soledad, Ate Mady, Ate Sheila, Tatay Dennis at si Mr. Old man are here, sila. Kaya naman mas lalo pa me naiyak because of their love and effort na hindi ko na-feel sa mga magulang ko. Hindi nila me iniwan sa important na ganap sa life ko. Hindi ko know na pupunta sila here.

Nagulat din me nang lumapit sina Sam and Iverson sa tabi ko at alalayan me to hatid sa stage.

"S-Sam…I-Iverson…" I'm super iyak na.

"Tahan na, baby. Sabi ko naman sa'yo na hindi ka namin pababayaan ni Sam."

"T-thank you s-sobra…"

It's not the graduation na na-imagine ko but for me this is the most memorable moment in my life. I never kalimot this araw na pinaramdam nila to me na 'kamahal-mahal ako at deserve ko na piliin'

I yakap-yakap si Sam na umiiyak na rin. I can't imagine my life without them. No katumbas na yaman ang joy na meron me ngayon sa heart ko.

Kumpleto ang mga people na nagmamahal to me at may care sa akin.

"Nanayyyyyy!" Patakbo me na lumapit sa kanila at nag-iiyak me.

"Sshhh…t-tahan na mahal kong anak. N-Narito na kami…" Naramdaman ko na Nanay Soledad is iyak na rin.

Her love for me is no katumbas because kahit hindi niya me anak, she loves me so much more than anyone.

"N-Nanay…s-sobrang sakit po n-ng heart ko." Humihikbi kong sumbong to her.

"W-Why po…h-hindi ko makuha ang p-pagmamahal nila. I'm…I'm anak din po n-nila."

"Kapag ang isang bagay na sira na at pilit mo na binubuo pa ay baka sa huli, ikaw lang ang masugatan, anak. Tandaan mo na mahal ka ni Nanay Soledad. At hindi ka namin iiwan."

"M-Mahal na mahal po kita, Nanay ko."

Naramdaman ko na niyakap me rin nina Ate Mady at Ate Sheila na like me na crying.

"Don't cry na alaga namin. Pati tuloy ako, naiiyak sa'yo."

"Emi, sayang naman ang makeup namin." Kaya naman natatawa me na hinarap sila.

"Salamat po mga Ate ko."

Saka me lumapit kay Tatay Dennis na may hawak na banner ng pagbati to me.

Yumakap me sa kanya at iniisip ko na maswerte ang mga anak niya because they have a Tatay na like ni Tatay Dennis.

"Salamat po, Tatay Dennis…"

"Congratulations, anak!"

"Sir Pogi, salamat kasi sinundo mo kami." I dinig pa na sabi ni Ate Mady. So, si Mr. Old man pala ang may plan this?

I kalas ng yakap kay Tatay Dennis and I lapit-lapit kay Mr. Old man at yumakap me sa kanya. I don't know why mas lalo me naiyak nang haplosin niya ang buhok ko.

I subsob my face sa dibdib niya at I'm iyak ng really hard. I don't alam how I can pasalamat sa kanya sa palaging pagliligtas sa akin sa maraming things. He always makes everything na pagaanin. Like today he ligtas me again. And I don't alam how to balik sa kanya ang lahat.

"M-Mr. Old man…thank you, thank you. Y-You always here f-for me. D-Dito ka lang p-palagi, please…" At muli me humikbi sa dibdib niya. Naramdaman ko pa na he halik my hair.

"I'm always here for you. Hindi ka mag-iisa, Spoiled brat. Lagi mong tandaan na sa tuwing nasasaktan ka, sa tuwing wala ng tao na gustong piliin ka, meron na isang ako na handang damayan at piliin ka…" mahina niyang sambit. Kaya imbes na tumahan ako ay mas lalo pa me nag-iiyak sa galak at tuwa.

It's not all about kung gaano mo na katagal na kasama o kilala ang isang people. At para masabi mo na good sila sa'yo at true.

But it's all about kindness and heart na meron ang isang people.

I never naisip sa life ko na darating ang point na sobra-sobrang love ang mararanasan ko from ibang tao. Because sa long term na two people lang ang pinag-pray ko kay God. Na sana mahalin din nila me at pahalagahan. Sina Mom and Dad. But he gave me more than enough sa pinag-pray ko.