Kabanata 17
Pain
Patuloy lang ang pagtulo ng luha ko habang nakatingin sa maamong mukha ni yano sa harapan ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang hinahaplos ang makinis at gwapo niyang mukha. Yano, hanggang kailan mo ako sasaktan ng ganito?
Tumayo ako at hinalikan siya sa labi. Mahimbing ang pagkakatulog niya, agad niyabg nakuha iyon ng makarating siya rito sa bahay. Bagsak agad siya ng marating ang pintuan. Heto ako, nasasaktan. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko siya kayang pabayaan. Galit ako pero hindi ko siya kayang iwan.
"Hindi ko na kaya, yano." sambit ko. Kabilang ang tahip at mahahabang pilik mata sa paghalos ko sa kanya. Napangiti ako ng mapait.
"Natatakot ako... yano, takot na takot akong paggising ko isang araw wala na akong maramdaman sayo kundi galit." lathala ko.
