CHAPTER 90
Makalipas ang halos tatlong oras ay dahan-dahan na ngang bumagal ang takbo ng sasakyan nilang dalawa ni Castiel. Sigurado siya na nakarating na sila sa pupuntahan nila kahit na hindi naman niya talaga alam kung saan sa Laguna siya dadalhin ng binata. Hindi niya rin nagawa pang makapag tanong kaya hinayaan niya na lang ito.
Kahit na nakakaramdam na nga si Breigh ng gutom dahil hindi pa naman siya kumakain simula nung tanghali ay wala siyang magawa kundi ang tumahimik na lang buong biyahe. Ayaw naman kasi niyang magsabi kay Castiel dahil sa pride niya. Nagawa niya na nga na matulog pero saglit lang ‘yon sapagkat gusto niyang makasiguro na hindi siya dadalhin ni Castiel kung saan-saan.
Halos mag a-alas dyis na ng gabi nang tuluyan na nga silang huminto sa isang lugar na hindi na
