Yakap-yakap ni Zoey ang kanyang sariling katawan. Takot na takot siya sa matalim na kidlat at kulog sa gitna ng malakas na ulan. Ang daming bagay ang pumapasok sa kanyang isip. Nakakarinig siya ng malakas na putok ng baril at nakakakita siya ng patay na tao sa kanyang gunita. Nakikita rin niya ang isang lalaking tumatawa na parang demonyo.
“Aaahhh!” malakas na sigaw niya kasabay ang pag-iyak ng malakas.
Pakiramdam niya ay sasabog ang kanyang ulo sa dami ng mga alaalang hindi niya maintindihan kung saan nanggagaling.
Humagulgol siya habang nanginginig pa rin ang buong katawan sa takot at lamig. Walang tao sa paligid. Sobrang dilim. Ilang araw na siyang naglalakad. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Basta dinadala lang siya ng kanyang mga paa sa kung saan.
Ilang araw na ring walang
