Nagpaulit-ulit ang mga salitang binitawan nya sa aking pandinig. Ngunit kasabay ng natatamis na mga katagang iyon ay ang isa-isang pagpatak ng mga luha ko. Mga luhang hindi ko inaasahan na basta na lamang mahuhulog matapos ang naging pag-uusap naming dalawa.
Bakit ko pa nga ba naisip na sabihin ang nararamdaman ko kung sa huli ay alam kong talo ako? Bakit nga ba ako umasa na higit pa sa pagkakaibigan ang nararamdaman nya para sa akin? Bakit kailangan kong masaktan sa isang bagay na sa una pa lang ay alam kong wala nang kasiguraduhan?
Kaibigan lang ako, hanggang doon lang. Bakit kailangan kong maramdaman na higit pa roon ang mayroon kami?
Kasalanan ko nga bang umasa o sadyang masyado syang paasa?
"Fvck you, Arthur!" Puno ng sama ng loob na salita ko. Muli kong isinubsob ang mukha sa
