Nakasandal ako sa swivel chair ko habang nakatingin sa kisame at minamasahe ang aking noo. Sumasakit kasi iyon dahil sa tambak na trabahong tinapos ko inayos ko na kasi ang lahat ng dapat gawin hanggang sa susunod na dalawang buwan dahil kailangan ko ng madaming panahon para maayos ang dapat maayos lalo na't kailangan kong bumawi sa mga anak ko at sa ina nila which is the woman I love the most.
Dagdag pang isang buwan na ang nakalipas simula ng mabuo na ang mag-iina ko pero hanggang ngayon di pa din ako makapaniwala na nakakasama ko na sila, and I can call them a family which I never thought I would have with the woman I love and cherish pero ewan ko ba mukhang nawawalan ako minsan ng pag-asa. At ngayon alam ko na ang pakiramdam na hindi mahalin ng taong mahal mo ang sakit pala baka n
