"L-Lola." Nanghihina kong sambit na kinalingon ni lola sa aking gawi kung saan nasa may bungad ng pinto.
"Apo mabuti at--t-teka bakit ka u-umiiyak?" Agad na tinakbo ko ang pagitan namin, at dahil nakaupo ito sa kama nito ay ang ginawa ko na lang ay ang lumuhod sa harap nito at niyakap ito sa beywang, trying to get some warmth and comfort
dahil pagkatapos ng mga nangyari sa akin kanina habang kaharap sila. Ang mga taong naging parte ng masakit kong nakaraan ay ito lamang ang naisip kong kakailanganin ko sa mga oras na ito at ito lamang ang magpapahupa ng sakit lalo na't hanggang ngayon tumatakbo pa rin sa aking isip ang lahat ng mga pangyayari,
even the vivid memory of their eyes filled with pain didn't leave my mind pero kahit ganon man ay hindi parin maalis-alis sa'kin kung ano a
