MAHAL PAALAM

𝐌𝐀𝐇𝐀𝐋 𝐏𝐀𝐀𝐋𝐀𝐌

“Mahal mo ba ako?”

Yan ang tanong mo sa akin,

at sinagot kita…

“Mahal na mahal kita.”

Sinalo ko ang mga luha mo

sabay tanong sa’yo…

“Ako? Mahal mo pa ba ako?”

Sampung segundo.

Sampung segundong katahimikan.

Sampung segundong huminto ang mundo ko.

Hanggang sa unti-unting dinala sa tenga ko ang sagot mo…

“Mahal pa ba kita? Kahit masakit na?”

Pwede mo naman sanang sagutin ng “oo” o “hindi” pero pinili mong idaan sa tanong na ikaw lang ang makakasagot.

Pwedeng hindi mo na ako mahal, dahil may mga tanong ka na sa isip mo.

Paano ko ba paghahandaan ang panahong sasabihin mo nalang sa akin na…

“Hanggang dito nalang…”

Ang totoo, may mga bagay kang tinatakasan.

May lungkot pa rin talaga sa'yong puso na hindi maibsan.

Mga problemang walang katapusan—

Mga gunita ng nakaraan.

Sa pamamagitan ng ngiti tumatakas ka sa sakit.

Kahit hindi naman maipagkakaila sa mata kinakaya na lang talaga nang pilit.

Ang pinakamabigat mong pag-iyak—

Idadaan na lang sa mga halakhak.

Tumatakbo ka sa reyalidad,

May mga pagkakataon na minamadali mo ang pag-usad,

Upang hindi na maramdaman ang pagod—

Kahit ang totoo, hindi mo naman matagpuan ang pahinga.

Tumatakas ka sa anino ng iyong sarili.

Sa mga hindi na maitatamang pagkakamali.

Sa mga alaala—

Sa mga bagay na tapos na.

Madalas,

Kung ano pa ang gusto mong takasan.

Kung ano pa ang ayaw mong maranasan—

Ito pa ang madalas mong maramdaman