"Pwede na tayong mag-umpisa ng sarili nating buhay rito, Caralina." patuloy pa rin akong tahimik at nakatitig sa mukha nito.
"Ayaw mo ba nito, Caralina?"
Sa mga binibitawan nitong salita ay patuloy lang ang pag-agos ng luha ko habang umiiling.
Sobrang bigat ng dibdib ko. Hindi ko alam kung hanggang saan ko kayang pigilan ito. Pakiramdam ko malapit na akong sumabog.
Pero hindi ako pwedeng magpalinlang sa damdaming ito. Hindi ako pwedeng magpatalo.
"Isang hakbang lang Caralina. Magsasama na tayo sa paraisong ito habambuhay."
"H-hindi..."
"Lahat ng pangarap natin, dito natin tutuparin. Lahat ng hindi natin nagawa noon. Dito malaya tayo, ikaw at ako...tayo," wika nito mula sa kaniyang maamong boses. Kumawala ako ng isang malalim na paghinga, dahil hindi pa rin ako makapagsalita.
"Ma
