((Danreve))
“Saan ka pupunta? Napilay ka na nga, gagala ka pa rin.” Malamig kong sabi nang pagbukas ko ng pinto ay nakita ko si Charmaine na naka-upo na sa wheelchair.
Dapat ay hindi ako umasta ng gano’n. Dapat ay hindi ako nagsungit. Kaya lang, nadismaya ako.
Ang in-expect kong makita ay nakahiga siya, nagpapahinga, malungkot habang hinihintay ako.
Pero hindi nga iyon ang nadatnan ko.
Imbes nga na ngumiti siya, magpaawa, magpalambing, parang galit pa.
Hindi lang ‘yon. Parang nagulat pa siya sa pagdating ko. Kaya imbes na yakapin ko siya at humingi agad ng sorry sa pag-walkout ko kanina; malamig at busangot na mukha ang pinakita ko.
Hindi niya ba alam na darating ako? Hindi ba sinabi ni Onse na nag-aalala ako?
Ako kasi, nang tumawag si Onse, kabadong-kabado ako. Hindi naman kasi
