“Hi, my star," nakangiting bungad ni Danreve, paglabas ko ng clinic.
Tipid na ngiti lang ang sagot ko sa malambing nitong bati.
Paano ba naman kasi, naunahan na naman ako ng tili nitong assistant kong kilig na kilig pa rin sa mga banat ni Danreve.
“Dok, mauna na po ako. Sir Danreve…fighting!” bilin pa nito na pamatay na kindat naman ang sagot nitong ama ng anak ko.
Ganito lagi ang ginagawa niya. Tuwing hapon ay sinusundo niya ako, at hindi pwedeng wala siyang dalang rosas—isang pulang rosas na tanda raw ng pagmamahal niya.
“Gutom ka na ba?" tanong nito, at pinagbuksan ako ng pinto.
“Medyo," tipid ko namang sagot. Kasabay na rin ang pagpasok ko sa kotse.
"Let me…" Ikakabit ko na sana ang seatbelt ko, pero siya na naman daw ang magkakabit.
Para namang hindi ko alam na pumaparaan
