Chapter 1
830 Words
Hope POV
Nanginginig akong pumasok sa isang kwarto ng hotel. Agad akong naligo at nagbihis ng manipis na nightie, halos bakas ang hubog ng katawan ko. Nagpabango ako, kailangan mabango ako para sa customer na nagbayad para sa isang gabi. Bigtime daw siya, sabi ni Momma.
Kalahating milyon ang kapalit ng gabing ito.
Kailangan ko ng pera, para sa hospital bills ng Nanay ko na nakahiga ngayon sa ospital. Wala akong ibang choice.
Matagal akong nakatitig sa isang baso ng tubig na may halong pampainit ng katawan. Hawak ko ito, pero hindi ko agad magawang inumin.
Parang mas mabigat pa ang laman ng puso ko kaysa sa basong hawak ko.
Matagal akong nakatitig sa baso.
Parang mas mabigat pa ‘yon kaysa sa sarili kong dibdib. Hawak ko ito, nanginginig ang kamay ko, habang paulit-ulit kong iniisip kung hanggang saan ang kaya kong gawin… at kung hanggang saan ang kailangan kong tiisin.
Huminga ako nang malalim.
“Para kay Nanay…” mahina kong bulong.
Ipinikit ko ang mga mata ko sandali, parang doon ko kinukuha ang lakas ko. Hindi ko pinangarap ang gabing ‘to. Hindi ito ang buhay na gusto ko. Pero sa bawat tunog ng makina sa ospital, sa bawat tawag ng doktor na kailangan ng bayad… alam kong wala na akong ibang pagpipilian.
Dahan-dahan kong inilapag ang baso sa mesa.
Hindi ko pa kaya.
Lumapit ako sa salamin. Tinitigan ko ang sarili ko, hindi bilang kung ano ang nakikita ng iba, kundi bilang kung sino ako bago umabot sa puntong ito. Yung batang may pangarap. Yung anak na gustong iligtas ang nanay niya.
“Isang gabi lang…” pinilit kong kumbinsihin ang sarili ko.
Biglang may kumatok sa pinto.
Isang beses.
Dalawang beses.
Parang bawat katok, tumatama sa puso ko.
Napapikit ako ulit, saka dahan-dahang naglakad papunta sa pinto. Bawat hakbang, parang mas mabigat kaysa sa nauna.
Paglapit ko, napahawak ako sa doorknob.
Sandali akong natigil.
At sa sandaling iyon, isang tanong lang ang umiikot sa isip ko,
Hanggang saan ako lalaban… at hanggang saan ako susuko?
Flashback
Amoy usok.
Iyon ang unang pumasok sa ilong ko.
“Hope! Gising na!”
Mahinang tinig ni Mama, nanginginig, puno ng takot. Ramdam ko ang kamay niya sa balikat ko, pilit akong ginigising kahit mabigat pa ang katawan ko sa antok.
“Ma…?” paos kong sagot, pilit iminulat ang mga mata.
Pero imbes na liwanag ng umaga ang bumungad,
Pula.
Apoy.
Biglang bumilis ang t***k ng puso ko.
“A-anong nangyayari—?!”
“Sunog!” sigaw ni Papa mula sa labas ng kwarto. “Kailangan na nating lumabas, ngayon na!”
Napabangon ako agad, pero nanlambot ang tuhod ko sa kaba. Nanginginig ang kamay ko habang mahigpit akong hinawakan ni Mama.
“Dali, anak!”
Paglabas namin ng kwarto, sinalubong kami ng naglalagablab na apoy. Kumakalat na ito sa kisame at pader—parang nilalamon ang buong bahay.
Pero may mali.
Hindi ito aksidente.
Narinig ko ang mga yabag.
Mabibigat.
Hindi isa.
Hindi dalawa.
Marami.
“May… tao…” bulong ko.
Biglang tumigil si Mama.
Nagkatinginan sila ni Papa.
At doon ko nakita ang takot—yung klase ng takot na hindi ko pa kailanman nasilayan sa mga mata nila.
“Stay behind me,” mariing utos ni Papa.
Pero huli na.
Bumukas ang pinto,
Sinipa.
At pumasok sila.
Naka-itim. May mga baril. Walang mukha.
Para silang mga aninong nabuhay mula sa bangungot.
Napahigpit ang kapit ko sa damit ni Mama.
“Ano ang kailangan niyo?!” sigaw ni Papa, pilit kaming pinoprotektahan sa likod niya.
Tahimik ang mga lalaki.
Hanggang sa may isang lumapit.
Mas matangkad.
Mas kalmado.
Mas delikado.
Hindi siya nagmamadali—parang kontrolado niya ang lahat.
“Give us the file,” malamig niyang sabi.
Hindi ko maintindihan.
“Anong file?!” galit na sagot ni Papa. “Wala kaming alam sa sinasabi mo!”
Tahimik ulit.
At pagkatapos,
Putok.
Napasinghap ako.
“Papa!”
Pero hinila ako ni Mama.
“Wag kang titingin!” umiiyak niyang sabi, tinatakpan ang mga mata ko.
Pero huli na.
Nakita ko na.
Bumagsak si Papa sa sahig.
Walang galaw.
Walang buhay.
Parang may pumutol sa mundo ko.
“Please… please… wag…” umiiyak si Mama habang yakap ako, nanginginig.
Lumapit ang lalaking iyon.
At sa wakas,
Nakita ko ang mukha niya.
Hindi malinaw.
Parang nilalamon ng liwanag at usok.
Pero ang mga mata niya,
Malamig.
Walang awa.
At nakatitig… sa akin.
“Take the girl.”
Nanlaki ang mata ko.
“Hindi!” sigaw ni Mama, niyakap ako nang mahigpit.
Pero hinila nila ako palayo.
“Ma! Ma! Wag! Please!”
Sumisigaw ako, umiiyak, kumakapit—pero hindi sapat.
May humawak sa akin.
Mahigpit.
Malupit.
At bago pa nila ako tuluyang mahila—
Isang putok pa.
Tumigil ang mundo.
Naramdaman kong bumagsak si Mama sa likod ko.
“MA!!!”
Pinilit kong kumawala.
Pinilit kong bumalik.
Pero hindi nila ako binitawan.
Ang huling nakita ko,
ang bahay namin,
nasusunog,
kasama ang lahat ng meron ako.
- Writer
