Chapter 5
835 Words
Hope POV
Masayang-masaya ang matandang Chinese.
Halos hindi mabura ang ngisi sa mukha ni Mr. Cheng habang nakaupo siya sa gitna ng VIP room. May kasama siyang ilang kapwa niya Chinese, lahat may itsura ng kayang bilhin ang kahit ano sa isang iglap.
Kasama ko sina Julia at Miles.
Tatlo kaming nakaupo sa paligid nila.
Punong-puno ang mesa—iba’t ibang pulutan, mamahaling alak, at walang tigil na tagay. Halakhakan dito, usapan doon. Para sa kanila, normal lang ang ganitong eksena.
Pero para sa amin,
Trabaho.
Pinilit kong ngumiti habang nagsasalin ng alak sa baso ni Mr. Cheng.
“Good, good…” natatawa niyang sabi, halatang tuwang-tuwa. “You are very beautiful tonight, Hope.”
Napilitan akong ngumiti.
“Thank you po.”
Pero sa loob-loob ko,
Kung alam mo lang…
Ramdam ko ang kamay niyang dahan-dahang lumalapit sa akin. Hindi pa man siya tuluyang dumadampi, parang gusto ko nang umurong.
Pero hindi pwede.
Hindi ako pwedeng mag-eskandalo.
Hindi dito.
Hindi ngayon.
Napatingin ako kina Julia at Miles.
Sanay na sila.
Parang wala lang.
Parang normal lang ang lahat.
Napabuntong-hininga ako.
Habang tumatagal, mas lalong nagiging mabigat ang hangin sa kwarto.
Mas lalong lumalakas ang kaba sa dibdib ko.
At hindi ko alam kung bakit,
Pero pakiramdam ko…
May mangyayari.
May darating.
At hindi iyon basta-basta.
Hindi ko maikakaila ang diri at kaba habang pinapanood sina Julia at Miles. Talagang ginagawa nila ang lahat para malasing ang mga matatandang Chinese na kasama namin. Kitang-kita ko kung paano lamasin ng isa ang dibdib ni Miles at sipsipin ito, na parang gutom na gutom, hindi na siya nakakatanggi at napapaungol na lang habang pilit na nag-e-enjoy.
Si Julia naman, halos lamunin na ng kahalayan ng katabi niya. Kitang kita ko na kinakain na ng matandang chinese ang p********e ni Julia. Napapailing na lang ako sa gilid. Ngayon lang ako pumayag na pumasok sa isang VIP room, at hindi ko akalain na ganito pala kalala ang kalakaran dito. Napatingin ako kay Mr. Cheng. Kaya lang naman ako narito ay dahil sa malaking utang ko sa kanya—isang pagkakamaling pilit kong pinagsisisihan.
Bigla kong naalala ang lalaking pumasok sa kuwarto ko kagabi. Sino ba talaga ang walanghiyang ’yun? Naisahan ako, at dahil doon, lalo akong nabaon sa sitwasyong ito.
Maya-maya pa, naramdaman ko ang malagkit na yakap ni Mr. Cheng. Bago pa ako makaiwas, bigla niya akong hinalikan nang mariin sa labi. Sa gulat at pandidiri, malakas ko siyang naitulak.
"Naku, sorry po! Hindi ko sinasadya," nauutal kong sabi.
Saglit kong sinulyapan ang dalawa kong kasama. Lantad na ang mga dibdib nila. Si Miles naman ay wala nang suot na underwear habang pilit na pinagsasamantalahan ng daliri ng matandang Chinese. Parang sasabog ang dibdib ko sa kaba.
"Mr. Cheng, mag-CR lang po ako sandali," paalam ko, pilit na pinapakalma ang boses.
"Bilisan mo!" galit na asik niya. Halatang nabitin at nainis sa pagtulak ko sa kanya.
Tumingin ako kay Julia. Binigyan niya ako ng isang makahulugang tingin, isang senyas na nagsasabing, “Go, pagkakataon mo na.”
Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago mabilis na lumabas ng pinto. Kailangan kong makahinga. Kailangan kong makaisip ng paraan.
Paglabas ko ng VIP room, napahinga ako nang malalim.
Parang doon lang ako muling nakahinga.
Tahimik ang hallway—malamlam ang ilaw, at tanging mahihinang tugtog mula sa loob ng club ang umaabot dito.
Pinikit ko ang mga mata ko sandali.
Konti na lang… kakayanin ko pa…
Pero bago pa ako tuluyang makabawi,
“Running away?”
Bigla akong napadilat.
Napalingon ako.
At doon,
Nakatayo siya.
Nakasandal sa pader, isang kamay nasa bulsa, habang diretso ang tingin sa akin.
Parang kanina lang…
Pero ngayon, mas malinaw ko na siyang nakikita.
At mas lalo akong natigilan.
“Ikaw…” bulong ko.
Bahagya siyang ngumisi.
“Miss me?”
Napairap ako kahit ramdam ko ang kakaibang kaba sa dibdib ko.
“Ang kapal ng mukha mo,” sagot ko. “Iniwan mo ako.”
“Saved you,” kalmado niyang sagot.
Napakunot-noo ako.
“From what?” iritable kong tanong.
Dahan-dahan siyang umayos ng tayo.
“From him.”
Biglang sumeryoso ang aura niya.
At doon ko naalala,
Si Mr. Cheng.
Napahigpit ang hawak ko sa damit ko.
“Wala kang pakialam,” matigas kong sabi, kahit hindi ako sigurado sa sarili ko.
Lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang sa halos magkalapit na kami.
“Meron,” mababa niyang sabi. “Dahil mukhang hindi mo alam kung gaano ka delikado ‘yung pinapasok mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Akala mo ba hindi ko alam?” sagot ko. “Kailangan ko ‘to.”
“Even if it breaks you?” diretso niyang tanong.
Napatahimik ako.
Saglit.
Pero agad kong itinago.
“Hindi mo ako kilala,” bulong ko.
“Tama,” sagot niya. “Pero kilala ko sila.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ano’ng ibig mong sabihin—”
“Hope.”
Naputol ako.
Paano niya alam ang pangalan ko?
- Writer
