CHAPTER 3 (ABS)
1005 Words
Sumingit agad si Nanay Dishang sa harapan ko. Naghahabol pa ito ng hininga dahil malamang tumakbo ito papunta dito. Kawawa naman si Nanay. Nadamay pa siya sa kalokohan ko. Nakonsensya kaagad ako sa aking ginawa.
“Magbihis ka muna doon, Saskia. Pawis pa ‘yong likod mo baka ubuhin ka mamaya,” wika nito.
Alam ko naman na sinabi niya lang iyon upang magsuot ako ng bra. Dahil nakita kong naghahabol ng paghinga niya si Nanay Dishang ay sumunod na lamang ako sa kanyang sinabi.
Umakyat na muna ako sa taas upang magbihis ng damit. Amoy araw na nga ako dahil sa aking pawis. Mas nahihiya pa akong humarap kay Mr. Kenji na amoy pawis kesa humarap akong walang suot na bra. Pinaligo ko pa ang aking pabango.
Nang bumaba ako ay hindi pa rin nagsisimulang kumain si Mr. Kenji. Sigurado na akong ako ang hinihintay niya! Ang haba naman ng aking hair! Ingat kayo at baka maapakan niyo! Hinintay lang naman ako ni Mr. Kenji! Nakatayo sa gilid si Nanay Dishang at Nanay Isay. Pinapanood nila akong dalawa, na kung gumawa man ako ng mali dito ay talagang makukurot nila akong dalawa.
“Hindi pa po pala kayo kumakain, Mr. Kenji,” wika ko at hihila na sana ng mauupuan nang tumayo ito at siya mismo ang naghila nun para sa akin.
Malawak ang aking mga ngiti nang tumingin ako sa aking dalawang nanay.
Ang gentleman naman ni Mr. Kenji!
“Can you stop calling me Mr. Kenji? Just call me by my name,” he said.
I squeezed my thigh under the table to stop myself from screaming. Bakit pinapakilig ako ng ganito ni Mr. Kenji?
Tumango ako sa kanya habang kagat-kagat ko ang aking pang-ibabang labi.
Halos dumugo na iyon. Kasi naman! Siya pa mismo ang naglagay ng pagkain sa pinggan ko! Psrang prinsesa na ako!
Nanay Isay was smiling. While Nanay Dishang was frowning. Magkaiba talaga sila ng personality. Si Nanay Isay ang pilya at kukunsintihin pa ako. Si Nanay Dishang naman ang seryoso.
“Salamat po,” sabi ko pagkatapos niyang maglagay ng kanin at bacon sa aking pinggan. May gatas na akong nakatimpla sa gilid dahil nakasanayan ko ng uminom nun sa tuwing umaga at bago ako matulog.
“Ilang araw po kayo rito, Kenji?”
Ang sarap pala na tinatawag ko na siya sa pangalan niya. Sana man lang tumagal pa siya kahit na ilang araw man lang!
“I'll stay here for about a week,” he replied before taking a bite of bacon.
A week? Iyon na ang pinakamatagal niyang pananatili rito.
I promise this is going to be worth it. Sisiguraduhin kong hindi niya makakalimutan ang pananatili niya sa bahay na ito. Babalik-balikan niya ako rito.
“Mabuti naman po kung ganoon. Makakapagpahinga po kayo ng maayos dito,” wika ko.
Nagsubo na rin ako ng aking pagkain.
“What will you do after this?”
Always, when I'm done eating, I just stay outside to check my flowers.
“Maliligo po ako sa pool. Wala naman po akong ibang magawa rito,”
Ngunit ngayon, iibahin ko muna ang aking plano. Sabi ko nga hindi ako papayag na hindi magiging memorable ang pananatili niya rito. Aakitin ko siya.
“Will you join with me, Kenji?” tanong ko sa kanya. Narinig ‘yon ni Nanay Isay at Nanay Dishang. Nag thumbs up sa akin si Nanay Isay. At mas lalo lang kumunot ang noo ni Nanay Dishang.
“Can I?” he asked before biting his lower lip.
Nakakaakit pa namang tingnan ang labi niya. Nagmamantika dahil sa kinakain niyang spam. Inaakit ba ako ng lalaking ‘to? Kasi kung oo, sobrang effective nun! Nakakagigil naman ang mga labi!
“Pwedeng-pwede, Kenji…”
‘Kahit sa loob pa tayo ng banyo sabay maligo pwedeng-pwede rin iyon,’ ang mga salita sa aking utak.
“I'll just get dressed upstairs, Kenji. I'll follow you to the pool right away,” sabi ko nang matapos na kaming kumain.
Malamang isusuot ko ang pang malakasang swimsuit ko mamaya. Sanay na akong magsuot ng mga bikini kasi araw-araw naman akong naliligo sa pool dito.
Isang kulay pink na bikini ang aking sinuot. Naka krus ang strap nun sa likod.
“Malandi kang bata ka! Nakikita ko ang ginagawa mo!”
Iniwas ko ang aking sarili nang sinalubong ako ni Nanay Dishang. Muntik pang makurot ang aking singit.
“Sorry, Nanay! Minsan lang naman ‘to!”
I ran outside so he wouldn't scold me anymore.
I stopped in my tracks when I saw Kenji standing at the edge of the pool. He was no longer wearing any top. One hand was on his waist as he looked around the entire house.
Kinailangan kong tumigil sa aking paglalakad para matitigan ko siya ng mabuti.
Kinagat ko na ang aking hintuturo. He bowed slightly before ruffling his hair.
Gabayan sana ako na ‘wag kong sunggaban ang lalaking ‘to. Sana mapigilan ko pa ang sarili ko.
“Kenji!”
Bago niya pa ako mahuling naglalaway sa kanya ay tinawag ko siya at nang lumingon na ito ay tsaka ako kumaway.
Naglakad ako papunta sa kanya. May kasama pang pagpapacute ang paglalakad ko.
Nang marating ko na ang pwesto niya ay hindi na naman mapigil ang aking mga mata na bumaba ang tingin sa abs nito. Mas maganda pala tingnan sa malapitan.
“Totoo ba ‘yan?”
Tinakpan ko agad ang aking mga labi nang lumabas ang mga salita na dapat nasa utak ko lamang.
Nasabi ko ba talaga ‘yon? Huli na para bawiin mo, Saskia!
Nang matawa siya ay nawala na naman ang mga mata niya. Ang gwapo talaga ng hapon na ‘to! Sabi nila maliliit raw ang ar1 ng mga hapon. Pero bakit nung makita ko ang kanya hindi naman? Ang haba ng sa kanya at parang aabot pa ata sa matres mo kung papasukin ka nun.
“This is real. Do you want to touch it so you can see if it's real or not?”
- Writer
