"Anak." Pagtawag ni Mommy nang lampasan ko silang dalawa ni Ninang. Nag-aalala ang mga tingin nila sa akin. Ramdam ko ang kakaibang lungkot na gumuguhit sa kanilang mukha matapos masaksihan ang hiwalayan na naganap. Hiwalayan na pare-pareho naming hindi inaasahan.
Pilit ang ngiting nilingon ko ang dalawa, "I am not okay, mom. But I'll be fine." Because I don't have a choice but to be fine. He left me with no choice but to be okay kahit pakiramdam ko ay nawawasak nang paulit-ulit ang puso ko.
"Anak, I'm—"
"I'm fine, ninang. It's fine. Everything's....fine." I gave them a smile kahit pakiramdam ko ay iyon na yata ang pinakapekeng nagawa ko sa buhong buhay ko.
"I'll talk to—"
"Let him be, Ninang." Mabilis kong pinunasan ang luhang pumatak.
"I'm sorry," aniya pa saka hinimas ang aki
