My Sugar Baby (Tagalog-R18)

Chapter08

Nagising ako dahil masakit sa may bandang puson ko. Ihing-ihi na pala ako. Napansin ko rin na mag-isa na lang ako sa kwarto. Pilit kung inalala ang mga nangyari kagabi.

Nang mapagtanto ko ang mga nangyari biglang nanlaki ang aking mata at napatingin sa aking sariling katawan. Wala akong suot na kahit ano. Isang makapal na comforter lang ang nakatakip sa akin. Wala ring Mr. Chu sa buong silid. Oh my God! Ano na naman kaya ang ginawa ko kagabi. Hindi rin ako sanay uminom. Konting alak lang natatamaan agad ako.

Pilit akong tumayo at ng makapunta na nga ng banyo. Sa pagtayo ko bigla na lang nanginig ang aking mga tuhod at nakaramdam ako ng sakit sa aking pagitan. s**t! Nasobranan siguro kami kagabi. Naalala ko na lang bigla lahat. Halos mag-uumaga na ako tinantanan ni Mr. Chu. Hindi nga niya ako inaraaw-araw kaso halos ayaw naman niya akong patulugin kagabi.

At mas lalo lang naging pangit ang aking pakiramdam dahil sa hapdi na aking naramdaman sa pagitan ng aking mga hita. Shocks! Para akong narape talaga. Pag ganito si Mr. Chu parati ay nako malulusyang ako agad. Gamit na gamit.

Nag-ayos na rin ako ng aking sarili. Pinilit ko na lang maligo kahit na wala akong damit na bago na pwedeng masuot.

Pagkalabas ko ng banyo hinanap ko ang aking damit kaso hindi ko mahanap. May nakita akong isang paper bag na may laman na damit. Binuksan ko ito at nakita ko ang isang puting blouse at denim pants. Base sa sukat ng damit ay para talaga ito sa akin.

Paglabas ko ng kwarto may nakaready na pagkain sa mesa. Napaka tahimik. Umupo ako at napabuntunghininga. Sadness filled my heart. Ganito pala maging mayaman. Nasa isang mamahalin ka nga na hotel pero nakakalungkot naman. Pagka-gising mo mag-isa ka na lang. Kakain na mag-isa. Namiss ko tuloy sa bahay naman. Kahit walang pera pero napaka saya. Sa dami ba naman namin na kumakain.

Tinapos ko agad ang aking kinakain dahil nawalan ako ng gana. Naligo at nag-ayos na rin ako ng aking sarili. Mabuti naman at may iniwan na paper bag sa sofa. Alam ko na damit ang laman. Nakapa conservative naman na damit ang nasa loob ng paper bag. Cotton blouse at ripped denim pants talaga. Buti naman at may bago na shoes. Ganda ng shoes. Bet ko kasi sneakers. Nakita ko lang 'to sa mga artista na sinusuot. Yung mukhang madumi ang design pero alam mo mamahalin, GGDB. First time ko makapagsuot nito.

Saan kaya ako pupunta ngayon? Ang alam 2 days lang ako magstay dito sa Marina Bay. Hindi ko rin alam nasaan si Mr. Chu kasi wala manlang note na iniwan kung nasaan siyang lupalop ng SG ngayon. Sabagay, sino ba naman ako para pagsabihan. For sure may meeting na naman. At sure ako na ayoko magstay sa suit na ito buong araw at maghintay. Kailangan kung lumabas at ituloy ang aking SG adventure. Wala akong pakialam kung mag-isa lang ako.

Tatayo na sana ako ng makarinig ako ng pagbukas ng pintuan. Si Mr. Chu siguro. Inayos ko muna ang aking sarili at saka tumayo. Naka ready na ang aking smile. Ngunit iba ang nakita ko na pumasok. Walang iba kundi ang kaniyang friend/body guard/Assistant.

"Hey, you're awake. It seems that you are about to go out?"

Ang pogi din ng isang 'to. Halatang mayaman din at edukado. Chinito rin, kaya bet.

"Yes. I will proceed with my itenary. I will just stroll and visit some good spots."

"Sure, I'll call a private car to tour you around. I'm sorry I can't accompany you the whole day. I have some meetings to attend at noon and in the afternoon."

"mmm... By the way. Kai forgot to leave a note. Something very important came up. He flew back to China early this morning. He will contact you later. I hope you don't mind? You can stay here until he comes back. And feel free to ask anything you need from the staff."

"Oh... Thanks. That would be nice. But, can I go alone? I want to use the tram and the train. I even want to try the double decker bus. It's in my list."

"You sure? Be sure to call me if anything goes wrong. I will be dead if something happens to you... Please? I won't tell him about your plans."

"Sure sure. I promise." I said to him with finger crossed sign pa, I showed it to him. He laughed.

"Cute..." I heard him whispered.

Umalis na nga siya at iniwan ako. I make sure na nagdala ako ng mga important documents. Isang small speedy sling bag ang dala ko. A jacket and a sunglasses. Just in case malamigan ako. I doubt. Grabe ang init sa SG. Pinas na Pinas lang din sa sobrang init. Para ngang mas mainit pa. Mabuti na lang lahat ng Bus nila todo ang aircon.

Lakad ng mabilis ang ginawa ko. Pumunta ako sa pinaka malapit na MRT Station. Grabe ang hawak ko sa tourist pass at map. Kailangan ko ito ng bongga. Sayang ang pang taxi kaya lakad takbo at makarami ako.

Bayfront Station ang pinakamalapit na MRT station sa Marina Bay and Gardens by the Bay. Nag-iisip pa ako kung ano ang aking uunahin. Punta na lang muna ako sa Chinatown Singapore.

Nakarating nga ako train lang at lakad lakad. Madami naman akong nakikita at hindi ako napapagod. Natatakpak ang pagod sa sobrang excitement na nararamdaman ko.

Nakakatuwang mag window shopping along Pekin Street Shophouses. Napabili ako ng mga souvenirs. Hindi ko alam kanino ko ibibigay siguro sa friends ko pag magkita kita na kami. Hindi ko naman pwede ibigay sa family ko kasi magtataka sila dahil hindi nila alam yung pag-alis ko.

Nakakaamaze yung unique architectural styles sa buong kalye. Makikita mo rin ang iba ibang cultural influences sa sinaunanh tao sa Singapore. Nakapasok rin ako sa kilalang temple ang Yueh Hai China Temple.

Pinuntahan ko rin ang little India ng Singapore. Walang katapusan na lakad at kuha ng picture. Masarap pala maglakad mag-isa. Hindi naman ako kinakabahan kasi nasa Singapore naman ako.

Pinakalast ko na pinuntahan ay ang IMM mall outlet. Sa may Jorong Point. Dito mo makikita ang bongganh sale ng mga branded items. Wala naman akong balak magshoppong gusto ko lang talaga makapunta para sa future if ako na lang anh bumalik sa Singapore or dalhin ko yung family ko para magbakasyon.

Mga 3pm na ng hapon ng mapagpasyahan ko na umuwi na lang dahil napagod ako sa kakalakad kaso mabobored lang ako sa bahay ni Mr. Chu dahil walang makausap kaya mas magandang mamasyal na lang muna. Ayaw ko na pumunta sa iba pa. Siguro magtambay na lang ako sa isang mall. Papunta na ako sa mall kung saan mag coffee na lang muna ako ng bigla kung naalala na pwede pala akong pumunta sa lugar na malapit sa Singapore. Sa Johor Bahru, Malaysia. Kaso hapon na bukas na lang siguro. Bumalik ako ng Hotel at dahil sa pagod ay nakatulog ako ng hindi kumakain.

Kinabukasan maaga akong nagising. Kumain at nagready. Pupunta ako ng JB, Malaysia. Hindi naman siguro ako hahanapin ni Chin at lalo na ni Mr. Chu. Wala rin pala akong number niya.

Hindi ko alam ano pupuntahan ko doon ang gusto ko lang ay magkaroon ng stamp ang aking passport. Kainis nga kasi walang stamp passport ko ng pumunta dito sa Singapore. Kaya babalik ako ng ako lang sa susunod.

Sumakay ng Bus papuntang Kranji MRT station. The next ay sasakay ng train.

The train journey takes just five minutes and is the fastest way to avoid traffic jams. The KTM train from Singapore to Johor Bahru departs 13 times daily, with the first train leaving Woodlands for JB Sentral. Syempre pagdating ng Immigration may question and answer portion.

"What are you to do here in Johor Bahru?" Ang bonggang tanong ng Immigration officer.

"I just want to try some Malaysian food. I will just eat and then go back to Singapore as soon as possible." Maikli kung sagot. Which was half the truth.

Kinakabahan ako baka kasi hingan ako ng confirmation ng ticket going back to Pinas at ang hotel na tinutuluyan ko. Wala akong mapapakita. Private plane ang sinakyan ko at kina Mr. Chu ako nakatira at nakalimutan ko pa ang complete address.

Todo pagpapacute na lang ang aking ginawa. Sayang naman ang aking ganda kung hindi ko 'to malulusutan. Pogi pa naman ang Immigration officer na'to at bata pa. Sana naman pumasa.

Nakita ko na lang ini-stamp niya ang passport ko. Kinilig ako sa tuwa. Grabe ang ngiti ko. Kulang na lang halika ko ang officer na 'to.

"Enjoy Ma'am!" Nakangiti niyang sabi. Nako! Pogi talaga.

"I will. Thank you!"

Pumunta lang ako sa pinakamalapit na mall. Ang Juhor Bahru City Square. Naghanap ako ng Malaysian food. Nagtry lang ako saglit. Tapos nag-ikot sa buong mall. May nakita ako na popcorn station. Napabilin ng wala sa oras. Dali dali rin akong lu.abas sa mall at bumalik na para maabutan ko ang next na train. Tumayo pa ako sa boundery ng JB at SG. Two places in a day. Nakaka-happy naman ng feeling.

Alam mo yung saya sa puso ko hindi matawaran. Simpleng kaligayahan sa iba pero sa akin it was fulfilling. I was able to achieve yung makapagtravel in one day sa two places.

Pagkarating ko sa may Kranji MRT station ng Singapore biglang nagring ang akin cellphone. Kinabahan ako bigla. Nonstop kasi ang tawag. Bago ko pa sinagot ang unknown number na tumatawag tiningnan ko ang oras sa aking relo. It's almost three in the afternoon. Plan ko pa naman pumunta pa ng Clarke Quay. Mas maganda kasi kapag sa gabi pumunta sa lugar na 'yon.

Wala akong nagawa kundi sagutin ang tumatawag. Nonstop talaga ang ring.

"Hello?" Sobrang hina ng boses ko.

"Where the hell are you?!" Galit na tanong sa kabilang linya. s**t! Lagot. It's Mr. Chu.

Sa boses pa lang. Grabe ang galit. Kinabahan ako bigla. Patay talaga.

"ammmh. I-I'm here at Kranji MRT station. Going back to the hotel." Nautal kung sabi sa kaniya.

"Stay there. Don't you f*****g dare ride a train. Stay where you are woman." May diin ang bawat katagang binitawan niya at agad na pinutol ang tawag.

Hindi na ako nakagalaw sa aking kinatatayuan. Sa kaba na nararamdaman ko ngayon ay natakpan lahat ng saya sa puso kanina lang. Hindi ko alam paano ko ihahakbang ang aking mga paa. Kung saan ako maghihintay. I was glued right in the middle of the train station.

After almost 30 minutes of waiting may dalawang lalaking naka suit ang lunapit sa akin. Nag-bow pa sila parehas.

"Miss come with us. Mr. Chu is waiting for you in the car." Tiningnan ko muna sila. I don't know them baka saan pa ako nila dalhin.

Hindi naman nagtagal ay nag-ring bigla ang aking cellphone. Still the unknown number.

"I'm in the car. Go with the two men I sent." Nakahinga ako ng maluwag.

Sumama ako sa kanila. Sa labas ng MRT station may tatlong magagarang itim na sasakyan na nakaparada. Yung isang bodyguard lumapit sa pinaka gitna na sasakyan at binuksan ang pintuan. Sinenyasan niya akong lumapit at pumasok.

Pagkapasok ko pa lang ay naamoy ko na ang pabango na familiar sa akin. It's him. Hindi naman ako nagkamali dahil dalawang pares ng mata ang nakatingin sa akin. It was Mr. Chu and Chin inside. Pero ang tingin ni Mr. Chu ang nakaka-kaba. Tagos sa laman kung makatingin. Kita ang galit dito. Hindi siya nagsalita. Walang may nagsalita sa loob. Hindi rin ako nagsalita.

Napakatahimik ng buong biyahe. Sobrang bilis ng mga sasakyan. Yung dalawang oras ko na biyahe kanina sakay ng bus at MRT ay naging isang oras lang at nakarating na ulit kami sa bahay ni Mr. Chu. Hindi na sa hotel.

Pagkababa ko ng sasakyan. Narinig ko na kinausap niya si Chin sa wikang Chinese at natural hindi ko naintindihan. Nakita ko na lang na pumasok si Chin sa sasakyan at mabilis itong umalis.

At si Mr. Chu mabilis akong nilampasan. Akala ko deretso na talaga siya. Ngunit bigla siyang bumalik at ngayon nakaharap na sa akin.

Hinatak niya ako bigla ng sobrang lapit sa kaniya. Hawak na niya ang aking beywang gamit ang isang kamay.

"Woman. Just in case you forgot. You are here not to travel and to do whatever you want. You are here because I paid your service. I spent hundred of thousands for you. Better behave and stay where I ask you to stay. Don't leave the house without my permission. You ruin everything today."

Nilapit pa niya ang mukha niya sa mukha ko. Tinitigan ng ilang segundo. Pagkatapos bumulong sa akin

"Know your place. You are just what they call a sugar baby. In short a whore." Bigla niya akong binitiwan at iniwan.

Right there at the very moment. Shocked. At natulala ako sa kaniyang sinabi. But that's the truth. And the truth hurts. Tama siya. Wala akong pinagkaiba sa mga babaing bayaran. I am a w***e also. Nagbenta ng kaluluwa para sa malaking pera.

Naramdaman ko na lang na nag-uunahan ng tumulo ang aking mga luha. Masakit pala. Hindi ko magawang magsalita because I don't have the right to talk back at him. And I know I am at fault. Wala naman kasi akong karapatan mamasyal. Dapat nasa hotel lang ako at naghihintay anytime sa pagdating niya. Kung kailan niya ako gagamitin ulit.

That's what I am here for. That's what I am paid for. My body. I am just a f*****g w***e. A sugar baby.