"Kumusta, Zora? Wala ka na bang balak mag- ensayo? Napapansin ko na ako na yata ang nagpupunta dito. Ayaw mo na bang pumunta sa bahay?" nakangising sabi ni Jamilla.
Bumuntong hininga si Zora. "Hindi ko alam na ganiyan ka pala, Jamilla. Buong akala mo, May kaibigan akong totoo. Tinuring pa man din kitang kapatid. Pero hindi pa. Iipitin mo ako sa sitwasyong alam mong wala akong pagpipilian."
Napakurap si Jamilla. "H- Hindi naman kita pinilit."
"Pero naawa ako sa iyo. Syempre, kaibigan kita. Naging mabuti ka sa akin. Kaya nagkaroon ako ng kagustuhan na tulungan ka. Dahil hindi biro ang mawalan ng isang magulang. Hindi lang sa pera ang dahilan kung bakit kita tinulungan. Nakita ko kasi sa mga mata mo noong araw na kinausap mo ako para tulungan ka. Nahabag ako kaya ako pumayag."
Ilang beses
