Chapter 122

1331 Words

RACHEL “Mahal, please. Stop crying baka mapano kayong dalawa ni baby.” mahinahon na sabi ni Adam sa akin. Pinapatahan niya ako pero naiiyak pa nga ako lalo. “I’m sorry, hindi ko alam. Hindi ko alam na hinintay mo pala talaga ako. Ni wala nga akong maalala na nagkita na tayong dalawa.” umiiyak na sabi ko sa kanya. “Nakita kita pero hindi mo ako nakita.” sabi niya sa akin. “Ang daya mo, hindi mo man lang ako nilapitan?” “Nilapitan kita pero hindi mo ako napansin.” sabi niya sa akin. “Sana nagpakilala ka sa akin. Ang daya mo naman.” “Hindi ko kaya lalo na ang lakas ng t*bok ng puso ko. Kaya paano pa ako magsasalita.” parang nahihiya na sagot niya sa akin. Dahil sa narinig ko mula sa kanya ay niyakap ko siya. Niyakap ko siya ng sobrang higpit na para bang ayaw ko siyang bitiwan. Umiiya

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD