Ang tanging nagbibigay sa akin ng saya ng mga sandaling iyon ang ang makitang humihinga at buhay ang aking asawa. Walang nakakabit sa kanyang oxygen. Ibig sabihin hindi fatal ang tama niya. Maaring unconscious ngunit maayos ang kanyang paghinga.
“Mahal ko, nandito na muli ako. Hindi na ako papaya pang magkalayo tayo. Hindi ko hahayaang mapatay ka ng iba. Wala nang gagalaw sa’yo habang nandito pa ako. Pangako ko ‘yan sa’yo.” Bulong ko at hinalikan ko ang kanyang noo.
Ramdam kong mahina pa ang kanyang katawan. Hindi pa niya dapat pagdaanan ang kadelikaduhang ito ngunit kailangan ko siyang itakas dahil buhay niya ang nakataya. Habang inaayos ko ang kanyang pagkakahiga nang hindi siya mahulog ay nagdadasal ako na sana hindi darating si Franco. Hindi ko tinanggal ang suwero na nakakabit kay
