Chapter 7 The Man Beside Her
569 Words
CHAPTER 7
The Man Beside Her
Stefano Del Pillar's POV
May mga eksenang akala mo ay wala lang.
Hanggang sa maramdaman mong may kung anong kumikirot sa dibdib mo.
At hindi mo maintindihan kung bakit.
---
Hindi ko maalis ang tingin ko sa babaeng nasa kabilang bahagi ng restaurant.
Si Martha.
Simple lang ang suot niyang light blue dress. Wala siyang makapal na make-up. Nakalugay ang mahaba niyang buhok na bahagyang gumagalaw sa bawat ihip ng air conditioner.
Hindi siya ang pinakamagarbong babae sa restaurant.
Pero sa kung anong dahilan...
Siya lang ang nakikita ko.
At ang lalaking kasama niya.
Matangkad.
Naka-navy blue suit.
Halatang malapit sila sa isa't isa.
Niyakap nito si Martha na para bang matagal silang hindi nagkita.
Napansin kong tumawa si Martha.
Isang masayang tawa.
Iyong klaseng tawa na hindi ko pa naririnig mula sa kanya habang nasa opisina.
"Stefano?"
Naputol ang pag-iisip ko nang tawagin ako ni Isabella.
"Are you listening?"
Bahagya akong napakurap.
"I'm sorry."
Napansin niyang nakatingin ako sa kabilang mesa.
Sinundan niya ang direksiyon ng tingin ko.
At nakita rin niya si Martha.
"Isn't that your assistant?"
Tanong niya.
Tumango ako.
"Yes."
Ngumiti si Isabella.
"She looks happy."
Hindi ako sumagot.
Pero hindi ko maalis ang tanong sa isip ko.
Sino ang lalaking iyon?
---
Martha Cecilia Saige's POV
"Ang tagal na nating hindi nagkita."
Natatawang sabi ng lalaking kaharap ko.
"Three years?"
Napangiti ako.
"Almost four."
Napailing siya.
"You're still the same."
"Tumanda lang."
"Hindi ah."
Tinawanan ko siya.
"Bolero ka pa rin talaga."
Tumawa rin siya.
"Namiss kita."
Si Gabriel Fernandez.
College best friend ko.
Halos magkapatid na ang turingan namin noon.
Naging magkaiba lang ang landas namin nang tumanggap siya ng scholarship sa Australia pagkatapos naming grumadweyt.
Ngayong nakabalik siya sa Pilipinas, agad niya akong niyaya na magkita.
"Kamusta ka na?"
Tanong niya habang hinihiwa ang steak.
"Okay naman."
"Talaga?"
Napatingin ako sa kanya.
"Kilala kita, Martha."
"Kahit ngumiti ka, alam kong may iniisip ka."
Napabuntong-hininga ako.
"Ganoon pa rin pala ako kadaling basahin."
"Always."
Tahimik kaming kumain sandali.
Hanggang sa muli siyang nagsalita.
"In love ka."
Halos mabilaukan ako sa iniinom kong tubig.
"Ano?"
"In love ka."
"Nababaliw ka na ba?"
Umiling siya habang nakangiti.
"Your eyes gave you away."
Napayuko ako.
Hindi ko kayang magsinungaling sa taong halos buong college life ko ay kasama ko.
"Hindi puwede."
"Bakit?"
"Because..."
Huminga ako nang malalim.
"He's my boss."
Natahimik si Gabriel.
"At mahal niya ang iba."
Mahina kong dugtong.
Hindi siya nagsalita.
Sa halip, marahan niyang inilapag ang kubyertos.
"Martha."
"Tingnan mo ako."
Nag-angat ako ng tingin.
"Walang taong dapat nagmamakaawa para mahalin."
Parang may kumurot sa puso ko.
"Kung hindi ka niya kayang piliin..."
"May taong pipili sa'yo."
Napangiti ako.
Pero ramdam kong namumuo na naman ang luha sa mga mata ko.
---
Sa kabilang bahagi ng restaurant...
Hindi sinasadyang napalingon si Stefano sa eksaktong sandaling pinunasan ni Gabriel ang luhang tumulo sa pisngi ni Martha.
At doon...
May kakaiba siyang naramdaman.
Hindi niya gusto ang nakikita.
Hindi niya gusto na may ibang lalaking nagpapangiti kay Martha.
At lalong hindi niya gusto na may ibang taong nagpupunas ng luha nito.
"Stefano."
Napatingin siya kay Isabella.
"Where did you go?"
Tahimik niyang ibinalik ang tingin sa kaharap.
"I'm here."
Ngunit kahit naroon ang katawan niya...
Ang isip niya ay naiwan sa kabilang mesa.
Kasama ang babaeng hindi niya maintindihan kung bakit bigla na lang naging mahalagang makita araw-araw.
- Writer
