Tuloy-tuloy ang paglagok ni Armando sa boteng hawak, nang maubos na ang laman nito ay doon niya lang itinigil ang pag-inom. Isang irritableng angil ang pinakawalan niya habang pinupunasan ang bibig.
“Sorry Regina.”
Dabog niyang hampas ng naturang bagay sa lamesa na siyang nagpanginig dito. Nagbagsakan pa ang ilan sa mga bote na wala ng laman.
Walang pag-aatubling isinubson niya ang mukha sa lamesa, na siya naman lumikha ng malakas na lagabog dahil sa pagtama doon.
Walang patid ang pagmumulto ng kanyang konsensya, na nagdudulot ng kakaibang sakit sa kanyang dibdib ng mga sandaling iyon dahil sa kanyang mga ginawa. Pakiramdam niya ay pinagtaksilan niya ang asawa kahit pa sabihin na wala na ito.
Ilang saglit pa at tuluyan ng kumawala ang ilang luha sa kanya, kasabay ng mga takas na hikbi
