■ Cassandra POV ■
Kabado ako na nae-excite. Today is my graduation day. Pagkatapos ng ilang taong pagsisikap ko. Makakapagtapos na din ako.
I look in the sky. Napaka aliwalas and it's so clear. If only dad is here.
'Dad, finally natupad ko na ang pangarap niyo ni mom para sa akin. Sana masaya ka na kung nasan ka man ngayon.'
"Cas, my baby. Come on, baka mlate tayo." Mom called me.
I smile and sight. "Coming mom!.. and please, I'm no longer a baby." Naiiling na lang ako.
"Whatever... for me, you're still my baby." Mom then she smile at me.
Makita ko lang na masaya si mom, magiging masaya na rin ako. She is my idol, my hero and first best friend. I'm so greatful kay God kasi binigyan niya ako ng isang ina na mapagmahal. Although, maagang nawala si dad. Never siyang nagkulang sa'kin. Siya ang tumayong ama sa'kin.
"I love you, mom." Bulong ko sakanya habang nakayakap sakanya.
"Sus! Nanlalambing ang baby ko." Naiiling na anito. "Tara na nga lang. Baka nagsimula na ang event."
●●●
"A round of applause for the valedictorian of batch 2017 from nursing department to give as speech."
Napangiti na lamg ako bago pumunta sa stage. Habang binabati ng mga classmates and school mate ko.
"Ehem!" Biglang nanahimik ang buong paligid. "First of all, we have much to be thankful for. Here at our University for we have received a great education. Also, thanks to our fine administration and instractors. Now, we are prepared to move on and to take on whatever challenge come next in our lives."
I never expect na maaabot ko ito. I look at my mom na nagpapahid ng kanyang luha.
"Of course, we can also be thankful for our families. To my mom..." hindi ko na napigilan ang pagtulo ng aking mgaluha. "Thank you for everything, mom. I love you."
Saglit kung inikot ang tingin ko sa kapwa ko graduates. Then finally stop s kay Shan. My bestffiend na di ko man siya kasabay sa pag-graduate. She's always there to help me and support my decision.
"Finally, we can be thankful for each other. The friendships that we have made here will last a lifetime. And most of all, thank you to our father in heaven who give us this gift."
"When we leave here today celebrate what we have accomplished, but look forward on how we can be the inspiration for others."
"Congratulation Batch 2017!"
This is not the end of my journey, but the beggining of my life reality.
Pagbaba ko ng stage ay sinalubong ako ng yakap ni mom at Shan.
"So, lets have a party!" Parang batang ani Shan. Dahilan para mapatawa si mom.
"Sa bahay ka na lang matulog, Shan hija. Magluluto ako ng dinner."
"Yes naman po, tita."
□ A months later... □
"Oh my gosh! Shan! Nakapasa ako.." hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Halo halong imosyon. Daig ko pa ang nanalo sa loto.
"Oh,anong nangyari dito? Narinig kung may sumigaw." Si mom na sumulpot bigla.
"Tita, it's Cass. She's finally a licensure nursing." Nakangiting baling ni Shan kay mom.
"Really..." Tuluyan ng naluhang linapitan ako ni mom bago niyakap ng mahigpit. "I'm so proud of you, my daughter."
"Thanks mom. Thank you for taking care of me."
Shan is smiling at me with tombs up pa.
Alam kong hindi ako perpectong anak. Marami rin akong kalokohang pinag-gagawa sa buhay. Pero gayon pa man, maswerte ako sa aking pamilya't mga kaibigan. Mas masaya nga lang sana kung nandito si ate. But still it's fine. Naiintindihan ko naman siya.
"So, what are we waiting for? Let's celebrate!"
Sana nga laging ganito na lang. Masaya, walang iniisip na problema. But life is not perfect ika nga. It's so unpredictable. Because life without strugles and problem is a boring life.
Just learn to treasure everything and every momment with each other. Kasi nga hindi natin alam kung ano ang pweding mangyari sa mga susunod na oras at araw. Sometimes, some people go and come in our life. Wether we like it or not, it will happened not now but eventually the next momment or soon.
●●●●●To be continue...●●●●●