Iyak ako nang iyak habang nakatingin sa Mama ni Hellione. Ewan ko ba pero damang-dama ko ang sakit na nararamdaman niya.
Akala ko ako lang ang nakakaramdam ng ganitong kahungkagan. Kalungkutan na hindi kayang punuan ng iba.
Yes, busog ako sa pagmamahal at pag-aaruga ni Hellione. Pagmamahal at pag-aalaga rin na binigay sa akin ni Lolo Andres simula ng tatlong taong gulang ako. Pero may hinahanap akong pagmamahal at pag-aaruga na hindi ko mahanap sa kanila.
At iyon ang wagas na pag-ibig ng magulang na walang makakapantay kahit kailan.
Dati naman wala akong masyadong pakialam kung bakit hindi nila ako hinanap dahil ayos naman ako na si Lolo Andres ang kasama ko mula pagkabata. Pero ngayong magkakaanak na kami ni Hellione ay saka ako nakaramdam ng ganito. Siguro dahil wala akong pagsasabih
