Hindi ko alam kung bakit pero nagsimulang maglakad ng kusa ang aking mga paa papunta sa direksyon ng lalaki.
Caution thrown to the wind, I just feel that I have to be sure of something.
Of what, I don’t know.
Basta ang alam ko kailangan malapitan ko siya.
That and walking this way is also the path out of this place.
Ilang metro na lang ang layo ko sa kanya ng mahalata nito na hindi siya nagiisa at napalingon sya sa gawi ko.
Medyo lumiko ang direksyon ko para may maidahilan ako na hindi talaga siya ang sadya ko kung sakali at nadaanan ko lang siya.
Nang makalapit na ako sa kinatatayuan niya ay nagtagpo ang aming mga mata. Patuloy pa rin ako sa paglalakad at nang sa parteng paliko na ako ay mas naaninag ko ang mukha niya ng mas malinaw.
Pamilyar…
Pamilyar…
