Cecily
THREE YEARS AGO
Nang mawala ang anak ko sa akin, ang huling natatandaan ko noon ay nawalan ako ng malay. Akala ko nga ay katapusan ko na pero mukhang may ibang plano pa sa buhay ko.
Nagising ako noon na nasa ospital na. Nakita raw ako ng isang babae na walang malay sa daan kaya’t dinala niya ako sa pinakamalapit na ospital.
Sinabi sa akin ng doktor na maayos na naman daw ako at kailangan na lamang ng pahinga.
“Ang anak ko?” tanong ko. Umaasa ako na panaginip lamang ang lahat ng nangyari kanina…o kahapon.
Nagkatinginan ang doktor at ang babaeng naghatid sa akin dito sa ospital.
“Ikaw lang nang makita kita sa daan. Wala kang kasama, Miss.”
Agresibo akong umiling sa kanya. Hinawakan ko ang babae na siyang ikinagulat nito. Bakas sa kanyang mukha na tila ba naalarma at natatakot
