Dilig: Minsan Halaman Minsan Ikaw

Kabanata KWATRO

Bitbit sa kanang kamay ni Annalisa ang tray at kasalukuyan siyang naglalakad pabalik sa counter. Wala siyang order na isi-serve kaya may oras siya upang maupo nang sa gayon ay maipahinga niya ang kaniyang mga paa. Madaraanan niya ang isang pwesto na inaakupa ng limang lalaki. May kasama rin silang tatlong mga babae. Sa pakiwari niya ay estudyante pa ang mga ito, base na rin sa suot nila. Nagtataka siya kung bakit narito sila sa ganitong lugar. Kung anong ginagawa nila rito. Kung tutuusin, dapat ay nakauwi na sila sa kani-kanilang mga tahanan—lalo na ang tatlong babae.

Habang papalapit siya, mas naririnig niya ang usapan at kantyawan ng mga ito. “Lassy, ano? Malaki ba ang ano ni Justin? Nagkasiya ba sa bataan mo?” anang lalaki na may baso ng alak sa kamay saka ito humagalpak ng tawa.

Napayuko naman ang babaeng tinawag nitong Lassy na napagigitnaan ng lalaking nagsalita at ng lalaking may kulay dilaw na buhok. Pinamumulahan ito lalo na ng gumapang ang kamay ni Justin sa palda ng dalaga. Dahil may kaiklian ang palda ni Lassy kaya madali para sa lalaking kulay dilaw ang buhok na ipasok ang kamay sa loob ng underwear ng dalaga.

“s**t babe, you’re already wet,” saad ng binatilyo sa tonong may pagkamalaswa. Nagtawanang muli ang magkakatropa sa inasta ni Justin habang napahawak naman si Lassy sa sariling bibig para lang ’wag malalikha ng ingay. Napapikit ang dalaga nang salatin ng daliri ni Justin ang p********e niya kaya hindi nito alam kung uungol ba ito o pipigilan ang lalaki sa ginagawa.

Napailing-iling na lang si Annalisa dahil sa nasasaksihan. Sa katunayan, sanay naman siyang makakita ng ganoong senaryo sa bar pero ang makitang mga estudyante ang gumagawa sa bagay na iyon, hindi niya yata kayang mapagtanto na ganoon ang ginagawa nila sa kabila ng pagpapa-aral sa kanila ng kanilang mga magulang. Dapat sa kanila, itinutuon ang sarili sa pag-aaral, hindi sa pagbuburakbol. Lalo pa’t mga kabataan sila. They are supposed to be a hope for the betterment of this country. Pero ano ang ginagawa nila? Nag-e-explore sa mga makamundong gawain na dapat hindi nila ginagawa sa murang edad nila.

Malalampasan na niya ang table na iyon ng mapatigil siya dahil may isang kamay na humawak sa kaniyang pala-pulsuhan. Hindi pa siya nakalilingon upang tingnan kung sinong hudas ang humawak sa kaniya niya nang may maramdaman siyang matigas na bagay na dumidikit sa kaniyang pang-upo. Ramdam niya ang katigasan niyon habang ikinikiskis ng lalaking nasa likuran niya ang pagkakalalaki nito.

“Yow!! Yariin na yan... yariin na yan.” Dahil sa kantyawan ng mga binatilyong estudyante, doon lang siya muling nakakilos.

Humarap si Annalisa sa lalaki na mas mataas sa kaniya at may malapad na ngiting nakapaskil sa mukha ng binata. Nang tangkang muling ilalapit ng binatilyo ang kaniyang kaselanan ay marahan niya itong itinulak. Hindi naman iyon kalakasan pero sapat na iyon para mapaatras ang nasa harapan niya.

“Wala ka pala Tristan, e’. Humihina na ang karisma mo booo!!”

Ganoon na lamang ang pagkasuya ni Annalisa sa inasta ng isang lalaki na nakaupo sa pinakadulong bahagi ng upuan. Kasabay niyon ay hinalikan nito ang babaeng katabi pagkatapos ay dinilaan naman nito ang leeg ng babaeng iyon. Hindi rin inasahan ni Annalisa ang pagpasok ng kamay ng lalaki sa damit ng katabi nito at tila may minamasahe ito sa loob ng damit na iyon.

Pinagmasdan niya ang reaksyon ng babae ngunit ang nakikita lamang niya sa mukha nito ay kahalayan. Ganito na ba ang mga estudyante ngayon? Na kahit marami ang makakita sa kanila sa ginagawa nila ay tila pinagmamalaki pa nila iyon. Ayos lang sa kaniya ang mga ganoong tagpo dahil bar ito at natural lang na may mga kaparehong senaryo siyang pup’wedeng masaksihan. Ngunit hindi niya maatim na makita na ang mga pag-asa pa ng bayan, mga estudyanteng inaasahang magpapaunlad sa lipunan ang gagawa ng mga makamundong gawain.

Natigil siya sa pag-iisip nang marinig ang nakaiiritang boses ng binatilyo sa harapan niya. “Walang karisma, ha. Manuod ka.”

Napasinghap si Annalisa nang kabigin siya ng binatang Tristan ang ngalan palapit rito. Nagpumiglas siya nang simulang paghahalikan siya nito. Dahil sa malakas ang bumabastos sa kaniya, wala siyang magawa kundi ang umalma na lang. Hindi rin naman kasi siya makahihingi ng tulong dahil abala rin sa kani-kanilang ginagawa ang kaniyang mga kasama.

‘Miko... Peter,’ anang isip niya habang nakatanaw sa dalawang lalaking ka-close niya. Subalit kapansin-pansin na pokus sa trabaho ang dalawa.

Annalisa closed her eyes, and even her fist. Kahit ayaw niyang gawin ang bagay na iyon, wala siyang choice. After all, hindi naman siya tinable nito at hindi rin siya papayag na i-table nito; sa halip, binabastos siya nito. Huminga siya nang malalim bago pakawalan ang malakas na pagkakatuhod sa pribadong bahagi ng lalaki dahilan para mamilipit ito sa sakit. Napahiga ang binatilyo at saka nagpaikot-ikot sa sahig dulot ng iniindang sakit sa p*********i nito. Ilang sandali pa siyang nakatayo roon bago magdesisyon na umalis na lang... ng may muling humawak sa kaniya. Sa pagkakataong ito, nasa balikat na ang kamay ng lalaking tinuhod niya kani-kanina lamang.

Napalaki ang mga mata ng babae ng makitang nakatayo na muli ang lalaki na kanina lamang ay nakahiga’t namimilipit sa sakit.

“Ikaw!” Nahintakutan siya ng makitang galit na galit ang lalaki ngunit bakas pa rin sa mukha nito na iniinda lamang niya ang sakit sa parteng ibaba.

Napangiwi si Annalisa nang humihigpit ang pagkakahawak ng lalaki sa balikat niya. Napapahiyaw siya dahil sa sakit na naidudulot niyon sa kaniyang balika, lalo at pakiramdam niya ay bumabaon doon ang mga kuko ng lalaki. Nailaylay na lamang niya ang kabilang balikat kung saan nakahawak ang kamay ng binatilyong hindi maipinta ang mukha dahil sa galit—at kalibugan.

“A-Ano ba! N-Nasasaktan ako!” saad niya at pilit nanlalaban.

Ang mga mata ni Annalisa at nanunubig na dahil sa matinding sakit na nanunuot sa kaniyang balat. Hindi na rin normal ang t***k ng puso ni Annalisa dahil sa takot at pagkataranta.

Hindi na niya alam ang gagawin ng sinusubukan na siyang hubaran nito. Ang kaniyang dalawang kamay ay pilit tinatanggal ang kamay na nakahawak sa damit niya. Nasasaktan na siya sa paraan ng pangha-harass sa kaniya ng binatilyo.

Patuloy lang na nagpupumiglas ang babae sa pangbabastos sa kaniya. Sa hindi kalayuan, may pares na mga matang pinapanuod sila. Nakakuyom ang dalawa nitong kamao na anumang oras ay handa nang dumapo sa mukha ng lalaking kanina pang bumabastos sa babaeng matagal na niyang sinusubaybayan. Nagtatagis ang panga habang nagngingitngit ang mga mapuputing ngipin nito na nagsasabi na kanina pa siya nagtitimpi. Pero ngayon, hindi na niya kayang pigilan ang sarili.

Malalaking hakbang ang ginawa ng matikas na lalaki para makarating agad sa pwesto ng dalawa. Bagaman masyadong siksikan sa dinaraanan niya, nagawa pa rin niyang marating ang posisyon ng mga ito. Nang nasa kanang bahagi na siya ng binatang hindi pa rin tumitigil sa balak nitong pangbabastos sa dalaga ay kaagad niyang hinawakan ito sa balikat at marahas na pinaharap sa kaniya. Bago pa man makakilos ang binatilyo, mabilis na dumapo ang kamao niya sa mukha nito na siyang ikinatumba ng binata.

Dahil sa lakas na pinakawalan niya, tila nawalan ng malay ang ngayon ay nakasalampak na sa sahig na binata. Nagsitayuan ang mga kasama ng binatang sinapak niya at akmang susugurin siya pero agad ding nagsitigil ang mga ito dahil sa nakikita. Ang madilim ngunit nag-aalab sa galit niyang mga mata ang dahilan kung bakit nakaramdam ng takot ang mga binatilyo na iyon.

“Get your friend out of here! Baka mapuruhan ko iyan sa oras na magising siya!” singhal niya sa mga ito sa nanlalamig na tono. Ang boses niya na nagpabilis sa t***k ng puso ng dalaga. Nakatatakot siya!

Hindi alintana ng lalaking ito ang ilang mga mata na nakatingin sa kanila, palibhasa ay wala siyang pakialam sa mga iyon. Nang magsisunod ang mga estudyante sa sinabi niya, binalingan naman niya ang babaeng may hawak na tray na para bang hindi pa rin napoproseso ang mga nangyari. Nagulat pa nga ang babae ng tawagin niya ito.

Nais niyang tanungin ito kung ayos lang ito, kung may masakit ba rito o kung anong ginawa sa kaniya ng lalaking sinuntok niya. Pero ang lahat ng mga katanungan na iyon ay nauwi lamang sa pagiging mabalasik niya. Hindi man siya kilala ng babae, wala siyang pakialam. Hinawakan niya ang pala-pulsuhan ng babae bago hilahin papunta sa kung saan.

Kahit nagpupumiglas si Annalisa, kahit pinagpapalo niya ang kamay ng lalaking kasalukuyang humihila sa kaniya gamit ang tray, hindi pa rin niya magawang makawala rito.

“Ano ba!! Bitawan mo nga akong hayop ka!” Nagsisigaw na siya dahilan para maagaw niya ang atensiyon ng ilang kostumer na malapit sa dinaraan nila pero hindi pa rin siya nito pinapakawalan. Good thing because the music, the sound coming out from the stereo system is so loud. Dahil kung hindi, magmumukha siyang iskandalosa... sa bar.

Patuloy lang ang pagkaladkad sa kaniya ng binatang hindi pa rin humuhupa ang galit sa mukha. Nakasuot ito ng formal attire: navy blue jacket at trouser, puting panloob, at itim na necktie. May suot rin itong relo na batid niyang libo ang halaga. Maayos ang pagkakasuklay sa buhok nito na naka-wax pa yata. Pero wala ang atensiyon niya sa bihis ng lalaki. Kung hindi, naalala lang niya na parang may nakilala siya na ganito rin ang pormahan.

Nang muling sumagi sa kaniyang isip ang itsura ng taong iyon kaagad sumama ang kaniyang timpla. Annalisa’s close set eyes got sharpen and ready to throw a thousand of dagger to the man infront of her. Naiinis siya sa lalaking iyon, at ngayon naman ay sa lalaking nakatayo sa kaniyang harapan. Nais na niyang isumpa ang mga lalaking naka-business attire na nakikilala at makikilala niya dahil parang guguluhin lang nila ang payapa niyang pamumuhay kapag nagkasalubong ang kanilang mga landas.

“Hoy, Mr. na hindi ko kilala, wala kang karapatang hilahin na lang ako basta-basta. Gawain ba iyan ng matinong lalaki?!” ang naiwika niya habang nakaduro ang kaniyang hintuturo sa mukha ng lalaking hindi man lang nagbago ang emosyong naka-plaster doon.

“If it is your way to say thank you—then you’re welcome.” Kunot ang noo ng lalaki na halos magsalubong na ang makakapal niyang kilay. “Ikaw ang tanungin ko na kapareho sa tanong na itinanong mo sa akin. Gawain ba iyan ng matinong babae?” dugtong pa ng lalaking nananatiling seryosong nakatingin sa kaniya. Ang dalawang mata nito ay nakaiintimida habang nakatitig sa kaniya.

Napatigalgal si Annalisa sa sinabi ng binata. How could he say such things in front of her? Although there is some validity to what the man wanted to point out, he should think about what he wants to say before saying anything. Annalisa is still a woman, regardless of the fact that she is working as a waitress in a bar. That question is as demeaning to her as stabbing a dagger in her chest. Para kasing pinamumukha sa kaniya na isa siyang babaeng mababa ang lipad—kung iyon nga ang nais iparating ng lalaki sa sinabi nito sa kaniya.

“Wala kang nalalaman tungkol sa akin. Kaya wala kang karapatan na itanong ang ganiyang kasensitibong tanong sa ’kin.” Mahina ang tinig ni Annalisa nang sagutin niya ang lalaki. Sa bandang kaliwa ito nakatingin dahil hindi niya makakayang makipagtitigan sa lalaking walang modo.

“See, he— no, they almost harassing you! Halos hubaran ka na ng batang iyon pero hindi ka man lang umalma. That was s****l harassment for pete’s sake, young woman. Kung ginamit mo sana iyang hawak mong tray at ipinanghampas sa kaniya... eh ’di sana naipagtanggol mo ang iyong sarili.” Sa paraan ng pananalita ng lalaki, talagang halata ang pagtitimpi roon. Malamig, malalim at malaki ang boses ng lalaking ito, at mababakas ang otoridad sa tono ng binibitawan niyang mga salita, bagay na ikinatatakot ng babae.

Akala niya tapos na ang lalaki ngunit tila may mga nakahanda na itong follow up questions na ano mang segundo’y ibabato na sa kaniya.

“Sino ka ba, ha? Ito ang trabaho ko! Ito ang bumubuhay sa akin kaya kung ano man ang mangyari sa akin habang nasa loob ako ng bar na ito, tatanggapin ko dahil bahagi iyon ng trabaho ko. At labas ka na roon!” Annalisa slowly close her eyes, breath in and out, and she open her eyes again.

Ayaw niyang magalit sa lalaki dahil may utang na loob pa siya rito subalit kung patuloy lang siya nitong sesermunan, hindi siya magdadalawang-isip na iwanan ang lalaki sa comfort room at ikandado ang pinto upang hindi na ito makasunod pa sa kaniya. Handa na siyang talikuran ang lalaki nang pigilan siya nito sa pamamagitan ng paghawak nito sa braso niya.

Humarap siya sa lalaki na nakataas ang isang kilay. “Oh? Bakit na nama—” Hindi na niya natuloy ang sasabihin dahil kaagad na sumabat ang walang modong lalaki.

“Anong nangyari diyan sa noo mo?” tanong nito.

Nagtataka naman na tumingin si Annalisa sa salamin na nakadikit sa pader, sa itaas ng lababo, upang tingnan ang tinutukoy ng lalaking iyon. ‘Oh s**t!’ Bakit ngayon lang uli niya naalala ang tungkol sa bukol na nasa noo niya. At sa pagkakatanda niya ay may nakalagay doon na band aid.

“Is it hurt?” Malumanay ngunit walang bahid na pag-aalala sa tonong wika ng binata na ngayon ay pinagpapawisan na. Sino ba kasing may sabi sa kaniya na sa C.R. niya dalhin ang babae kung pwede naman sa labas ng bar. Doon okay pa dahil open space iyon not compare rito sa banyo na nangangamoy klorox at amoy ihi pa.

“Malayo sa bituka ito. Mga ilang araw lang ay wala na ang bukol sa noo ko.” Annalisa giggling, then laugh.

“Anong nakakatawa doon? May bukol ka sa noo mo, and yet you are laughing?”

“Hoy, teka! Kanina ko pang napapansin na mainit ang dugo mo sa akin, ah.” Nanlalaki ang butas ng ilong ni Annalisa habang ang mga mata ay nakatuktok nang derekta sa lalaking niluluwagan ang kurbatang suot. Marahil naramdaman na nito kung gaano kainit sa loob.

Mariin lamang nakatitig si Annalisa sa lalaking may butil-butil na pawis sa mukha. Hindi man lang magawang punasan ng taong ’yon ang namamawis niyang noo kahit may dala naman itong panyo. Dahil wala naman yatang balak sumagot itong taong ito, humakbang paatras si Annalisa bago talikuran ang lalaki. Malapit na siya sa pinto at handa nang hawakan ang mahaba’t de-pihit na tatangnan nito ng may isang kamay na bigla na lamang humawak sa pinto na tila pilit pinipigilan ang pagbukas nito.

“Sinabi ko bang pwede ka ng umalis?” saad ng binata.

Napalunok ng sariling laway ang dalaga dahil bukod sa naaamoy nito ang halimuyak ng lalaki, may nararamdaman siyang bagay sa kaniyang likod. Hindi niya maiwasang hindi kabahan sa isiping natu-turn on sa kaniya ang nilalang na nasa likuran niya. That man kept the closest distance with her. But as what she didn’t expected, a person at her back pressed his whole body into her that makes her to trembling. Annalisa felt that her heart isn’t in a normal condition, her heartbeats is fast as speedy car. It keeps palpitating, and she knows that it is dangerous.

“B-Bakit? K-Kailangan ba na hintayin ko ang permiso mo?” Annalisa said, quavering.

Inilapit ng alaki ang kaniyang bibig sa tenga ni Annalisa na naging dahilan upang mapasinghap bigla ang babae matapos nitong maramdaman ang mainit na hangin sa kaliwang tenga.

“Next time, learn to fight. There’s nothing wrong to fight back. Para saan pa ang salitang self-defence kung hindi mo magawang i-apply sa sarili mo,” bulong nito sa kaniya.

Matapos niyon, dumapo ang mga labi ng lalaki sa balikat ni Annalisa na kanina pang pinipigilang huminga, at doon ay nag-iwan ito ng halik bago tuluyang lisanin ang kinaroroonan nilang dalawa.

Hindi nga alam ni Annalisa kung paano ito lumabas ng hindi niya namamalayan. O dahil siguro nablanko ang diwa niya dahil sa hindi inaasahang paghalik sa kaniya nito sa balikat.

“Ang lalaking iyon, bwisit!” Muling umusbong ang inis niya sa lalaking hindi man lang nagbalak magpakilala sa kaniya.

Mabibigat ang mga yabag nang lisanin niya ang banyo. Ni wala siyang pakialam kung hindi na kaaya-aya ang itsura niya. Hanggang sa makabalik siya sa trabaho ay nasa katawan pa rin niya ang pagkairita. Kaya paminsan-minsan ay hindi siya makapagpokus sa ginagawa. Hanggang makauwi, malinaw pa rin sa kaniyang isip ang tagpong iyon. At ng makaupo siya sa kaniyang higaan, pinagsusuntok niya ang unan habang ini-imagine na iyon ang lalaking walang modo.

“Aargg... nakakainis ka! Nakakainis kang lalaki ka! Walang modo!” Nagsusumigaw siya sa loob ng silid at walang pakialam kung marinig man siya ng ibang tenants sa kabilang apartment.

Namumula ang mukha ni Annalisa kahit hindi naman mainit sa kwarto. Kanina pa niya tinatanong kung bakit nagpapakagalit siya, pero wala siyang maisip na dahilan kung bakit nga ba—ang alam niya lang ay kumukulo ang dugo niya sa taong iyon. Dumako ang mga mata ni Annalisa sa pinto at pinakatitigan iyon na parang may nakikita siyang kainte-interesadong bagay kahit wala naman. Biglang lumitaw sa imahe niya ang mukha ng lalaking iyon na seryosong nakatingin sa kaniya.

“Kapag nagkita tayo, sinisigurado ko na dadapo ang palad ko sa mukha mo!” nanggigigil niyang wika sa sarili bago mahiga.

Ikinalma muna niya ang sarili saka ipinikit ang mga mata. Kailangan niyang gawin iyon upang hindi siya maisturbo ng pangyayari kanina sa bar, espesipiko, sa pagitan niya at nitong lalaking gumugulo sa kaniyang isipan hanggang sa kaniyang pamamahinga. Baka ang mangyari ay bangungutin pa siya, natatakot siyang baka tuluyan na siyang mamahinga kapag nagkataon.