Nang maramdaman kong papalapit na siya sa akin ay tumakbo ako hanggang sa kaya ko. I run as fast as I can para lang makalayo sa sakit, sa sakit na binigay niya sa akin.
I still can't accept the fact that he would break up with me nang dahil sa nalaman ko. Diba dapat nagtutulungan pa nga kami niyan? We should comfort each other, right?
"Rain please!" I heard him shouted while I'm just continuing what I'm doing, running.
I forced myself not to look back to lessen and to forget all of the pain that he gave to me. Hindi ko na alam kung saan ako lulugar ng mga sandaling iyon. Nagugulumihanan dahil sa paghahabol niya sa akin ngayon.
Malinaw naman na sa akin na iiwanan na niya ko. I accepted what he want me to do. Kakalimutan ko siya basta ba ay kalimutan niya rin ako.
Huminto ako nang mapag
