Kabanata 5 : Ang Mahiwagang Gubat ng Kalituhan
947 Words
KABANATA 5 : Ang Mahiwagang Gubat ng Kalituhan
---
Matapos ang isang araw ng paglalakbay, narating nina Deya at Benji ang kakaibang bahagi ng kagubatan. Ang mga puno ay napakataas at tila nagbabago ang anyo sa bawat tingin. Ang ihip ng hangin ay tila bulong ng mga boses na hindi maunawaan. Ang lugar na ito ay tinatawag na Gubat ng Kalituhan, kung saan nawawala hindi lamang ang direksyon, kundi pati na rin ang tiwala sa sarili.
Si Deya ay tumigil sa paglalakad at tiningnan ang paligid. “Benji, nararamdaman mo ba iyon? Parang ang buong gubat ay nakatingin sa atin.”
“Deya, ito ang Gubat ng Kalituhan. Kilala ito sa paglalaro ng isipan ng sino mang pumasok. Maraming kwento ang nagsasabing hindi lahat ay nakakalabas dito,” sagot ni Benji, habang maingat na binabasa ang lumang mapa.
Ngunit sa kabila ng takot, tumingin si Deya sa kanyang mahiwagang libro. “Hindi tayo puwedeng umatras. Kung ito ang susunod na pagsubok, haharapin natin ito. May tiwala ako sa ating kakayahan.”
Tumango si Benji. “Basta’t magkasama tayo, kakayanin natin. Ngunit tandaan mo, ang pinakamalaking kalaban dito ay ang ating sarili.”
---
Unang Pagsubok: Ang Salamin ng Katotohanan
Habang naglalakad sila, napansin nilang nagbago ang paligid. Sa gitna ng kagubatan ay may isang napakalaking salamin na may kakaibang kislap. Nilapitan nila ito, ngunit habang papalapit sila, hindi lamang simpleng repleksyon ang nakita nila.
Ang salamin ay nagpapakita ng mga takot at kahinaan ng sino mang tumingin dito. Kay Deya, nakita niya ang kanyang sarili bilang isang batang umiiyak, nag-iisa, at walang lakas ng loob. Naalala niya ang mga panahong hindi siya pinaniniwalaan ng iba at kung paano siya nawalan ng tiwala sa sarili.
“Hindi ako ganito,” bulong niya, ngunit dama niya ang kirot sa kanyang puso.
Kay Benji naman, nakita niya ang sarili niyang anyo bilang isang maliit at mahina. Sa kabila ng pagiging gabay kay Deya, naroon ang takot na baka hindi siya sapat para sa kanyang misyon.
“Paano natin malalampasan ito, Deya?” tanong ni Benji, habang nanginginig ang kanyang tinig.
Tumayo si Deya at hinarap ang salamin. “Ang salamin na ito ay sinusubok tayo. Ang nakikita natin ay hindi para hadlangan tayo, kundi para ipaalala na kaya nating lampasan ang ating mga kahinaan.”
Dahan-dahang inilapit ni Deya ang kanyang kamay sa salamin. Habang ginawa niya ito, inalala niya ang mga sandali kung kailan siya nakaramdam ng tapang—ang mga oras na pinaglaban niya ang kanyang paniniwala kahit walang sumuporta.
Sa pagdampi ng kanyang kamay, biglang kumalat ang liwanag mula sa salamin. Unti-unting nawala ang repleksyon ng kanilang mga kahinaan, at ang salamin ay tuluyang naglaho.
“Napagtagumpayan natin ang unang pagsubok,” sabi ni Deya. “Hindi tayo magpapatalo sa takot.”
---
Ikalawang Pagsubok: Ang Landas ng Walang Katapusan
Pagkatapos ng salamin, narating nila ang isang tila walang katapusang landas. Ang paligid ay pabalik-balik lamang, at kahit saan sila tumingin, pare-pareho ang itsura ng mga puno at halaman.
“Deya, parang paikot-ikot lang tayo,” sabi ni Benji, halatang naiinis na.
Ngunit pinilit ni Deya na manatiling kalmado. “Baka ito ang susunod na pagsubok. Siguro sinusubukan nito ang ating pasensya at kakayahang magtiwala sa ating sarili.”
Habang naglalakad, napansin nila ang ilang maliit na tanda sa paligid—mga marka sa puno at mga bakas ng paa na parang nagsasabi kung saan dapat tumungo.
“Ang landas na ito ay parang buhay,” sabi ni Deya. “Minsan, parang paikot-ikot tayo, pero kung titignan natin nang maigi, naroon ang mga sagot sa ating mga tanong.”
Dahan-dahan, sinundan nila ang mga tanda. Ginamit nila ang kanilang obserbasyon at pagtutulungan para makalabas sa paikot-ikot na landas. Sa wakas, narating nila ang dulo, kung saan naghihintay ang susunod na pagsubok.
---
Ikatlong Pagsubok: Ang Boses ng Kalituhan
Sa dulo ng kanilang paglalakbay, natagpuan nila ang isang malaking puno na tila buhay. Mula rito ay lumabas ang isang mahiwagang nilalang—isang espiritu ng gubat na kilala bilang Vrenna.
“Bakit kayo naririto?” tanong ni Vrenna, ang boses nito ay parang nagmumula sa daan-daang tinig. “Ang hinahanap ninyo ay maaaring magdala ng kapahamakan. Hindi niyo ba alam na ang liwanag ay may kasamang anino?”
Sa halip na sumagot, tumingin si Deya kay Benji. Alam niyang ang mga salitang iyon ay sinusubok ang kanilang tiwala sa isa’t isa.
“Deya, huwag tayong magpadala,” sabi ni Benji. “Ang Vrenna ay kumukuha ng lakas mula sa ating pagdududa.”
Huminga nang malalim si Deya at humarap kay Vrenna. “Hindi namin kailangang sagutin ang iyong mga tanong. Ang layunin namin ay malinaw, at ang aming tiwala sa isa’t isa ang magdadala sa amin sa tagumpay.”
Sa kanilang pananahimik at pagkakaisa, unti-unting naglaho ang anyo ni Vrenna. Ang paligid ay nagliwanag, at ang kanilang daan palabas ng gubat ay lumitaw.
---
Aral mula sa Gubat
Habang sila’y naglalakad palayo sa Gubat ng Kalituhan, napagtanto nina Deya at Benji ang mahalagang aral ng kanilang paglalakbay.
“Ang mga tunay na pagsubok ay hindi laging pisikal,” sabi ni Deya. “Madalas, ang pinakamalaking laban ay nasa loob ng ating puso at isipan.”
“Ang pagtitiwala sa sarili, pagtanggap sa ating kahinaan, at pagkakaroon ng pananampalataya ay ang tunay na susi,” dagdag ni Benji.
Sa kanilang likuran, ang Gubat ng Kalituhan ay nagmistulang bumalik sa katahimikan. Ang mga puno ay muling nagdilim, ngunit ang landas nina Deya at Benji ay mas malinaw na ngayon kaysa dati.
Habang nagpapatuloy sila sa kanilang paglalakbay, alam nilang mas marami pang hamon ang darating. Ngunit dala nila ang tapang at tiwala na kanilang natutunan sa mahiwagang gubat na ito.
- Writer
