I Was The Mafia's Runaway Bride

Run 11: ⚠️⚠️⚠️

ARKISHA MIRABELLA'S POV

Huminto ang makintab at itim na sasakyan sa tapat ng isang matayog na luxury hotel—ang itinuturing na hiyas ng imperyo sa real estate ng pamilya Fierro. Sandaling tumigil ang t***k ng puso ko sa sobrang pagkalito.

​Humarap ako kay Euan, nakunot ang aking mga noo habang pilit kong binabasa ang kanyang mukha para sa isang paliwanag.

"Anong gagawin natin dito? Akala ko ba pinapauwi ako ng mga magulang ko?" I asked, my voice laced with suspicion. Pero sa halip na sumagot, binigyan niya lang ako ng trademark niyang hitsura—iyong matamlay at tila bored na bored na ekspresyong nakakairita at nagpapasigaw sa akin sa inis.

"Sa tingin mo ba iuuwi pa kita sa inyo?" he countered, his voice low and dangerous. "Baka kinabukasan ay naroon ka na naman sa dugyot mong nobyo at malalaman ko na lang na buntis ka na."

"What?" My jaw dropped. I felt a surge of indignation. "Anong akala mo sa akin, basta-basta na lang bumubuka ng hita kahit nobyo ko si Lawrence?"

Umangat ang kilay ni Euan sa isang matalim, nanunuya. Bumaba ang kanyang tingin, ini-scan ang oversized shirt na suot ko na pagmamay-ari ni Lawrence. Ang kanyang mga mata ay parang isang pisikal na haplos, hubad at mapanghusga, na agad ipinulupot ang aking mga braso sa aking sarili upang itago mula sa kanyang pagsisiyasat.

"W-Walang nangyari sa amin ni Lawrence. Humiram lang talaga ako ng damit sa kanya," I stammered. Napaiwas ako ng tingin, hindi ko makayanan ang tindi ng titig niya. Parang hinalukay ang kaluluwa ko, nahukay ang mga sikretong mayroon ako.

"Tss, baba," he commanded coldly. Binuksan ng driver ang pinto, at lumabas si Euan nang hindi ako hinintay. Wala akong choice kundi sumunod, nakasunod sa kanya na parang nawawalang tuta habang binabagtas namin ang masaganang lobby patungo sa mga pribadong elevator.

Sa loob ng elevator, nakakabingi ang katahimikan. Nagnakaw ako ng tingin sa kanya. Hindi siya ang Euan Steve na kinalakihan ko—ang palabiro, ang prankster, ang batang laging may pilyong kislap sa kanyang mga mata. Ang lalaking nakatayo sa tabi ko ay isang matured, cold, at kalkuladong Euan Steve Fierro.

When we reached the penthouse, the doors slid open to a silent, dimly lit hallway. Euan stopped at a heavy metal door, his fingers dancing over the keypad.

"Get inside," he said, his tone authoritative. I pouted, feeling like a child being sent to her room.

"Bakit ba hindi mo na lang ako sa bahay dalhin at talagang dito pa? Kanino ba ito?" I asked as I stepped into a wide, airy living room. The floor-to-ceiling windows offered a breathtaking view of the skyline. It was so beautiful it felt ethereal, like the heavens could open up and take me at any moment.

"This is my house and you will stay here until further notice—or should I say so. Pagpaplanuhan natin ang tungkol sa kasal."

I whipped my head around to face him, the word 'marriage' triggering an almost allergic reaction in my system.

"Natin? Bakit? Sumang-ayon na ba ako sa kasal na gusto mo, ha?" I snapped. But my bravado vanished when he suddenly closed the distance between us. He gripped my chin, forcing me to look up into his dark, swirling eyes.

"Don't try my patience, woman. Nakasalalay sa kasal natin ang merging ng kompanya kaya sa ayaw at sa gusto mo ay susunod ka sa akin. Ngayon, hubarin mo 'yang suot mo," he ordered, sounding like a god demanding a sacrifice.

"A.yo.ko!" I glared at him, my teeth clenched.

I expected him to let go, but instead, the world blurred. With a sudden, violent movement, he gripped the fabric of the borrowed shirt and ripped it down the middle, taking my undergarments with it in one swift, ruthless motion.

"Euan!" I shrieked, my voice hitting a hysterical note as I desperately covered my bare chest with my hands.

"Ayaw mong hubarin, 'di ba? I am just doing you a favor! Sumunod ka sa akin dahil ako ang mapapangasawa mo at ayokong makita na may sinusuot kang gamit ng lalaki mo!"

I was stunned. He sounded like I was his cheating wife and Lawrence was just some side-piece, when in reality, Lawrence was my actual boyfriend!

"Nahihibang ka na ba?" I screamed at him.

Ikiling ni Euan ang kanyang ulo, walang mababakas na emosyon sa kanyang mukha habang itinatapon niya sa tabi ang mga pira-pirasong himulmol ng punit na damit. Muli siyang humakbang palapit sa akin. Sinubukan kong umurong, pero mabilis na pumulupot ang kanyang braso sa aking baywang, at hinila ako nang mahigpit dikit sa kanyang matigas na dibdib. Hinawakan niya ang aking mukha bago niya marahas na idinampi ang kanyang mga labi sa akin.

It was violent. Punishing. Possessive. It was a kiss that claimed every inch of my being.

"E-Euan—" I gasped his name against his lips, a mistake that allowed him to deepen the kiss. My knees turned to jelly as his tongue invaded my mouth, turning the punishment into something devastatingly sensual.

Unti-unting nawala ang kalupitan sa isang banayad, nakakapasong init. Pinaparamdam niya sa akin ang mga bagay—mga kislap at panginginig—na hindi ko kailanman naramdaman kay Lawrence. Isang hindi maipaliwanag na hatak na tila siya lang ang nagtataglay. Before I knew it, nakapulupot na ang mga braso ko sa leeg niya, at inangat niya ako sa paa ko, lumalim ang halik hanggang sa mawala ako sa katinuna ko.

"E-Euan," I whimpered when he finally broke away, both of us gasping for air. I looked into his eyes—those beautiful, menacing shades of muddy chocolate that made my heart race.

"I can give you anything you want... just agree to this marriage, Arkisha, please..." he whispered, his voice cracking with a sudden, raw vulnerability.

I bit my lower lip, my mind a whirlwind of confusion.

"P-Pero boyfriend ko si Lawrence at ayokong matali sa kasal na sapilitan lang, Euan."

"Then, break up with him and choose me instead. Kahit magmakaawa pa ako sa harapan mo para lang piliin ako ay gagawin ko."

Hindi ako nakaimik. Hindi ko pa nakita ang ganitong side niya—ang desperado at nananabik na lalaking ito na nakatingin sa akin na para bang ako lang ang babaeng nabubuhay. Parang handa siyang ilipat ang langit at lupa para lang ilayo ako kay Lawrence.

"H-Hindi ko alam, Euan. I need time to think. M-Mahal ko si Lawrence."

Isang saglit na matinding sakit ang rumehistro sa kanyang mga mata bago niya ito itinago at isinubsob ang kanyang mukha sa kurba ng aking leeg. Ang init ng kanyang hininga sa aking balat ay nagdulot ng panginginig sa buong katawan ko, dahilan para mapalunok ako nang malalim.

He finally set me down, turning his back to me. "Go to that room and change your clothes. Tatawagan ko ang parents mo to inform them that you are with me."

I nodded dumbly and hurried to the room he pointed out. The moment the door clicked shut, I leaned against it, clutching my chest. What the hell just happened? My childhood friend just kissed the life out of me, and I... I kissed him back?

Ang tanga mo, Arkisha Mirabella Laxamana!

Naglakad ako nang padabog papunta sa walk-in closet, pero napatigil din agad ako. Puno iyon ng mga damit ko—ang mismong mga gamit ko sa bahay. Wala na akong lakas para magtaka kung paano niya nakuha ang mga iyon. Nagpalit ako ng komportableng pambahay at lumabas muli pagkalipas ng ilang minuto.

Euan was in the kitchen, leaning against the counter on the phone. "Yes, Tita, I'll take care of her. Pag-uusapan na rin po namin ang tungkol sa kasal. Ah, she's here already," he said, spotting me. He handed me the phone. "Your mom wants to talk to you. Magbibihis lang ako."

I swallowed the lump in my throat and took the phone. "M-Mom?"

"Oh, thank God you're safe, Arkisha! Why did you run away last night? At talagang sa boyfriend mo pa ikaw tumakbo kung pwede namang sa bahay? Paano kung may nangyaring masama sa'yo?" My mom’s sermon blared through the speaker.

"Mom, I'm fine. Mabait at maalaga si Lawrence, okay? He won't do anything to harm me."

"Break up with him, anak. Ikakasal na kayo ni Euan. Ang sagwa namang tignan kung fiancé mo si Euan tapos boyfriend mo ang Lawrence na iyon? Wala kang mapapala doon."

The words stung, not for me, but for Lawrence. "I'll think about it, Mom."

"What? Arkisha—"

Tinapos ko ang tawag at inilapag ang telepono sa mesa. Naguguluhan ang isip ko. Bakit ba pinipilit ng lahat na iwan ko ang taong mahal ko?

​Pakiramdam ko ay nakakulong ako sa isang ginintuang hawla, at ang pinakamasakit pa rito, hindi ko na sigurado kung gusto ko pa bang mahanap ang susi.