Chapter 39
"Zach," mahina ko siyang tinawag gamit ang nanginginig ba boses kaya mabilis niya akong nilingon.
My tears fell, and without any doubt, I crossed the distance between us to embrace him really tight. May init na bumalot sa puso ko nang mayakap siya. Bahagya siyang natigilan pero hindi nagtagal ay maayos niya akong hinarap saka niyakap rin ng mahigpit pabalik.
Mas lalong nalaglag ang mga luha galing sa mga mata ko dahil sa yakap na iyon.
"I'm sorry, huwag mo akong iwan," umiiyak na bulong ko kaya ramdam ko ang paghalik niya sa noo ko ng marahan.
Feeling him this close made me really happy. Masarap sa pakiramdam ngayong yakap ko siya.
"I won't leave you. I will never," he whispered before slowly lifting my chin up so I could look at him in the eyes.
Kita kong namumula ang mg
