Chapter 22
TWENTY TWO PRISTINE Humigpit ang hawak ko sa railing ng veranda habang nakatanaw sa kakahuyan sa likod na bahagi ng mansyon. Malamig ang simoy ng hangin at nabibilang lamang ang mga bituing sumisilip sa kalangitan ngunit nag-aalab sa galit ang aking dibdib. Ipinikit kong muli ang aking mga mata, nananalanging sa pagkakataong ito, magawa ko nang makausap ang lalakeng mahal ko. I let my wolf try its best to connect with Chad...pero tulad nitong mga nakaraang araw, hindi pa rin niya magawa. Kumawala ang malalim at marahas kong hininga. Naramdaman ko na naman ang paghapdi ng gilid ng aking mga mata. Sa bawat araw na lumilipas na hindi namin nahahanap si Chad, para akong nauupos na kandilang malapit nang mawalan ng lakas. I miss my Chaddy. I miss my mate... Nanginig ang ibaba kong
- Writer
