MABILIS na lumipas ang mga araw pero ang imbitasyon niya ay paulit-ulit akong ginigising sa aking pagtulog. Kahit hindi na kami nag-uusap pagkatapos nang pagpunta namin sa orphanage ay ginugulo niya pa rin ako.
I always cried at night, then I drew a smile in the morning. Lahat na yata ng tao ay napapaniwala kong hindi na ako naaapektuhan ni Ryu at wala ni isa sa kanila ang nagduda na nagpapanggap lamang akong masaya.
Nasanay kasi sila na ako ‘yong high and mighty na hindi basta-basta nagpapatalo sa aking emosyon. Napapatawa na lamang tuloy ako sa tuwing naririnig ko ang marami dahil hindi nila nasaksihan kung paano ako pinataob ng sarili ko noong magkasama pa kaming dalawa ni Ryu.
“Zemira, nasa salas ang mga kaibigan mo,” sabi ni Ate Zeleste matapos niyang kumatok at buksan ang pinto ng
