“YOU’VE made me the happiest man in the world today by walking down the aisle to meet me at the end. My Armea, my baby, my love, I have a confession to make...”
Gabriel paused as he held my hand. He glanced at the audience then faced me again. Nabibingi ako sa bilis at lakas ng t***k ng puso ko. Kung hindi lang niya ako hawak ay kanina pa siguro ako bumulagta sa sahig.
“Do you still remember the first time we met? When you accidentally poured my suit with a hot coffee? Then, I asked your manager that you owe me an apology?” He smiled naughtily. “Firstly, it wasn’t an accident. Sinadya ko ‘yon.”
Nagtawanan ang mga bisita. Napailing ako. Naalala ko nga ang araw na ‘yon. Takot na takot pa ako sa kanya no’n dahil akala ko mawawalan na ako ng trabaho dahil sa kanya. Ginawa pa niya akong p
