Chapter 67
Lander's POV
I can't believe na kaya kong hindi i-give in lahat kahit nasa mismong harapan ko na ang pinakahihintay kong tao sa mga oras na ito. Hindi ko alam kung papaano ko ie-explain itong nararamdaman kong saya. Saya na pigil? Oo, iyon na nga ang mga tamang word para dito. Masaya ako, naduduyan sa saya pero siyempre, hindi ako nagpapatangay ano man ang dala nitong mga emosyon sa akin ng mga nakikita. Tama nang sa loob-loob ko lang naipapamalas ang lahat ng mga dapat.
"I am... okay now, Ksenia... Contented as I should..." malumanay kong sinabi habang titig na titig sa mukha ng anak ko. Ang aking anak na nasa harapan ko man ngayon, pakiramdam ko, hindi ko pa rin maaaring hawakan habang sinasabi ko ritong, anak ko siya...
Bawat segundong dumadaan ay binabantayan ko at hindi
