Chapter 18
TAHIMIK at mag isa lang akong nakatayo sa tapat ng malawak na karagatan, dito sa resthouse nila Christina. Alas nuwebe na ng umaga, maya maya lang ay aalis na kami para umuwi na sa sari-sarili naming bahay, dahil lunes na naman bukas at pasukan na.
Iniwan ko silang apat duon na naghahanda ng makakain namin bago bumyahe. Wala kasi akong ganang pakiharapan si Christina at Xander, maski si Hiro. Pakiramdam ko kasi, pag nakaharap ko sila, maiiyak lang ako.
From the time that I accidentally heard them talking at the kitchen, I did my best just to avoid the two. Kung mapapansin man nila iyon, wala na akong pakialam. Basta ang gusto ko lang, pagpahingahin ang puso ko.
I released a deep sigh, as I reminisce the memories I had here. The memories that made me happy, but broke me up
